ตอนที่ 10 ของขวัญให้เธอ

เมื่อเจเนวีฟตื่นขึ้นมา เธอพบว่าศีรษะ คอ และแขนทั้งสองข้างของเธอมีผ้าพันแผลพันอยู่ เธอครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดทุกครั้งที่เธอขยับตัวเพียงเล็กน้อย

เธอถูกคุมขังอยู่ที่สถานีตำรวจ

ตำรวจนายหนึ่งนำอาหารมาให้เธอ เขาพูดว่า “คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีพยายามฆ่าคูเปอร์ ซัตตัน ซีอีโอของบริษัทสเป็คเตอร์คอร์เปอเรชั่น กรุณารอหมายศาลของคุณด้วย!”

ในเวลานั้น เจเนวีฟรู้สึกเกลียดตัวเองที่ไม่ดูรถคันนั้นให้ดีๆ และยังปล่อยให้คูเปอร์หนีไปได้!

เธอไม่ต้องการที่จะรออยู่เปล่าๆ ตรงนั้น เพราะเธอคาดเดาได้ว่าจะต้องเจอความยุ่งยากอะไรบ้าง เธอจึงบอกกับตำรวจไปว่า “ฉันอยากจะโทรหาทนายหน่อยน่ะ”

ตำรวจยิ้มเยาะและไม่ใส่ใจเธอ

หลังจากตำรวจนายนั้นหายไปหนึ่งวันเต็มๆ เขากลับมาอีกอย่างไม่มีใครคาดคิดในเวลากลางคืน และยังนำตัวผู้หญิงสองคนเข้าไปในห้องขัง แล้วเขาก็ปลดกุญแจมือพวกเธอ

เจเนวีฟสังเกตว่าผู้หญิงสองคนนั้นส่งสายตาไม่เป็นมิตรมาหาเธอ เธอขยับถอยหลังไปเล็กน้อยพร้อมกับตั้งท่าระวัง

เธอพยายามถ่างตาตื่นอยู่เสมอ แต่ก็ไม่สำเร็จ เธอค่อยๆ ผล็อยหลับไปในช่วงเวลาเช้าตรู่

ทันใดนั้น เจเนวีฟก็รู้สึกว่ามีคนมาหยิกแขนที่บาดเจ็บของเธออย่างรุนแรง เธอลืมตาขึ้นด้วยความเจ็บปวด แต่เธอพบว่ามีอะไรบางอย่างยัดปากเธออยู่ ทำให้ร้องไม่ออก

“อย่าว่าพวกเราเลยนะ! มีคนจ้างเราทำงานสกปรกให้กับเขา!” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดพลางตบหน้าเจเนวีฟแรงๆ เธอพูดต่ออย่างมุ่งร้าย “เค้าบอกว่าเราจะทรมานเธอยังไงก็ได้ ขอแค่เธอไม่ตายก็พอ!”

นี่คูเปอร์คิดจะเอาชีวิตฉันนี่!

ความเกลียดชังพลุ่งพล่านไปทั่วตัวเจเนวีฟ นัยน์ตาเธอก็แดงก่ำ เธอดิ้นรนด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

ผู้หญิงคนหนึ่งงอเข่าขึ้นเตะเจเนวีฟเข้าที่ท้อง ทำให้เธอล้มลงตัวงอ ลุกขึ้นไม่ได้อีกเพราะความเจ็บปวด

ก่อนที่เจเนวีฟจะลุกขึ้นได้อีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างยิ่งยวดที่ศีรษะด้านหลัง ผู้หญิงอีกคนหนึ่งทึ้งผมของเธอและตบเธอสองสามที เธอกดนิ้วสองนิ้วเข้าไปในบาดแผลของเจเนวีฟ

“โอ๊ย!” เจเนวีฟเจ็บปวดมากจนถึงกับเป็นลมไป

ตั้งแต่ผู้หญิงสองคนถูกพาตัวเข้ามาในห้องขังเดียวกับเจเนวีฟ ตำรวจที่มีหน้าที่สอดส่องดูแลทุกชั่วโมงก็หายหน้าไปหมด ทุกครั้งที่ตำรวจนำอาหารมาวางให้ เขาไม่ใส่ใจเจเนวีฟที่นอนอยู่ที่พื้น

แค่ไม่กี่วัน เจเนวีฟถูกก็ทรมานจนหน้าตาเธอแทบจำไม่ได้ ลำตัวของเธอเต็มไปด้วยผ้าพันแผลเปื้อนเลือดซึ่งบัดนี้แห้งกรังและเหนียวเหนอะหนะ ผู้หญิงสองคนต่างพากันใช้แปรงสีฟันทิ่มตำไปที่ลำคอของเธอ

ทุกครั้งที่เธอกลืนน้ำลาย เธอได้รสเลือด จนในที่สุดเธอก็พูดไม่ได้อีก

ในวันนั้นเองเจเนวีฟถูกผู้หญิงสองคนทรมานทั้งวันจนสายตาเริ่มพร่ามัว

ในขณะที่เธอล้มลงบนพื้น เธอได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงดังกริ๊กๆ ไปมาบนพื้นอย่างเลือนลาง