บทที่ 1119 เดินทางกลับไปกลับมา 2

รถบูกัตติสีดำขับมาจอดที่ริมทางเท้า

เชนน์จ้องแยนนี่ด้วยสายตาอันอบอุ่นและเร่าร้อน “พูดมาสิ คำพูดซึ้งหัวใจแบบไหนกันที่เธออยากจะบอกฉัน?”

แยนนี่สูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าพูดออกมา “ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนที่ผลักไสคุณออกไปเอง ฉันไม่มีสิทธิ์พูดว่าฉันคิดถึงคุณตลอดชั่วชีวิตของฉัน แต่ฉันเคยคิดมาตลอดว่าถ้าฉันมีค่าเท่ากับคุณ บางทีความสัมพันธ์ของพวกเราอาจจะแข็งแกร่งและอยู่ได้ยาวนานมากกว่านี้”

เชนน์ตอบกลับมาอย่างไร้อารมณ์ “เธอก็เลยไม่คิดจะโทรหาฉันสักครั้งเลยว่างั้น”

แยนนี่รู้ดีว่าเธอเป็นคนนิสัยเสียมากแค่ไหน

“ฉันขอโทษจริง ๆ ฉันคิดถึงคุณใจจะขาดทุกวันตอนอยู่ที่ลอสแอนเจลิส ฉันไม่ได้กลับบ้านมาหาคุณ ไม่เคยโทรหาคุณแม้แต่ครั้งเดียว เพราะฉันกลัวว่าถ้าฉันทำแบบนั้น ฉันก็จะทนต่อไปไม่ไหว แล้วยอมแพ้และทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อไปหาคุณคนเดียว ถ้าฉันทำอย่างนั้น ความพยายามอันยากลำบาก งานหนักที่ฉันทำมาทุกอย่างก็จะกลายเป็นศูนย์ แต่มันก็เป็นความผิดฉันเองที่ไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยมั่นคงมากพอในความสัมพันธ์ของพวกเรา”

“ไม่ใช่ความสัมพันธ์ของเราหรอกที่แย่ เป็นฉันเองต่างหากที่แย่”

แยนนี่พูดซ้ำไปซ้ำมาว่าเธอเป็นคนไม่ดี หยาดน้ำตาที่ก่อนหน้านี้หยุดไหลไปเริ่มกลับมาไหลรินอีกครั้ง

“วันเกิดฉันก่อนหน้านี้ฉันขอพรเรื่องหนึ่งด้วย คุณอยากรู้ไหมว่าฉันขออะไรไป?” เธอถาม

เชนน์เม้มปาก ตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ “ถ้ามันไม่เกี่ยวกับฉัน ฉันก็ไม่อยากฟังหรอก”

ใครที่ชินกับความเจ็บปวดแล้วก็มักจะแกล้งทำเป็นเย็นชาใส่สิ่งที่พวกเขารู้สึกตื่นเต้นบ่อย ๆ เป็นกลไกป้องกันตัวของพวกเขานั่นเอง

แยนนี่จ้องเขาด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความรักเต็มเปี่ยมจากในรถสีดำ เธอเอ่ยขึ้นมา “คำขอของฉันมันง่ายมาก ฉันอยากได้ความสัมพันธ์ที่อยู่ยืนยาวจนได้แต่งงานกัน ความสัมพันธ์ของฉันกับคุณ”

เชนน์ตกตะลึง หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

ตลอดช่วงเวลาหลายปีที่เขาใช้ชีวิตมา เขาเคยเจอประสบการณ์ใจเต้นผิดจังหวะอย่างหนัก ๆ อยู่สามครั้ง ครั้งแรกคือสมัยเขาวิ่งไล่ตามรถของมาเรียในตอนเด็ก ครั้งที่สองคือตอนเขาเดตกับแยนนี่ และครั้งที่สามก็คือตอนที่แยนนี่เล่าให้เขาฟังว่าเธอขอพรอะไร