บทที่ 1071 พี่ชายฉันกำลังจะตาย

เมื่อเธอกลับมาที่บลู วอเทอร์ เรสซิเดนเชียล แอเรียจากโรงพยาบาลจู่ๆ แยนนี่ก็รู้สึกหลงทางเล็กน้อยขณะที่เธอกำลังจ้องมองประตูใหญ่

เชนน์กำลังรอเธอกลับบ้านอยู่ ณ จุดเดิมและช่วงเวลาเดิมของวันส่งท้ายปีเก่า

เธอจำได้ว่าเชนน์เคยเป็นเช่นไร ตอนที่เขาพยายามกระโดดขึ้นลงบันไดเพียงเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น จำได้ถึงวิธีที่เชนน์ล่อลวงเธอให้ติดกับในอ้อมกอดและจูบอย่างเร่าร้อนราวกับว่าเธอเป็นแฟนสาวของเขา เธอจำได้แม้กระทั่งใบหน้านั้นขณะที่เราจูบกัน

เธอจำได้ทุกภาพในความทรงจำอย่างเต็มตา

ความทรงจำพวกนี้ดูไม่มีความหมายอะไรในตอนนั้น แต่ตอนนี้ที่เธอกำลังรู้สึกหลงทางก็เพราะพวกมัน

เธอถอนหายใจออกมาสั้นๆ ก่อนจะใส่รหัสและเข้าไปในบ้าน

'เชนน์... จะไม่กลับมาอีกแล้ว'

เธอรู้สึกวูบไหวในอกเล็กน้อยเมื่อความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ทำได้แต่หัวเราะอย่างขมขื่นอยู่ในความมืด

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะมีใจให้กับคนเจ้าชู้

แยนนี่เอนหลังพิงประตูและสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงเรื่องเหล่านั้น

แล้วโทรศัพท์ของเธอก็สั่น

มันเป็นข้อความจากแอปแมสเซนเจอร์ของเธอ

'อืม… ซามูเอล เลน… นานมาแล้วที่ไม่ได้คุยกับเขา'

[สวัสดีปีใหม่ แยนนี่]

ขณะนี้ในประเทศของเธอเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว และน่าจะเป็นเวลาประมาณค่ำๆ ที่ลอนดอน

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขายังคงส่งคำทักทายมาให้เธอหลังจากผ่านไปนานขนาดนั้น

แยนนี่ไม่สนใจข้อความของเขา

เธอสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงพิมพ์อยู่ เขาพิมพ์อยู่นานมาก และแยนนี่คิดว่าเธอคงไม่ได้รับข้อความอะไรจากเขาอีกแล้ว

อย่างไรก็ตาม ซามูเอลเขียนว่า [ฉันจะกลับบ้านเร็วๆ นี้]

แยนนี่ยืนพิงประตูในขณะที่ในมือกำโทรศัพท์ไว้แน่น ความรู้สึกที่ท่วมท้นไปด้วยอารมณ์ผสมปนเปกันจนวุ่นวายหลังจากอ่านข้อความนั้น

เขาจากเธอไปเพื่อเรียนต่อที่ลอนดอนโดยไม่พูดอะไรสักคำในตอนนั้น จนตอนนี้เขายังไม่พูดเรื่องนี้กับเธอเลยด้วยซ้ำ

ถึงอย่างนั้น ข้อความสั้นๆ ว่าเขาจะกลับบ้านเป็นเหมือนระเบิดสำหรับเธอ

ความจริงก็คือพวกเขาเลิกกันไปเมื่อสี่ปีที่แล้ว เขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ถึงได้โผล่มาแบบนี้?

แยนนี่ไม่ตอบข้อความของซามูเอลเลย

หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จและกำลังนอนเล่นบนเตียงอยู่นั้น เธอสังเกตเห็นว่าซาแมนธาได้โพสต์บางอย่างขณะที่เธอกำลังเลื่อนดูเฟซบุ๊ก

[เกิดมาเป็นฉันมันน่าสงสารจริงๆ เพราะฉันต้องใช้เวลาส่งท้ายปีเก่ากับพี่ชายที่กำลังป่วย] มีการแนบอิโมจิที่แสดงความรำคาญต่อท้ายโพสต์นั้น

เธอยังโพสต์ภาพเทอร์โมมิเตอร์ที่วัดไข้ได้ 39 องศาเซลเซียสพร้อมแคปชั่นว่า

ซาแมนธาปักหมุดความคิดเห็น [เขามีไข้เพราะรักษาแผลโดนน้ำร้อนลวกอย่างผิดวิธี แต่ตอนนี้เขาสบายดี]

แยนนี่อึ้งไปเลย

เชนน์ได้รับบาดเจ็บเพราะเธอและเธอรู้สึกแย่นิดหน่อยเกี่ยวกับเรื่องนี้

ดูเหมือนว่าเธอจะทำร้ายหลังที่บาดเจ็บของเขาด้วยรองเท้าส้นสูงของเธอด้วยความโกรธเช่นกัน

เนื่องจากแยนนี่ไม่ต้องการอยู่ต่อหรือคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นต่อไป เธอจึงตัดสินใจหยุดดูโทรศัพท์และพยายามข่มตาหลับให้ไวที่สุด

แน่นอนว่าคืนนั้นกว่าเธอจะหลับลงก็ช่างยากลำบาก

ในขณะที่เธอกำลังงัวเงียซาแมนธาก็โทรหาแยนนี่รัวๆ

แยนนี่ตัดสินใจรับสาย "ว่าไง ซาแมนธา?"

เสียงของซาแมนธาฟังดูเหมือนตื่นตระหนกอย่างมาก "แยนนี่ พี่ชายฉันมีไข้สูงถึง 40 องศา แต่เขาก็ยังไม่ยอมไปโรงพยาบาล ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะต้องสติเลอะเลือกแน่ถ้ายังดื้อไม่ยอมไปหาหมอแบบนี้ พี่ชายของฉันเชื่อฟังคุณมากที่สุด คุณช่วยพูดอะไรกับเขาหน่อยได้ไหม? "

แยนนี่พบว่ามันยากมากที่จะปฏิเสธคำขอร้องของซาแมนธา