ตอนที่ 7 ผมปล่อยให้เขาเกิดมาไม่ได้

แซ็คคารี่มองเธออย่างเฉยชา จากนั้นเหลือบมองโลล่า ร่างของเขาแผ่รังสีเย็นเยือกออกมาขณะพูด “คุณสองคนช่างกล้าเสียจริง มีปากเสียงกันและสร้างความวุ่นวายต่อหน้าพนักงานมากมาย นี่คือวิธีทำตัวเป็นแบบอย่างของพวกคุณหรือ? คุณเห็นบริษัทนี้เป็นอะไร?”

พนักงานทุกคนรีบหลบหน้า ทำได้แค่แอบมอง

โลล่าค้านอย่างมั่นใจ “คุณฟูลเลอร์คะ ฉันกำลังทำงานตามปกติตอนที่จู่ๆ คุณวิลคินก็พรวดพราดเข้ามาและส่งเสียงเอะอะโวยวาย เธอถึงกับใช้กำลังโดยไม่มีเหตุผลด้วย คนแบบนี้สมควรได้รับตำแหน่งผู้อำนวยการหรือคะ?”

แซ็คคารี่มองเลนอร่า น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นชา “ขอโทษซะ”

เลนอร่าสูดหายใจลึกและกำหมัดแน่น “ฉันจะขอโทษคุณวิมเบิลก็ต่อเมื่อเธอขอโทษฉันก่อนเท่านั้น!”

ในฐานะผู้อำนวยการ เธอผิดที่ทำร้ายคนในบริษัท แต่เธอไม่รู้สึกเสียใจสักนิด

เธอยินดีแบกรับผลที่จะตามมา แต่เฉพาะเมื่อโลล่าขอโทษเธอก่อนเท่านั้น

โลล่ามองแซ็คคารี่ด้วยสายตาที่บ่งบอกความรู้สึกไม่เป็นธรรม “ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรผิด คุณฟูลเลอร์…”

เลนอร่ากำลังจะท้วงตอนที่แซ็คคารี่ขัดจังหวะเธอ “ขอโทษซะ!”

เสียงนั้นหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ไม่เปิดโอกาสให้คัดค้าน

เลนอร่าแทบไม่อยากเชื่อ เธอเชิดหน้าและสบสายตาเย็นชาของเขา นัยน์ตาของเธอมีน้ำตาคลอ ความเสียใจแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

เขาไม่ถามด้วยซ้ำว่าแท้ที่จริงมันเกิดอะไรขึ้น…

“ผมจะพูดอีกครั้งเดียวนะ ขอโทษซะ” ชายหนุ่มเสริม

นิ้วของเลนอร่าจิกลงไปที่ฝ่ามือขณะพยายามข่มใจไม่ให้ตัวสั่น เธอจ้องโลล่าด้วยสายตาขุ่นเคืองและฝืนเอ่ยปากขอโทษ “ฉันขอโทษ คุณวิมเบิล”

โลล่ายิ้มอย่างผู้มีชัย “เรื่องแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นอีกนะ คุณวิลคิน”

“ว่าแต่คุณจะช่วยอธิบายได้ไหมว่าทำไมถึงมีการเปลี่ยนตัวพรีเซนเตอร์?” เลนอร่าถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

โลล่าหัวเราะและมองแซ็คคารี่ “ได้สิ คุณฟูลเลอร์เป็นคนขอเปลี่ยนเอง”

เลนอร่าชะงัก มองชายหนุ่มอย่างประหลาดใจ