บทที่ 1027 ตาแก่กับแฟนเด็กของเขา

ซาแมนธาได้รับโทรศัพท์จากเชนน์ทันทีที่เธอเลิกเรียน

“เฮ้ พี่ใหญ่ วันนี้ฝนจะตกเป็นสายเลือดหรือไง?”

“เธอพูดอะไร?”

ซาแมนธาพูด "ทำไมพี่ถึงโทรหาฉันล่ะ?"

เชนน์ไอออกมาอย่างกระอักกระอ่วน ขณะพูดว่า “ฉันกำลังรออยู่ที่ประตูทางเข้าโรงเรียนของเธอ”

ซาแมนธาเบิกตากว้าง และแปลกใจมาก เธออ้าปากค้าง ขณะที่เธออุทานว่า “พี่ถูกลักพาตัวมาเหรอ พี่ใหญ่? กะพริบตาถ้าพี่ถูกลักพาตัว”

“ซาแมนธา จิน พี่ชายของเธอมารับเธอที่โรงเรียน แต่เธอสงสัยฉันงั้นเหรอ?”

เชนน์สแกนฝูงชนที่ประตูทางเข้าโรงเรียน ขณะพูดทางโทรศัพท์ว่า "ฉันเห็นเธอแล้ว มานี่สิ"

ซาแมนธาเห็นรถปอร์เช่สีน้ำเงินที่จอดอยู่ที่ทางเข้าได้อย่างชัดเจน มันสะดุดตาอย่างมาก และยากที่จะมองไม่เห็น

หลังจากเข้าไปในที่นั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า และคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว ซาแมนธาบ่น "พี่ช่วยขับอะไรที่ธรรมดากว่านี้อีกหน่อยได้ไหม ตอนที่พี่แวะมารับฉันที่โรงเรียน? มันโดดเด่นเกินไป และมีนักเรียนหญิงจากห้องของฉันเยอะมากที่คลั่งไคล้พี่อย่างมาก"

เหมือนกับคารา

เชนน์สตาร์ทรถ และพูดเพียงว่า "ฉันไม่มีรถธรรมดา ๆ"

ซาแมนธาพูดไม่ออก ขณะคิดในใจ '...ก็ได้'

“เฮ้ พี่ใหญ่ ทำไมวันนี้พี่ถึงใจดีมารับฉันที่โรงเรียนล่ะ?”

“ฉันเป็นพี่ชายของเธอ ฉันมารับเธอที่โรงเรียนมันแปลกตรงไหน?”

ซาแมนธาแลบลิ้นออกมา และพูดว่า “มันแปลกมาก ปกติพี่มักจะเหมือนพี่ชายตัวปลอมสำหรับฉัน”

พี่น้องใช้เวลาทั้งหมดเถียงกัน และแหย่เล่นกันตลอดทาง

เมื่อพวกเขามาถึงคฤหาสน์ลูน่า ซาแมนธาพูดว่า “พี่พาฉันมาที่คฤหาสน์ของพี่ทำไม พี่ใหญ่? คุณปู่กำลังฉันกลับไปทานอาหารเย็นอยู่”

เชนน์ก้าวลงจากรถ แล้วพูดว่า "เธอบอกไม่ใช่เหรอว่าไก่ย่างมะนาวของแยนนี่อร่อย?"

ซาแมนธาเริ่มยิ้มออกมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อแยนนี่ ขณะที่เธอพูดว่า “แล้วแยนนี่จะมางั้นเหรอ? งั้นฉันจะอยู่กินข้าวด้วย ฉันขอให้แยนนี่ทำไก่ย่างให้ฉันด้วยได้ไหม?”

ซาแมนธากอดแขนของเชนน์ ขณะที่ทั้งคู่เข้าไปในบ้าน เธอยิ้มด้วยความยินดี

เชนน์ไม่สนใจเธอ ในขณะที่ซาแมนธาเซ้าซี้อย่างต่อเนื่องเหมือนนกน้อย

จากนั้นเชนน์ก็พูดว่า “เธอช่วยหุบปากได้ไหม?”

"โอ้" ซาแมนธามุ่ยปาก

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ซาแมนธาก็ถามว่า “นี่ พี่ใหญ่ เราเชิญรอดนีย์มาด้วยได้ไหม?”

เชนน์ขมวดคิ้วทันที เขาถามซาแมนธาขณะที่จับข้อมือของเธอ “เธอชอบรอดนี่ย์งั้นเหรอ?”

“ฉัน… ฉันชอบ”

เชนน์กำข้อมือของเธอแน่นขึ้นทันที ขณะที่ซาแมนธาอธิบายอย่างลนลาน "ฉันชอบเขาอย่างพี่ชาย"

หลังจากนั้นเชนน์ก็ปล่อยเธอ เขาพูดหลังจากดื่มน้ำ "ฉันขอแนะนำว่าเธอไม่ควรมีความคิดใด ๆ เกี่ยวกับรอดนีย์"

"ทำไมล่ะ?" ซาแมนธาถามอย่างไม่พอใจ ขณะที่เธอเงยศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองเขา

“เขาแก่เกินไป และไม่เหมาะกับเธอ นอกจากนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้คือการตั้งใจเรียน”

ซาแมนธาพูดอย่างโกรธจัด “ถ้าฉันจำไม่ผิด รอดนีย์อายุน้อยกว่าพี่แค่สามเดือน!”

'เขาเป็นคนแก่ และยังอ้างว่าคนอื่นแก่กว่า!'

เชนน์เกือบสำลักน้ำ ในขณะที่เขาสงสัยว่าทำไมความทรงจำของยัยตัวแสบถึงได้ดีขนาดนี้ แต่เขายังคงทำหน้าปกติ ในขณะที่เขาพูดอย่างใจเย็น “ถ้าฉันบอกว่าเธอไม่ได้รับอนุญาต แปลว่าเธอไม่ได้รับอนุญาต ไม่อย่างงั้น ฉันจะบอกให้ปู่รู้ว่าคุณออกเดทตั้งแต่อายุยังน้อย และฉันก็ไม่อยากให้เธอมีความรู้สึกอะไรกับรอดนีย์ด้วย เขาไม่เหมาะกับเธอ”

ซาแมนธาดูเศร้า ขณะที่เธอพูดว่า “แยนนี่อายุแค่สิบเก้า และพี่ก็แก่แล้ว พี่เป็นคนแก่ที่ไล่จีบคนที่อายุน้อยกว่าพี่มาก ไม่ต้องพูดถึง พี่ไร้เหตุผลมากที่จะห้ามคนอื่นทำแบบเดียวกับพี่”

เชนน์พูดไม่ออก