ตอนที่ 4 เจเนวีฟ รัคฟอร์ดและสุนัขห้ามเข้า

“คุณยายคะ!” เจเนวีฟกรีดร้องแล้ววิ่งไปตามหมอทันที

ระหว่างที่หมอเข็นวินิเฟรดไปที่ห้องฉุกเฉิน เจเนวีฟร้องไห้น้ำตาไหลไม่หยุด เธอรู้สึกสับสนเป็นอย่างมาก ได้แต่เดินวนเวียนอยู่รอบๆ ระเบียง

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณยาย ฉันจะไม่มีทางให้อภัยตัวเองอย่างแน่นอน

เมื่อเจ้าหน้าที่เข็นวินิเฟรดออกมา เธอสวมหน้ากากออกซิเจน

“อัตราการเต้นของหัวใจของคนไข้กลับสู่ภาวะปกติแล้ว แต่เธอยังต้องเข้ารับการรักษาและรับประทานยาอยู่ พอดีว่ายาที่หมอจะจ่ายให้เธอนั้นหายาก ต้องรบกวนคุณผู้หญิงจ่ายล่วงหน้าไปก่อน แล้วทางเราถึงจะสั่งยาได้ครับ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณ!” พอเจเนวีฟรู้ว่าวินิเฟรดอยู่ในภาวะปกติแล้ว เธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอรีบลงไปจ่ายค่ายาที่ชั้นล่างทันที

เมื่อเธอจะรูดบัตรเครดิตเพื่อจ่ายเงิน ก็จ่ายไม่ได้แม้แต่บัตรเดียว

เจเนวีฟโทรหาเอริก้าอย่างเป็นกังวล “เอรี่ ช่วยถามคูเปอร์ให้หน่อยได้ไหมว่าทำไมบัตรฉันมันใช้ไม่ได้สักใบเลยน่ะ พอดีฉันต้องจ่ายค่ารักษาคุณยายเพื่อให้เขาสั่งยาให้คุณยาย—”

“นี่เธอลืมไปแล้วเหรอ เจเนวีฟ” เอริก้าขัดขึ้นอย่างหยาบคาย “ว่าพอหย่าแล้วเธอจะไม่ได้อะไรกลับไปน่ะ”

เอริก้าไม่รอให้เจเนวีฟโต้ตอบอะไร เธอวางสายทันที

เจเนวีฟจุกจนพูดไม่ออก อาการของวินิเฟรดนั้นน่าเป็นห่วง เธอจึงออกไปโบกแท็กซี่ไปที่สเป็คเตอร์คอร์เปอเรชั่นทันที

เธออยากรู้ว่าทำไมคูเปอร์ถึงต้องแย่งเอาสเป็คเตอร์คอร์เปอเรชั่นไปจากเธอ แล้วยังต้องทำร้ายกับเธอขนาดนี้ด้วย

การที่เขายืนกรานจะหย่ากับเธอแถมยังไม่ให้เธอได้อะไรกลับไปในชื่อของเธอเมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอทำนั้นช่างไม่สมเหตุสมผลเสียเลย

พอแท็กซี่จอดลงที่หน้าสเป็คเตอร์คอร์เปอเรชั่น ฝนก็เทลงมา

เจเนวีฟวิ่งฝ่าสายฝนและรีบไปที่อาคาร ก่อนที่เธอจะเข้าไปข้างใน ยามรักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าก็ผลักเธออย่างแรง จนเธอล้มลงกับพื้น

“ขอฉันเข้าไปหน่อย ฉันอยากจะพบคุณคูเปอร์” เจเนวีฟพยายามชันตัวยืนขึ้นและอ้อนวอนยามรักษาความปลอดภัย ใบหน้าของเธอซีดขาวราวกับกระดาษจากการตากฝน “ฉันต้องเอาเงินไปจ่ายค่ายาให้คุณยาย ถ้าไม่ได้ยาล่ะก็ ท่านตายแน่ค่ะ”

ยามผลักเธอออกไปแล้วชี้ไปที่ป้าย “คุณรัคฟอร์ดครับ กรุณาดูป้ายดีๆ ก่อนสิครับ”

เจเนวีฟปาดน้ำฝนออกจากใบหน้าแล้วมองดูป้าย

เจเนวีฟ รัคฟอร์ดและสุนัขห้ามเข้า

“คูเปอร์ นี่ฉันทำอะไรให้คุณเนี่ย” ใบหน้าของเธอเปียกไปด้วยน้ำตาและน้ำฝน