บทที่ 1056 แยนนี่อย่าทำให้ผมผิดหวัง

“ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันจำได้ว่าพ่อไม่ได้เฉยเมยกับฉันขนาดนี้ เขาจะซื้อขนมและชุดสวย ๆ ให้ฉัน เมื่อเขากลับมาจากการเดินทางไปทำงาน เขามักจะอุ้มฉัน และทำให้ฉันหัวเราะ เขายังซื้อของขวัญให้ฉันด้วย

“ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มเมื่อไหร่ แต่แม่ของฉันค่อย ๆ ไม่ยิ้ม พ่อก็เริ่มเย็นชาเช่นกัน เขาเริ่มไม่กลับบ้าน แม้ว่าฉันยังเด็กอยู่ แต่เนื่องจากเด็กทุกคนเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนไหว ฉันสามารถสัมผัสได้ว่ามีปัญหาระหว่างพ่อแม่ของฉัน แต่ตอนนั้น ฉันคิดว่าพวกเขาแค่ทะเลาะกัน และจะคืนดีกัน

“ต่อมาพ่อของฉันมีชู้ เขาไม่เพียงแต่มีผู้หญิงคนอื่นเท่านั้น แต่เขาก็ยังมีลูกสาวอีกด้วย คาราอายุน้อยกว่าฉันแค่สองปี เมื่อฉันโตขึ้น ฉันเพิ่งรู้ว่าความรักระหว่างพ่อแม่ของฉันเป็นเพียงการเสแสร้ง

“แม่ของฉันสวยมาก เมื่อฉันยังเด็กเธอได้เข้าร่วมการประชุม PTA เธอมักจะได้รับการสนใจจากทุกคน แต่ฉันไม่รู้ว่าทำไมพ่อของฉันถึงมีชู้กับผู้หญิงอย่างลีน่า ฉันเดาว่าเขาคงรู้สึกว่าคนอื่นคงดีกว่า”

แยนนี่น้ำตาคลอ และพูดต่อด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “ความสัมพันธ์แบบสามี และภรรยาที่บิดเบี้ยวนี้ดำเนินไปจนกระทั่งฉันอายุประมาณแปดขวบ ฉันเดาว่าแม่ของฉันคงหดหู่อยู่นานเพราะเธอได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเต้านม แพทย์บอกว่าตราบใดที่เธอปรับสภาพจิตใจ เธอก็สามารถฟื้นตัวได้เต็มที่หลังการผ่าตัด

“แต่… วันหนึ่งลีน่าก็พาคาราอายุ 6 ขวบมาเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล แม้ว่าพวกเขาจะอ้างว่ามาเยี่ยมเธอ แต่ลีน่าแค่อยากยั่วยุแม่ของฉัน เธอพูดหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้อาการเธอกำเริบ ฉันได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดทั้งหมดขณะที่ฉันยืนฟังอยู่นอกประตู

“เมื่อลีน่าจากไปกับคารา ฉันเห็นแม่สะอื้นอยู่นาน หลังจากนั้นไม่นาน เซลล์มะเร็งก็แพร่กระจายไปทั่ว ตั้งแต่นั้นมาฉันก็เกลียดพ่อของฉัน เมื่อเทียบกับ ลีน่ากับคารา ฉันเกลียดวินสันมากกว่า ถ้าไม่ใช่เพราะเขา แม่ก็ไม่ต้องทนทุกข์

“เขายอมให้คนอื่นรังแกแม่ของฉันอย่างเงียบ ๆ ถ้าเขาไม่มีชู้ บางทีแม่ของฉันอาจจะยังมีชีวิตอยู่ เธอจะได้เห็นฉันเข้ามหาวิทยาลัย และมีแฟน เธอจะอยู่ตรงนั่นในทุกช่วงชีวิตของฉัน”

เชนน์ฟังเธอพูดมากขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตอย่างใจเย็น เขาดันใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเธอไว้ที่หน้าอกของเขา แล้วถามว่า “แล้วเกิดอะไรขึ้น?”

แยนนี่จับเสื้อของเขาด้วยมือทั้งสองข้าง และฝังใบหน้าของเธอไว้ที่ตัวเขา เนื่องจากเธอสะอื้น เสียงของเธอจึงแหบแห้ง และเธอพูดว่า “ไม่นานหลังจากที่แม่ของฉันจากไป ภายในครึ่งปี วินสันก็พาลีน่า และคารามาที่บ้านของเรา ฉันกลายเป็นภาระแก่พวกเขาโดยสมบูรณ์แบบ พวกเขาไม่เพียงแต่เอาตำแหน่งแม่ของฉันในฐานะนายหญิงของบ้านไปเท่านั้น แต่พวกเขายังเก็บข้าวของ และทิ้งทุกอย่างที่เธอเหลือไว้ก่อนที่เธอจะตาย โดยบอกว่ามันเป็นสิ่งต้องห้าม

“เมื่อฉันเห็นลีน่าทำสิ่งที่เลวร้ายเหล่านั้น วินสันก็ยอม มันเหมือนกับว่าเขากลัวว่าถ้าเขาเก็บข้าวของของอดีตภรรยาไว้ มันจะดึงดูดวิญญาณของเธอ ฉันเดาว่าเขาอาจรู้สึกผิด และกลัวการแก้แค้น

“ตอนที่แม่ของฉันเพิ่งเสียชีวิต มีช่วงหนึ่งที่เขาบอกว่าเขานอนไม่หลับ ลีน่าจ้างหมอผี และเขาบอกว่าต้นอะคาเซียที่หน้าบ้านเป็นสิ่งต้องห้าม และสามารถดึงดูดวิญญาณชั่วร้ายได้”

พูดถึงเรื่องนั้น แยนนี่ก็ร้องไห้ และหัวเราะอย่างเยาะเย้ย เธอยิ้ม และพูดว่า “คุณไม่คิดว่ามันน่าขันเหรอ? ดึงดูดวิญญาณชั่วร้าย? เขาอาจจะคิดว่าหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด และวิญญาณของแม่จะหลอกหลอนเขา และทำให้เขานอนไม่หลับในตอนกลางคืน”

เชนน์จำครั้งแรกที่เขาไปที่บ้านจาร์คอปได้ ต้นอะคาเซียเติบโตได้ดีด้วยกิ่งก้านหนาทึบ และใบต้นไม้เต็มไปด้วยดอกไม้บานในฤดูร้อน ดูชวนฝัน และสวยงามมาก

เชนน์ก้มศีรษะลง และจูบหน้าผากของแยนนี่ เขาถามอย่างอ่อนโยนว่า “ต้นไม้รอดมาได้อย่างไร?”

“แม่ของฉันปลูกต้นไม้ตอนที่เธอเพิ่งแต่งงานกับวินสัน เนื่องจากต้นอะคาเซียเป็นสัญลักษณ์ของความรักนิรันดร์ และความปิติยินดีระหว่างสามี และภรรยา ดังนั้นเธอจึงนำคำว่าจอยมาไว้ในชื่อของฉัน แม่ของฉันบอกว่าเธอต้องการให้ฉันมีความสุข และไร้กังวลในชีวิต และได้เจอคนที่ฉันชอบ

“แต่หมอผีบอกว่าต้นไม้ต้องถูกถอนออก และไม่ทิ้งไว้ที่นั่น มองดูแล้ว ดูเหมือนลีน่าจะเป็นคนยุให้วินสันโค่นต้นไม้ลง แต่ฉันรู้ว่าวินสันเองก็อยากจะกำจัดต้นไม้นั้น เขากลัวมากว่าผีแม่ของฉันจะหลอกหลอนเขา

“แต่นั่นเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน เรามีความทรงจำดี ๆ มากมายใต้ต้นไม้ต้นนั้น ฉันจำได้ว่าในฤดูร้อน เธอจะอุ้มฉันไปที่ใต้ต้นไม้เพื่อคลายร้อน และเล่านิทานก่อนนอนให้ฉันฟัง ฉันยังจำครั้งที่เธอยืนอยู่ใต้ต้นไม้นับครั้งไม่ถ้วนเพื่อรอสามีที่กลับบ้านดึกเสมอ

“ฉันทนไม่ได้ที่จะให้พวกมันเอาต้นไม้ไป ฉันเลยเอามีดสวิสที่แม่ให้มาก่อนจะจากไป และฉันก็ขู่วินสัน ฉันบอกเขาว่าถ้าเขากำจัดต้นไม้ ฉันจะฆ่าตัวตาย และทำให้ชีวิตเขาอนาถ วินสันกลัวเพราะเขาไม่อยากมือเปื้อนเลือดอีก เขาจึงปล่อยมันไป