บทที่ 103 ความสัมพันธ์แสนหวาน

เมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังแต่เฉยเมย เวอเรียนเกือบหัวเราะออกมาดัง ๆ เธอจ้องมองดวงตาสีดําของเขาด้วยใบหน้าใสของเธอ และพูดต่อปากต่อว่า "ฮีลตัน ฟัดด์ มีใครเคยบอกคุณว่า คุณมีความคิดที่ไม่ดีจริง ๆ บ้างไหมในบางครั้ง?"

"คุณเป็นคนแรกที่บอกว่าผมไม่ดี แต่มีหลายคนที่บอกว่าฉันฉลาดแกมโกง"

เวอเรียนยิ้มหวานดวงตาของเธอจ้องมองเขาเหมือนพระจันทร์เสี้ยวสองดวงตามที่เธอเห็นด้วย "ใช่คุณ เหมือนสุนัขจิ้งจอกเฒ่า"

ดวงตาของเขากลายเป็นหมองคล้ำ "ผมจะยอมรับว่าผมฉลาดแกมโกง แต่ผมจะไม่ยอมรับว่าผมน่ะแก่แล้ว"

เวอเรียนยักไหล่และพูดในลักษณะที่น่าพอใจ และประจบประแจงว่า "คุณไม่แก่ ไม่แก่เลย ท่านประธานฟัดด์อยู่ในวัยที่มีจิตใจสูง แล้วเป็นไปได้อย่างไรที่คุณจะแก่แล้ว"

แม้ว่าเขาจะเข้าสู่วงการบันเทิงเขายังสามารถเอาชนะชายหนุ่มจํานวนมากที่ยังคงใช้แป้งตลับ และอายไลเนอร์บนใบหน้า เขาสามารถเอาชนะคนเหล่านั้นได้ด้วยใบหน้าและอารมณ์ของเขา!”

นอกจากนี้เขายังระบายความโกรธแทนเธอ ในนามของเธอในรูปแบบปลอมตัว เวอเรียนมีความสุขมากกว่าทุกสิ่งในโลก เธอวางแขนไว้รอบคอของเขา ใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้แขนของเขาขณะที่เธออายและพึมพํา "แต่ฉันชอบคุณ"

ใครจะไม่ชอบเมื่อผู้ชายช่วยจัดการปัญหา เพื่อแก้แค้นแทนเธอ?

อีกอย่าง ชายคนนี้คือ ฮีลตัน ฟัดด์

แม้ว่าเขาจะยืนอยู่ตรงนั้น และไม่ทําอะไรเลย มันก็เพียงพอที่จะทําให้ผู้หญิงพอใจแล้ว ถ้าเขาทําให้ผู้หญิงเสียหลักไปแค่เล็กน้อย พวกผู้หญิงก็จะตกหลุมรักเขาทันที

เวอเรียนไม่ใช่นักบุญ เธอเป็นคนที่ชอบใบหน้าที่ดูดีเหมือนเด็กสาวคนอื่น ๆ ในปัจจุบัน เธอต้องยอมรับว่าเธอได้รับความสนใจจากการปรากฏตัวของฮีตันเป็นครั้งแรก ท้ายที่สุดมันง่ายกว่าเสมอที่จะชอบผู้ชายที่หล่อกว่าคนที่น่าเกลียด

"เมื่อก่อนคุณพูดว่าอะไรนะ?"

แม้ว่าเธอจะพูดเป็นลมเหมือนยุง แต่เขายังต้องได้ยินเธอ เขาแกล้งทําเป็นไม่ได้ยินแม้ว่าเขาจะได้ยินอย่างชัดเจน เธอขี้อายดังนั้นเธอจึงเก็บปากเล็ก ๆ ของเธอ และกล่าวว่า "ไม่มีอะไรคุณควรทํางาน ฉันง่วงนอนดังนั้นฉันต้องการกลับไปที่ห้องและนอนก่อน!"

เธอกําลังจะลุกขึ้น แต่ฮีลตันซึ่งจะไม่ถูกหลอกได้ง่าย เขาจับข้อมือเรียวของเธอด้วยมือที่ใหญ่และเรียวของเขาและดึงเธอกลับมาอีกครั้ง "นอนตรงนี้"

เวอเรียนหน้าแดงเมื่อการเต้นของหัวใจของเธอเพิ่มขึ้นร่างกายของเธอซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก ขณะที่เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา เธอฝังตัวเองไว้ในหน้าอกของเขาและได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงของเขาในขณะที่มุมริมฝีปากของเธอเคลื่อนไหว "แล้วจะ...ให้ฉันนอนที่นี่เหรอ?"

ห้องอ่านหนังสือเงียบมากขณะที่เธออยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นเวลานาน เธอฟังเสียงของเอกสาร เสียงบ่นในขณะที่เขาบางครั้งพลิกผ่านเอกสาร เธอไม่รู้สึกง่วงนอน เธอคิดถึงช่อกุหลาบแดงที่เขาให้ ยานนี่ จอย ในระหว่างวันและยังคงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในความคิด

"ทําไมคุณ... ทําไมคุณถึงให้ดอกกุหลาบ ยานนี่ จอยล่ะ?”

เขาให้กุหลาบแดงด้วยซ้ำ กุหลาบแดงไม่ใช่สําหรับคนรักเหรอ?

ฮีลตันยังคงมองเอกสารขณะที่เขาพูดด้วยเสียงที่เรียบ "คุณได้รับอนุญาตให้กระโดดลงไปในทะเลสาบเพื่อช่วยแฟนเก่าของคุณ แต่ผมไม่ได้รับอนุญาตให้ให้ดอกกุหลาบสีแดงผู้หญิง?"

"ฉันบังเอิญผลักเจนเซ่นตกลงไปในน้ํา ฉันเลยต้องช่วยเขา..."

ผ่านไปครึ่งทาง เวอเรียนก็ครุ่นคิดและสังเกตเห็นความแปลกประหลาด เธอจ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาของฮีลตัน "เป็นไปได้ไหมที่คุณหึง?"

ดังนั้นเขาจึงจงใจส่งคุชไปยังกองถ่าย แล้วตั้งใจส่งกุหลาบแดงให้ ยานนี่ จอย

เมื่อเห็นเขาเม้มริมฝีปากบาง ๆ ของเขาและการแสดงออกทางสีหน้าจาง ๆ ของเขาซึ่งแทบจะไม่เปลี่ยนแปลง เวอเรียนยังคง "ถ้าคุณไม่พูดมันจะหมายความว่าคุณได้ยอมรับ ฮีลตัน ฟัดด์ คุณหึงดังนั้นคุณจงใจทําตัวคลุมเครือกับ ยานนี่ จอย ในบาร์และให้คนถ่ายรูป จากนั้นคุณส่งดอกกุหลาบสีแดงไปให้ ยานนี่ จอย คุณทําแบบนี้เพื่อ?... หืม..."

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เขาวางร่างของเธอไว้ระหว่างหน้าอกของเขาและโต๊ะ เขาปิดปากเล็ก ๆ ของเธอด้วยริมฝีปากบาง ๆ ของเขา

เมื่อเวอเรียนเกือบจะหมดลมหายใจจากการถูกจูบ เขาก็ปล่อยเธอไป อย่างไรก็ตามดวงตาสีดําของเขายังจ้องมองเธอ "ถ้าคุณยังคงเสียงดังมันจะไม่ใช่แค่จูบ"

ดวงตาที่ลึกและมืดมนของเขาทําให้ เวอเรียนกลัวมากจนเธอปิดปากทันที

เมื่อคืนเธออยู่กับฮีลตันเป็นเวลาหลายชั่วโมง ถ้ามันเกิดขึ้นอีกคืนนี้ นอกจากนี้แขนของเธอยังคงเจ็บ!

อย่างไรก็ตามเธอยังคิดไม่ออกว่าฮีลตันเป็นเจ้าของเธอมากขึ้นหรือเขาเริ่มดูแลเธอจริง ๆ ท้ายที่สุดมันเป็นเรื่องปกติที่ผู้ชายจะทำให้ผู้หญิงเสียคน เมื่อเขาติดใจร่างกายของเธอ