บทที่ 1060 อย่ามาอิจฉากับความรักของเรา

แยนนี่เปลี่ยนเสื้อผ้า เธอสวมเสื้อแจ็กเก็ต และเดินออกไปด้านนอก เธอเดินออกจากช่องทางเดินเล็ก ๆ และเห็นเชนน์ยืนอยู่ข้างรถของเขา โดยเอามือทั้งสองข้างอยู่ในกระเป๋าของเขา เขามองเธออย่างเย็นชาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

แยนนี่อดยิ้มไม่ได้ เธอเดินเข้าไปหาเขา และพูดว่า “คุณมาหาฉัน แต่คุณก็ยังโกรธอยู่เหรอ? ฉันทำให้คุณโกรธหรือเปล่า?”

"คุณคิดว่าไงล่ะ? ชนบทสนุกไหม? ในวันที่หนาวขนาดนี้ มีแต่ผมเท่านั้นแหละที่จะมาที่นี่เพื่อมาหาคุณ คนอื่นจะทำอย่างนี้ไหม?”

น้ำเสียงของเขามีความโอ้อวดเหมือนเช่นเคย และหยิ่งผยองเป็นพิเศษ

แยนนี่กอดเขาแล้วพูดว่า “ไม่ มีแต่คุณเท่านั้นที่จะทำ”

เชนน์คร่ำครวญเบา ๆ แล้วกอดตอบ แยนนี่เงยหน้าขึ้น และจูบคางเย็น ๆ ของเขา เธอเกลี้ยกล่อม “เฮ้ แฟน อย่าโกรธเลยนะ หืม?"

“แค่นี้เองเหรอ? มันยังไม่พอ" เชนน์ก้มลงเล็กน้อย และชี้ไปที่ริมฝีปากของเขา

แยนนี่กอดคอของเขา และมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

เชนน์ตัวสูง และตอนนี้แยนนี่ไม่ได้ใส่รองเท้าส้นสูง เชนน์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยขณะกอดเอวของเธอ เธอยังไม่สามารถเอื้อมถึงเขาได้ เธอเขย่งเท้าขณะที่มือทั้งสองข้างโอบคอเขา ดึงเขาเข้าไปใกล้เธอจนริมฝีปากของพวกเขาทั้งสองคนประกบกัน

มันอบอุ่น

เชนน์กอดเอวของเธอแน่นขึ้น แน่นขึ้น ความทุกข์และความเศร้าหมองในวันนั้นถูกกวาดล้างไปโดยจูบนั้น

ตราบใดที่เธอจูบเขา เรื่องอื่น ๆ ก็ดูไม่สำคัญอีกต่อไป

แยนนี่มีความสำคัญกับเขาขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เชนน์จำไม่ได้แล้ว

ร่างของพวกเขาพันกัน เขาตรึงเธอกับรถและหน้าอกของเขา แล้วจูบเธอหนักขึ้น

แยนนี่ถูกจูบจนกระทั่งหายใจไม่ออก จากนั้นเชนน์ก็ปล่อยเธอเล็กน้อย แยนนี่หายใจเข้าอย่างหนัก ใบหน้าของเธอแดงเล็กน้อย เธอขาดออกซิเจนเล็กน้อย

เชนน์มองเธออย่างซุกซน ด้วยดวงตาที่ลึกซึ้ง และสดใสของเขา เขากดนิ้วของเขาลงบนริมฝีปากของเธอ เขาแสดงความคิดเห็น “เป็นจูบที่แย่จริง ๆ”

“งั้นก็ดูเหมือนคุณจะสอนแฟนสาวของคุณได้แย่มาก”

เชนน์เลิกคิ้ว และจับเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา "แย่เหรอ? คุณว่าผมไม่ดีเหรอ?”

แยนนี่ฝังใบหน้าของเธอไว้ในอกของเขา ยิ้ม และยื่นแขนทั้งสองข้างเข้าไปในเสื้อคลุมของเขา ภายใต้เสื้อคลุมของเขา เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางเท่านั้น แยนนี่เงยหน้าขึ้นมองเขาขณะที่ใบหน้าของเธอยังคงอยู่ที่หน้าอกของเขา “คุณใส่เสื้อบางมาก คุณไม่หนาวเหรอ?”

ชนบทไม่เหมือนในเมือง อุณหภูมิในชนบทมักจะต่ำกว่าในเมือง ในเมืองไม่ว่าคุณจะไปที่ไหนก็ตาม ภายในอาคารจะมีเครื่องปรับอากาศ แต่ชนบทเป็นเหมือนช่องแช่แข็งขนาดใหญ่ เชนน์สวมเสื้อผ้าบางมาก เขาอาจะเป็นหวัดได้

เชนน์เริ่มคัดจมูก เขาไม่เคยมาที่ชนบท ในขณะนั้นเขาไม่ชินกับอุณหภูมิที่นั่นจริง ๆ "นิดหน่อย คุณเชิญผมเข้าไปข้างในได้ไหม?”

แยนนี่ยิ้ม และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณต้องเงียบ ๆ นะ อย่าทำให้คุณยายตื่น”

ทันใดนั้น เชนน์อุ้มเธอขึ้น ซึ่งทำให้แยนนี่กระโดด เธอกอดคอเขาทันที และพูดว่า “ปล่อยฉันลง”

เชนน์เปิดประตูรถ และยัดแยนนี่เข้าไป จากนั้นเขาก็ตามเธอเข้าไปที่เบาะหลัง

ตอนที่เขามาที่นี่ เขาจงใจเลือกรถเอสยูวีที่มีเบาะหลังขนาดใหญ่ ทั้งคู่สามารถทำอะไรก็ได้ที่ต้องการในรถโดยไม่มีข้อจำกัดใด ๆ

รถติดแอร์ อากาศก็เลยอุ่น แยนนี่จึงร้อนเล็กน้อยเนื่องจากเธอสวมเสื้อแจ็กเก็ต

พอกดเบาะหลังลงมันก็กลายเป็นเตียง เชนน์ถอดเสื้อคลุมของทั้งคู่ออกแล้วโยนไปด้านข้าง

แต่เนื่องจากเขายืนอยู่ข้างนอกอยู่สักพักหนึ่ง มือของเขาก็เย็นมาก เมื่อเขาสัมผัสเธอด้วยมือเปล่าของเขา เธอก็ตัวสั่นเล็กน้อย

เชนน์หัวเราะอย่างซุกซน และจับเอวเธอด้วยมือทั้งสองข้างของเขา

แยนนี่ดึงมือของเขาออก และเอานิ้วที่เรียวยาวของเธอโอบรอบมือใหญ่ของเขา เธอเป่าลมร้อนใส่พวกมัน แล้วถูมันเข้าด้วยกัน

เชนน์มองดูการกระทำที่เป็นห่วงเป็นใยของเธอ เขาเหยียดแขนออก และกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา จากนั้นเขาก็เอามือเย็น ๆ ของเธอยัดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา

เขาหยิบเสื้อโค้ทของเขา และห่มมันด้วยกันกับเธอ

เนื่องจากอุณหภูมิในรถค่อนข้างสูง ไม่นานนักพวกเขาก็รู้สึกร้อน

แยนนี่วางศีรษะบนแขนของเขา หันหน้าหาเขาแล้วถามเขาว่า “ทำไมจู่ ๆ คุณถึงมาล่ะ? คุณกินมื้อเย็นแล้วหรือยัง?"

เชนน์หลับตาลง รู้สึกผ่อนคลาย “ผมอยากแอบดูคุณ ดูว่าคุณมีชู้กับผู้ชายคนอื่นในชนบทหรือเปล่า”

แยนนี่ยิ้มหวาน แล้วฝังตัวเองไว้ในอกของเขา “ผู้ชายคนไหนจะกล้ามาที่ชนบทโดยไม่มีเครื่องทำความร้อนในฤดูหนาว และมาเล่นชู้กับฉัน? มีแต่คุณเท่านั้นแหละ ใช่ไหม นายท่านเชนน์?”