บทที่ 1142 ฆ่าความรู้สึกด้วยความรู้สึก 2

นอกห้องไอซียู

วินสันถอนหายใจ “ดูท่าคาราคงไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลเร็ว ๆ นี้หรอก เข้าข้างในห้องไอซียูไม่ได้ด้วย ควรมีคนรอฟังข่าวอยู่ที่นี่สักคนนะ”

ลีน่าพูดขึ้น “สภาพคุณดูไม่ดีเลย ทำไมไม่ให้ฉันค้างนี่กับคาราแล้วคุณก็กลับไปนอนพักซะล่ะ ถึงฉันจะต้องกลับไปเอาของใช้อยู่ดีก็เถอะ”

ฝนข้างนอกยังคงตกหนัก ฟ้าร้องในรฤดูใบไม้ผลิดังกึกก้องและรุนแรงในเดือนมีนาคม

ลีน่าถือร่มเดินออกจากทางเข้าโรงพยาบาล เธอออกมาเพื่อโบกรถแท็กซี่ ตอนนั้นสายฟ้าก็ฟาดลงมาจากท้องฟ้าทันใด

ครึ้ม! ตุบ!

เสียงแหลมกรีดร้องดังจนได้ยินทั่วทั้งโรงพยาบาล

ผู้คนเดินผ่านไปมาจำนวนมากหันไปมองทางต้นเสียง พวกเขาเห็นหญิงวัยกลางคนกำลังถูกฟ้าผ่า ทั้งร่างของเธอไหม้เกรียม เป็นภาพที่น่าเวทนาเกินจะทน

“มีคนถูกฟ้าผ่า!”

“พระเจ้า ฟ้าผ่าตามความเชื่อรึเปล่า?”

“ถ้าเธอไม่โดนสาปก็ต้องไปทำเรื่องไม่ดีเอาไว้เยอะแน่ ๆ ขนาดพระเจ้าทนไม่ได้เลย!”

…

สุขภาพของวินสันไม่ค่อยดีนักมาตลอดหลายปีนี้ ด้วยอายุของเขา โรคไขข้อกระดูกกลับมากำเริมอีกครั้ง ยามที่เขาเดินเหินมักจะกระโผลกกระเผลกไปมา

ร่างของลีน่ากำลังถูกเข็นไปยังแผนกฉุกเฉิน วินสันเดินโซซัดโซเซตามร่างของเธอ

“กะ…เกิดอะไรขึ้น?”

คุณหมอถามกลับ “คุณเป็นญาติของผู้เสียชีวิตรึเปล่าครับ? ผู้เสียชีวิตถูกฟ้าผ่าน่ะครับ ตอนที่เราเข้าไปช่วย เธอก็ไม่หายใจแล้วครับ”

ขาที่ไม่ค่อยจะดีนักของวินสันชะงักถอยหลังด้วยความตกใจ เขาสั่นสะท้านไปทั้งกาย

ฟ้าผ่างั้นเหรอ

นั่นมันคำสาปของแยนนี่นี่

วินสันรู้สึกหน้ามืด หรือว่า…เป็นเพราะควีนซี่ไม่ตายอย่างสงบ? หรือเพราะเธอเฝ้ามองแยนนี่ที่กำลังทุกข์ทรมานสาหัสจนไม่อาจทนได้ถึงเอาความโกรธไปลงกับลีน่าและตระกูลจาคอปกัน?

…

ค่ำคืนที่โรงพยาบาล ผ่านพ้นไป ตรงโถงทางเดินยาว เชนน์นั่งอยู่บนม้านั่งเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร

เม็ดฝนใหญ่กระหน่ำกระทบกับกระจกจากด้านนอก

ช่างเป็นคืนที่ยาวนานและหนาวเหน็บ

เมื่อดวงอาทิตย์ยามเช้าขึ้นสู่ท้องฟ้านอกหน้าต่าง เชนน์ค่อย ๆ หันหน้าเพื่อมองมัน

เขาคิดว่าท้องฟ้าจะมืดมิดและไม่กลับมาสดใสอีกแล้ว หลังค่ำคืนพายุฝนผ่านพ้นไป ดวงอาทิตย์ยังคงขึ้นในเวลาเดิมตามหน้าที่ของมัน

ร่างกายของเขาเมื่อยตึงจากการนั่งท่าเดิมเป็นเวลานาน ขาของเขารู้สึกถึงเหน็บชา

แต่เชนน์ไม่สนร่างกายตัวเองนัก เขากระเสือกกระสนค่อย ๆ ลุกขึ้นและยืนอยู่นอกห้องวอร์ดผู้ป่วย มือของเขากำลูกบิดประตูค้างอยู่เนินนาน ก่อนจะผลักมันเข้าไปในที่สุด

แยนนี่ตื่นแล้ว เธอพิงหลังกับเตียงนอน จ้องมองดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงอุ่นท่ามกลางอากาศข้างนอกที่ค่อนข้างหนาวเย็นอย่างเศร้าสร้อย

เชนน์เดินมาที่เตียง เขาถามเธอเสียงเรียบ “ทำไมไม่บอกฉันว่าเธอท้อง?”

ใบหน้าของแยนนี่ซีดและเยือกเย็น เธอหันหลับมามองเหยียดเขา เสียงแหบพร่าของเธอเอ่ยจิกกัด “ถ้าฉันบอกว่าฉันท้อง คุณจะไม่ให้ฉันให้เลือดกับคาราหรือไง?”

“แยนนี่ เธอจงใจให้เป็นนี้” เชนน์แทรก

จงใจเหรอ? ใช่ เธอจงใจ

เธอทำมันเพื่อให้เขารู้สึกผิด เพื่อให้เขาคิดว่าทั้งหมดนี่เป็นเพราะเธอจงใจให้เป็นแบบนี้

แยนนี่ยกมุมปากแล้วหลับตา

เชิญเลย ความเชื่อใจของพวกเขานั้นบางพอ ๆ กับกระดาษ แค่ถูกสะกิดเบา ๆ เข้าหน่อยก็เป็นรูใหญ่ซะแล้ว