บทที่ 109 ลุกขึ้นยืน

ในช่วงเช้าตรู่ของอาคารของ ฟัดด์ กรุ๊ป ถูกอาบด้วยแสงยามเช้าที่อบอุ่น และมีการจราจรหนาแน่นเนื่องจากทั้งเมืองเพิ่งตื่น

เวอเรียนยุ่งอยู่กับต้นฉบับแอนิเมชั่นของ บริษัท ยาส เมื่อมาถึงแผนกครีเอทีฟเวลา 9.30 น.

วันปิดรับการวาดของบริษัท ยาส คือคืนนี้ เธอต้องวาดตัวละครก่อนที่เธอจะเลิกงาน ตั้งแต่ต้นเธอมีต้นแบบสําหรับตัวละครอะนิเมะที่ไม่มีปัญหาในการวาดภาพมันค่อนข้างใช้เวลานาน

หลังจากวันที่วุ่นวายกำลังจะหมดลง เมื่อเธอกําลังจะเลิกงาน เวอเรียนพิมพ์ภาพวาดและเข้าไปในออฟฟิศของแนนซี่

"ผู้จัดการแซนเดอร์ นี่คือต้นฉบับแอนิเมชั่นของ บริษัท ยาส ฉันวาดเสร็จแล้ว"

แนนซี่เหลือบมองต้นฉบับของเธอและถากถาง "เธอคิดว่าเธอเก่งแค่ไหน? เธอต้องการเอาชนะฉันด้วยต้นฉบับนี้อย่างนั้นเหรอ?"

"ไม่ว่าฉันจะเอาชนะคุณได้หรือไม่ มันก็ไม่ใช่คุณที่ควรจะพูด เราจะมาดูผลการแข่งขันกัน"

"ฮึ! ฉันจะบอกเธอให้นะ เวอเรียน มอนท์ เธอจะไม่มีวันชนะ!”

แนนซี่มักจะอารมณ์เสียกับเธอเสมอ ดังนั้นเธอจึงรําคาญที่จะโต้เถียงกับเธอ "รอดูกันต่อไปเถอะ!"

หลังจากที่เวอเรียนยื่นแบบร่างแล้ว ก็ไม่มีงานให้เธอทำต่อ ขณะที่เธอนั่งอยู่ที่บ้านของเธอและเปิดโทรศัพท์เพื่อดูเวลา

เธอจะเลิกงานในอีกครึ่งชั่วโมง เมื่อเธอคิดว่าจะได้ไปดูหนังกับฮีลตันคืนนี้ หัวใจของเธอกระโดดเหมือนมีกวางตัวเล็ก ๆ อยู่หลายตัว

เธอวางแผนเดทคืนนี้ในใจ และส่งข้อความไปที่ ฮีลตัน ฟัดด์ เพื่อถามว่าเขา

"มื้อค่ำนี้ เราจะกินอะไรดีคะ?

ไม่นานก็มีการตอบกลับ "คุณตัดสินใจ"

เวอเรียนมักจะรู้สึกว่าคําสองคํานี้มีความไพเราะ และเขาไม่รู้สึกกับการอยากมีส่วนร่วม "หนังเริ่มเวลา 18.30 น. เราซื้อขนมและนําเข้าไปในโรงหนัง เพื่อทานของว่างกัน แล้วเราไปทานข้าวที่ร้านอาหารหลังจากดูหนังกันไหม?"

"ตกลง"

คําตอบที่ชัดเจนและเรียบง่าย มันเหมือนกับเป็นเรื่องปกติของฮีตัน

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ส่งข้อความมาอีกข้อความหนึ่ง "ผมจะมีการประชุมทางวิดีโอหลังเลิกงาน จะใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง คุณมารอผมที่ห้องทํางานก่อนแล้วกัน"

เวอเรียนจําเกี่ยวกับการเดินทางไปโรงแรมเพนนินซูล่าเพื่อให้ นีล แจ็คแมน เซ็นสัญญาเมื่อวานนี้ ต่อมาเธอกลับมาพร้อมฮีลตัน และรถที่เธอขับยังคงอยู่ในลานจอดรถใต้ดินของโรงแรมเพนนินซูล่า เธอคาดว่าค่าจอดรถเพียงอย่างเดียวตอนนี้อาจจะหลายร้อยเหรียญ หากเธอไม่ได้ขับรถกลับเร็ว ๆ นี้ เธอจะไม่สามารถจ่ายค่าจอดรถราคาแพงได้ "รถของฉันยังอยู่ในลานจอดรถของโรงแรมเพนนินซูล่า ฉันจะไปที่โรงแรมเพนนินซูล่าหลังเลิกงานและขับรถไปที่โรงหนังเพื่อรอคุณ มันเกือบจะถึงเวลาที่หนังจะเริ่ม หลังจากที่คุณเสร็จสิ้นการประชุมแล้ว คุณก็แวะไปที่นั่นนะคะ"

...

หลังเลิกงาน เวอเรียนไปที่โรงแรมเพนนินซูล่าเพื่อรับรถ หลังจากมาถึงโรงหนัง เธอซื้อขนมมากมายเพื่อจัดการกับความหิวของเธอ และยังซื้อถังข้าวโพดคั่วและโค้กสองมาแก้ว

อย่างไรก็ตามนอกเหนือจากน้ําต้มและน้ำแร่ แล้ว ฮีลตันยังดูเหมือนจะดื่มกาแฟธรรมดาเท่านั้น สิ่งต่าง ๆ เช่นเครื่องดื่มอัดลมและข้าวโพดคั่วดูเหมือนจะเข้ากันไม่ได้กับเขา

เวอเรียนจินตนาการถึงฉากที่ ฮีลตัน อยู่ในสภาพที่ใส่เสื้อผ้าที่งดงามของเขานั่งเคียงข้างกับเธอในโรงหนัง กินข้าวโพดคั่วและดูหนัง ริมฝีปากของเธอยิ้มอย่างไม่สามารถระงับได้

เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้เลานจ์ที่ทางเข้าโรงหนัง เธอรอนานกว่า 20 นาที เธอเหลือบมองในเวลาในตอนนี้ มันเป็นเวลา หกโมงเย็นเลยมาสิบนาทีแล้ว

เธอไม่รู้ว่าการประชุมทางวิดีโอของเขาจบแล้วหรือยัง เธอต้องการส่งข้อความถึงเขา แต่ก็กลัวที่จะขัดจังหวะงานของเขา ท้ายที่สุดความจริงที่ว่าผู้ชายที่มีสถานะทางสังคมเช่นฮีลตัน เต็มใจที่จะสละเวลาอันมีค่า เพื่อทําในสิ่งต่าง ๆ แบบเด็ก ๆ เช่นการออกเดทกับเธอ ถ้าเธอยังคะยั้นคะยอมากเกินไป จะดูเป็นการอ้อนเขามากไปหรือไม่?

ถ้าเธอไม่สามารถใจกว้างมากกว่านี้ เธอจะเปรียบเทียบตัวเองกับผู้หญิงที่รายล้อม และสวยงามรอบตัวเขาได้อย่างไร?

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เธอนอนบนโต๊ะ และรอต่อไปด้วยความเบื่อหน่าย

เมื่อเวลาในนาฬิกาของเธอแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เป็นเวลา 18.20 น. เสียงออกอากาศดังขึ้นในห้องโถง

"ขอให้แขกของเราสําหรับ "Contract Men and Women" เวลา 18.30 น. เช็คอินที่ประตูตรวจตั๋วในตอนนี้"

ภาพยนตร์กําลังจะเริ่มขึ้นใน 10 นาที และเวอเรียนอดไม่ได้ที่จะส่งข้อความถึงฮีลตัน

"คุณอยู่ไหน?"