บทที่ 1021 ใช้การ์ดเป็นข้อต่อรอง

ลีน่าพาคาราไปเยี่ยมครอบครัวจินในวันปีใหม่

ดูเหมือนว่าลีน่าเคยช่วยชีวิตเชนน์ไว้ครั้งหนึ่ง และนายใหญ่จินก็ยินดี และใจกว้างมากพอที่จะต้อนรับผู้ช่วยชีวิตของเชนน์

ลีน่าเป็นคนพาเชนน์ไปโรงพยาบาลในตอนนั้น นายใหญ่จินสัญญาว่าจะตอบแทนความเมตตาของเธอทุกเมื่อ ที่เธอต้องการเรียกหาเขาในอนาคต เขาให้สัญญากับเธอในขณะที่เชนน์ยังนอนอยู่ในห้องผ่าตัด

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเต็มใจที่จะทำตามความปรารถนาที่ลีน่าต้องการเพื่อตอบแทนน้ำใจของเธอ

จุดประสงค์ของลีน่าในการแสดงตัวในตอนนั้นคือเพื่อเรียกร้องค่าตอบแทน

“ช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้าง นายท่านจิน?”

ชาร์ลส์เอนหลังพิงเก้าอี้ ขณะจับไม้เท้า เขายกศีรษะขึ้นเบา ๆ แล้วพูดว่า "ผมสบายดี"

ชาร์ลส์ยกมือขึ้น และโบกมือให้ลีน่าขณะที่เขาพูด "ดื่มชาก่อนมาดามจาร์คอป ชานี้ถูกต้มด้วยใบชาระดับพรีเมียม และมีรสชาติอร่อยมาก"

ลีน่ายิ้มกว้างขณะที่เธอหยิบถ้วยชาที่ทำขึ้นอย่างปราณีต จิบ และแสร้งพูดว่า "ชานี้วิเศษมาก มันยอดเยี่ยมมากจริง ๆ"

ชาร์ลส์รู้สึกได้ว่าลีน่ามีเรื่องจะคุยกับเขา เขาจึงพูดว่า "มาดามจาร์คอป คุณมีอะไรให้ผมช่วยเหรอถึงได้มาเยี่ยมผมในวันปีใหม่แบบนี้? ไม่ต้องกังวลไป พูดตามที่คุณคิดเถอะ"

ลีน่าพูดเป็นนัยอย่างระมัดระวัง “ก็ลูกสาวของฉัน คารากำลังจะอายุครบสิบเจ็ดในอีกไม่ช้านี้ และก็จะไม่เด็กอีกต่อไปแล้ว ฉันกำลังคิดว่า… เธอควรจะได้แต่งงานในครอบครัวที่ดีไม่ใช่หรือ?”

ลีน่าไม่แน่ใจว่านายใหญ่จินจะยินดีที่จะยอมรับครอบครัวจาร์คอปของพวกเขาหรือไม่ แม้ว่านายใหญ่จินจะสัญญาว่าจะเติมเต็มความปรารถนาที่เธอต้องการทุกอย่าง แต่เขาก็ยังค่อนข้างไม่เต็มใจที่จะยอมรับคาราที่จะแต่งงานกับครอบครัวที่ร่ำรวย และมีอำนาจเช่นครอบครัวจิน

นายใหญ่จินกล่าว “ยังเร็วเกินไปที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องแต่งงานตอนที่เธออายุเพียงแค่สิบเจ็ดปีเท่านั้น และนอกจากนี้ อายุเธอยังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะแต่งงานได้ตามกฏหมาย”

ลีน่าไม่กล้าที่จะไม่เห็นด้วยกับเขา เธอพูดว่า "ใช่ จริงด้วย แต่ในฐานะแม่ของเธอ ฉันแค่อยากจะทำสิ่งต่าง ๆ ให้เสร็จโดยเร็วที่สุดเพื่อเธอ ฉันไม่ได้พยายามเร่งให้เธอต้องแต่งงาน ฉันแค่พยายามทำให้งานหมั้นเสร็จสิ้นก่อน และให้ลูกทั้งสองของเราได้ศึกษาดูใจ และพัฒนาความสัมพันธ์ซึ่งกัน และกันไว้ล่วงหน้า ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าพวกเขาจะแต่งงานกันหรือไม่ก็ตาม”

"ที่คุณกำลังพูดคือคุณกำลังพยายามทำให้เธอได้หมั้นกับครอบครัวที่ดีก่อนใช่ไหม?"

“ใช่ นั่นคือสิ่งที่ฉันหมายถึง” ลีน่าตอบ ขณะที่เธออ่านสีหน้าของนายใหญ่จินอย่างระมัดระวัง

นายใหญ่จินพูดว่า "ผมมีเพื่อน และหลานชายของเขาอายุใกล้เคียงกับลูกสาวของคุณมาก ผมสามารถนัดให้พวกเขาพบในภายหลังได้ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงแต่เรื่องการแต่งงาน เธอสามารถมีเพื่อนใหม่ได้เสมอ แต่จริง ๆ แล้ว มันขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาชอบกันจริง ๆ หรือไม่ เราในฐานะผู้ใหญ่ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ และเรื่องของพวกเขามากเกินไป"

ลีน่ากัดริมฝีปากของเธอ และพูดด้วยน้ำเสียงลังเล “นายท่านจินความจริงก็คือลูกสาวของฉันมีความรู้สึกให้ใครคนหนึ่งแล้ว และฉันก็มาที่นี่วันนี้เพื่อขอความคิดเห็นจากคุณ”

"โอ้? คน ๆ นั้นเป็นใครกันล่ะ? ผมรู้จักเขาไหม?"

ลีน่าตัดสินใจพูดตามตรง เธอพูดว่า "ความจริงก็คือ ลูกสาวของฉันชอบเชนน์มาก ชอบมาสักพักแล้ว ลูกสาวของฉันชื่นชมเขามาระยะหนึ่งแล้ว และฉันก็..."

ชาร์ลส์ขมวดคิ้ว และตอบตรง ๆ อย่างสุภาพว่า “แต่เชนน์แก่กว่าลูกสาวคุณมาก และอีกอย่าง ผมเข้าใจบุคลิกของหลานชายของผมดีที่สุด เขาไม่น่าเชื่อถือ และขี้เล่นเกินไปสำหรับคนอายุอย่างเขา ผมเกรงว่าเธออาจจะจบลงด้วยความเจ็บปวดถ้าเธอคบกับเขา”

ลีน่าพูดอย่างลนลาน “ช่องว่างระหว่างวัยไม่ใช่ปัญหา และนอกจากนี้ เชนน์อายุเพียงแค่ 26 ปี และเขาแก่กว่าคาราเพียงเก้าปีเท่านั้น ผู้ชายที่มีอายุมากกว่ามักจะรู้จักวิธีรักคนอื่นดีกว่า นอกจากนี้ เป็นเรื่องปกติสำหรับผู้ชายวัยอย่างเขาที่จะขี้เล่น ถ้าผู้ชายในวัยเท่า ๆ กับคาราขี้เล่นสุด ๆ แล้วทำไมเชนน์จะไม่เป็นเหมือนกันล่ะ? ฉันไม่ได้มาเพื่อเร่งให้เธอแต่งงาน ฉันแค่ต้องการให้พวกเขาลองคุย ๆ กัน คุณคิดว่าไง นายท่านจิน?

ชาร์ลส์ไม่ได้ต่อต้านเพราะมันไม่ใช่เรื่องการแต่งงาน "ผมไม่มีปัญหาที่จะให้พวกเขาลองคุยกัน"

ลีน่าโล่งใจที่ได้ยินว่าชาร์ลส์ไม่ได้ต่อต้าน ดูเหมือนมีความหวังที่คาราจะได้แต่งงานกับครอบครัวจิน

“ฉันดีใจที่คุณไม่ได้ต่อต้าน นายท่านชาร์ลส์ ฉันกังวลจริง ๆ ว่าคุณอาจจะดูถูกครอบครัวเล็ก ๆ อย่างพวกเรา”

ชาร์ลส์โบกมือไปมาขณะพูดว่า "ผมไม่สนใจเรื่องนั้นตราบใดที่ภูมิหลังครอบครัวของพวกเขาโอเค นอกจากนี้ ผู้หญิงยังเป็นคนที่จะเข้าใจได้ง่าย และสิ่งที่สำคัญก็คือพวกหนุ่ม ๆ สาว ๆ เข้ากันได้ มันขึ้นอยู่กับพวกเขา พูดตามตรง”

“ใช่ค่ะ คุณพูดถูกจริง ๆ”

…

เชนน์กำลังปาลูกดอกอยู่ที่ชั้นล่าง

สองในสามลูกดอกที่เขาปาเข้าเป้าตรงกลางแป๊ะ ๆ ในขณะที่ลูกที่สามพลาดจุดกลางไปเล็กน้อย แต่เขาก็ยังทำคะแนนได้เก้าแต้ม

แม้จะเป็นเช่นนั้น ดูเหมือนว่าเชนน์จะไม่จริงจังเมื่อเขาเล่น เขาแค่ปาลูกดอกไปส่ง ๆ

คาราดูเหมือนจะจับจ้องอยู่ที่เชนน์ และไม่ละสายตาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ว้าว เชนน์ คุณปาลูกดอกเก่งมาก คุณสอนฉันได้ไหม?”

เชนน์ชำเลืองมองเธอ และรู้สึกซุกซน ขณะที่เขายกคางขึ้น และพูดว่า "หยิบแอปเปิ้ลให้ผมหน่อย"

คาราเดินไปหยิบแอปเปิ้ลอย่างเชื่อฟัง เธอตั้งใจเลือกลูกสีแดงน่ากินเพราะเธอคิดว่าเชนน์อยากจะกินมัน

"เฮ้ เชนน์ ให้ฉันปอกแอปเปิ้ลให้คุณด้วยดีไหม?"