บทที่ 111 เธอร้องไห้เหมือนกับรักครั้งแรกของเขา

หลังจากที่เวอเรียน วิ่งออกมาจากโรงพยาบาล จิตใจของเธอก็ยุ่งเหยิง เธอขับรถ และไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนดี

จะกลับไปที่ครอบครัวฟัดด์? นั่นก็ไม่ใช่บ้านจริง ๆ ของเธอ

จะกลับไปที่ครอบครัวมอนท์? พ่อของเธอก็ได้จากไปแล้ว และที่บ้านนั้นก็เงียบเหงา และว่างเปล่า เหลือเธออยู่เพียงคนเดียว

เมื่อไหร่ก็ตามที่ผู้คนพากันโศกเศร้าพวกเขามักจะกลายเป็นคนอ่อนแอโดยเฉพาะคนที่อยู่ตัวคนเดียวอย่าง เวอเรียน มอนท์

ในเมืองนี้เธอไม่มีญาติหรือแม้กระทั่งใครสักคนที่เธอไปขอความช่วยเหลือได้

เมื่อเธอนึกถึงการจ้องมองที่เย็นชา และความโกรธของ ฮีลตัน น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาของเธออีกครั้งอย่างกลั้นไว้ไม่ได้ การมองเห็นของเธอนั้นพร่ามัว และมือของเธอที่จับพวงมาลัยก็สั่นเทา และมึนงงจากการร้องไห้ ความรู้สึกของมือทั้งสองข้างของเธอค่อย ๆ ลดลง ขณะที่เธอกำลังจะเลี้ยวรถอยู่นั้น มีรถคันหนึ่ง พุ่งเข้ามาหาเธอ เธอไม่สามารถหลบได้ทันเวลา เธอรีบเหยียบเบรกกระทันหันอย่างหมดความหวัง!

ในขณะที่รถทั้งสองคันกำลังจะพุ่งชนกับรถเบนท์ลีย์สีดำ รถหักเลี้ยวอย่างรวดเร็ว จึงทำให้รถคันนั้นพุ่งชนกับเหล็กราวกั้นถนนข้างทาง!

มือเวอเรียนที่จับพวงมาลัยของเธอนั้นซีดลงทันที เธอหลับตาแน่น และพยายามเหยียบเบรกอย่างหนักที่สุดเท่าที่จะทำได้ การกระแทกที่รุนแรงอย่างที่เธอคิดไว้นั้นยังไม่ได้เกิดขึ้น เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา และเห็นว่ารถเบนท์ลีย์สีดำได้หักหลบออกไปอย่างหวุดหวิด และจอดอยู่ข้างทาง

ในวินาทีนั้น หัวใจที่เศร้าโศกของเธอก็หายไปในที่สุด

ยานิก้าวลงมาจากรถเบนท์ลีย์สีดำ เขาก้าวขายาว ๆ เดินไปที่รถของเธอ และเขาก็เคาะที่กระจกรถของเธอ เวอเรียน ลดกระจกรถลง จากนั้นเธอถอนหายใจอย่างหนัก เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาและกระพริบตาด้วยความแปลกประหลาดใจ

“ประธานเควน?”

จะเป็นเขาได้อย่างไร?

“คุณมอนท์ ทำไมคุณถึงกล้าขับรถแบบนี้บนถนน ดูเหมือนว่าคุณจะไม่กลัวความตายเอาซะเลย มันสามารถทำร้ายคนอื่นได้นะ”

ยานิ ไม่ได้ดูประหม่าหรือหวาดกลัวแต่อย่างใด หลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่กลับกันน้ำเสียงของเขาดูผ่อนคลาย และเขายังแกล้งแซวเธออีกด้วย

เวอเรียนตกตะลึง เธอก้าวลงจากรถพร้อมกับกระซิบว่า "ขอโทษค่ะ ดิฉันจะโทรเรียกตำรวจให้มาจัดการเรื่องนี้!"

ยานิมองไปที่ดวงตาสีแดงคู่นั้นของเธอ “คุณร้องไห้เพราะคุณตกใจเหรอ?”

เวอเรียนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา และสูดลมหายใจเข้าสองสามครั้งและเธอก็พูดว่า "เปล่าค่ะ ฉันรู้เจ็บตา ไม่ค่อยสบายตาสักเท่าไหร่…”

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่กับผมในคืนนี้? มีอุบัติเหตุทางรถยนต์มากมายในนอร์ท ซิตี้ ตั้งแต่ผมเริ่มขับรถมา ผมไม่เคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์มาก่อน ผมยกอุบัติเหตุครั้งแรกนี้ให้กับคุณเลย คุณมอนท์"

ประโยคคำพูดสุดท้ายของยานิ นั้นดูคลุมเครือเป็นอย่างมาก เวอเรียน เธอขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็ถามด้วยความสงสัยว่า "ประธานเควน คุณบอกว่าคืนนี้มีอุบัติเหตุทางรถยนต์เกิดขึ้นหลายครั้งใน นอร์ท ซิตี้?"

“ใช่ คืนนี้มีรถยนต์ชนท้ายกันหลายครั้ง หากตอนนี้คุณจะโทรแจ้งตำรวจให้มาจัดการเรื่องที่นี่ ก็คงไม่เหลือเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ในสถานีตำรวจหรอก และตอนนี้พวกเราก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ แล้วพวกเราก็ยังรู้จักกัน เราจัดการเรื่องนี้กันเองเถอะ”

ถ้าอย่างนั้น อุบัติเหตุทางรถยนต์ของเซยน์ ในครั้งนี้อาจไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเจตนาของแนนซี่ แนนซี่แค่ใช้เหตุการณ์นี้เพื่อทำให้ฮีลตัน คิดว่าตัวเธอเป็นคนที่ไม่มีเหตุผล?

เมื่อเห็นเธอกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ยานิจึงยกมือขึ้น และเขย่าเธอ “คุณมอท์ คุณหายงงจากการกระแทกในครั้งนี้แล้วใช่ไหม? ผมจะพาคุณไปเช็คที่โรงพยาบาล”

เมื่อเขาพูดจบ ยานิ ก็ได้จับมือของเธอแล้วเดินไปที่รถเบนท์ลีย์สีดำ

เวอเรียน พยายามดิ้น และพูดว่า "ฉันสบายดี ปล่อยฉัน ฉันไม่ไปโรงพยาบาล ยานิคุณได้ยินฉันไหม? ฉันบอกว่าปล่อยฉัน ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ!"

"อาการบาดเจ็บบางอย่างนั้นมองไม่เห็น ตอนนี้สิ่งที่เกิดขึ้นคืออุบัติเหตุทางรถยนต์ เราทั้งคู่ต้องไปตรวจเช็คร่างกาย"

เขาเป็นคนมีระเบียบ และมีเหตุผล เวอเรียนขมวดคิ้ว “ฉันจะขับรถไปโรงพยาบาลเอง ฉันไม่ต้องการที่จะรบกวนคุณ ประธานเควน”

"คุณยังกล้าที่จะขับรถด้วยทักษะแบบนี้ของคุณอยู่อีกเหรอ?"

“ฉันก็แค่…”

เธอดูอารมณ์ไม่ดี และดวงตาของเธอก็พร่ามัวไปด้วยน้ำตา มือและเท้าของเธอมักจะชาลง และเสียการควบคุมทุกครั้งที่เธอร้องไห้ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้เธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์

ยานิ จ้องมองเธอ และถามว่า “คุณเป็นอะไรเหรอ? นี่คุณอารมณ์ไม่ดีหรือเปล่า?”

เธอกัดริมฝีปากของเธอ และลดระดับสายตาลงเธอไม่ได้พูดอะไร

ยานิ เหลือบไปมองที่รถของเธอแล้วตะโกนขึ้นมาว่า "ฮีลตันซื้อรถคันนี้ให้กับคุณใช่ไหม? ผมจะโทรขอให้ผู้ช่วยของผมขับรถของคุณกลับไปคืนที่บ้านของครอบครัวฟัดด์ สถานการณ์ในตอนนี้ คุณไม่เหมาะที่จะขับรถเลยนะ มันอาจจะทำให้คุณเสียชีวิตได้อย่างง่ายดาย"

เวอเรียนสะดุ้ง “คุณรู้ความสัมพันธ์ของฉันกับฮีลตัน ได้อย่างไร?”

ยานิ เข้าไปในรถ และลดหน้าต่างลงเขาพูดกับ เวอเรียน ที่ยืนอยู่ข้างนอกว่า "เข้ามาในรถเถอะ"

สถานการณ์ในตอนนี้ เธอไม่เหมาะที่จะขับรถ หลังจากการเหตุการณ์รถชนที่พึ่งเกิดขึ้น เธอจำเป็นต้องเข้ารับการตรวจเช็คร่างกาย เธอเปิดประตูของรถเบนท์ลีย์แล้วนั่งลงไปที่เบาะหลัง

ยานิ เม้มริมฝีปาก และพูดคุยกับเธอในขณะที่ขับรถอยู่ว่า "คุณมอนท์ เวลาที่คุณร้องไห้นั้น คุณดูเหมือนเพื่อนเก่าของผม"

เวอเรียน ไม่ได้ให้สนใจกับเรื่องนี้เพียงแค่คิดว่า ยานิ จงใจที่จะเริ่มการสนทนานี้เท่านั้น

"จริงเหรอ?"

"เธอเป็นเพื่อนกับฮีลตันด้วย"

ยานิ มองเธออย่างมีความหมายผ่านกระจกมองหลัง

ขนตาของเวอเรียน สั่นเล็กน้อย "เมื่อก่อนคุณเป็นเพื่อนกับฮีลตันหรือเปล่า?"

"เราเคยเป็นเพื่อนกันในอดีต ฮีลตันกับผมเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาก"

ในอดีตที่ผ่านมา? แล้วตอนนี้พวกเขาไม่ได้เป็นเพื่อนกันแล้วอย่างนั้นเหรอ?

เมื่อเห็นว่าเวอเรียนไม่พูดอะไร ยานิก็พูดขึ้นมาอีกครั้งว่า "ผมแนะนำให้คุณอยู่ห่างจากฮีลตัน เขาเป็นคนที่ไม่เคยคิดเรื่องของคนอื่น และคุณอาจจะเจ็บปวดได้หากอยู่กับเขา”

น้ำเสียงของยานิ ฟังดูเหมือนว่าจะมีเรื่องราวมากมาย ตอนเขากับฮีลตันเป็นเพื่อนกัน เวอเรียนขมวดคิ้วเล็กน้อย "ประธานเควน นั่นมันไม่ใช่เรื่องของฉัน และฉันก็ไม่ได้สนิทกับคุณมากสักเท่าไหร่...”

“ดูเหมือนว่าคุณจะตกหลุมรักฮีลตันเข้าแล้ว?”

"นั่นมันก็ไม่ใช่ธุระของคุณ"

...

เมื่อไปถึงโรงพยาบาล เวอเรียน ก็เห็นว่านั่นคือโรงพยาบาลประชาชน ฮีลตัน และแนนซี่ พวกเขาทั้งคู่ยังคงอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากพวกเขาได้เจอกันอีกครั้ง?

เธอกัดริมฝีปาก และถามว่า "ประธานเควน เราเปลี่ยนโรงพยาบาลกันดีไหม?"

ยานิ มองเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น "โรงพยาบาลประชาชนประจำจังหวัดเป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในนอร์ท ซิตี้ และใกล้ที่สุดในย่านนี้ และมีอุปกรณ์ที่ดีที่สุด มีใครอยู่ในโรงพยาบาลนี้ที่คุณมอนท์ ไม่อยากเจอหรือเปล่า?"

ยานินั้นอัจฉริยะจริง ๆ เขาเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเวอเรียนจึงเดาได้ไม่ยาก

เธอไม่ชอบเวลาที่ปัญหาส่วนตัวของเธอถูกคนอื่นที่ไม่คุ้นเคยแอบมอง เธอลงมาจากรถและพูดว่า "คุณเควน คุณรู้ได้อย่างไร ว่าในคืนนี้มีอุบัติเหตุการชนท้ายกันหลายครั้งในนอร์ท ซิตี้? ฉันแค่รู้สึกว่าในตอนนี้โรงพยาบาลประชาชนกำลังยุ่งมาก แต่ว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว เข้าไปกันเถอะ "

ยานิ ยิ้ม และเดินเข้าไปในโรงพยาบาลพร้อมกับเวอเรียน

...

ในอีกทางหนึ่ง ฮีลตัน และแนนซี่ ยังคงเฝ้ารออยู่ข้างนอกห้องผ่าตัด

เมื่อคุชกลับมาจากห้องน้ำเขาขมวดคิ้ว และรายงานว่า "บอสครับ ผมเพิ่งเห็นคุณมอนท์...กับ คุณยานิ เควน"

“ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน คุณมอนท์ กับ คุณยานิ เควน มาทำอะไรที่โรงพยาบาล?”

คุช รู้สึกได้ว่าดวงตาของชายที่อยู่ข้าง ๆ เขาดูเย็นลงอย่างกะทันหันถึงสามองศา เขาถามออกมาอย่างเย็นชาว่า "พวกเขาอยู่ที่ไหน?"

"อยู่ที่หน้าห้องซีที”

ฮีลตันลุกขึ้นและเดินไปที่ห้องซีที

“ฮีลตัน คุณจะไปไหน? เซยน์..."

“เดี๋ยวผมจะกลับมา”

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็เดินออกไปด้วยขาอันเรียวยาวของเขา และมีสีหน้าอันคมเข้มที่ปรากฏบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา