ตอนที่ 1185
บทที่ 1185 กลับมาพักผ่อน 3
October 22, 2026
แค่อาหารมื้อเดียวก็เปิดศึกนํ้าลายกันแล้ว
เชนน์กับเจลลี่ บีนต่างเขม่นขี้หน้ากัน
แต่แยนนี่กลับเข้ากันกับเจลลี่ บีนได้อย่างดี
หลังมื้ออาหาร เจลลี่ บีนขึ้นไปบนห้องนอนแล้วค้นหาเกมเศรษฐี เธอวิ่งลงมาหาแยนนี่แล้วเอ่ย “น้าแยนนี่คะ น้ากับแด๊ดดี้แล้วก็มอนตี้ต้องเล่นเกมเศรษฐีกับหนูนะคะ!”
เจลลี่ บีนชอบเล่นบอร์ดเกมอย่างเกมเศรษฐีตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้น สองปีหลังมานี้เธอไม่ค่อยได้แตะมันเลยแต่เธอก็ยังรักมันอยู่ดี
พวกเขาไม่มีแผนจะทำอะไรหลังมื้ออาหาร แยนนี่จึงตอบตกลงเล่นด้วย “ได้สิ”
ฮีลตัน เวอเรียน และแยนนี่นั่งลงบนพรมเล่นเกมเศรษฐีด้วยกันกับเจลลี่ บีนวัยเจ็ดขวบ
เชนน์นั่งอยู่คนเดียวข้าง ๆ ด้วยท่าทางหงุดหงิด
เจลลี่บีนยิ้มมุมปาก ถามคุณลุงขี้ยั๊วะสุดหล่อ “คุณลุงจิน แน่ใจนะคะว่าลงจะไม่มาเล่นด้วย?”
เธอออกตัวอย่างเป็นมิตร แสดงความเอื้อเฟื้อกับแขกผู้มาเยือนในฐานะนายน้อยของบ้าน
เชนน์ส่งเสียงในลำคอ “มีแต่เด็กเหลือขอเท่านั่นแหละที่เล่นไอ้นี่ ถ้าฉันเล่นด้วยกลัวว่าเธอจะแพ้น่ะสิ”
เจลลี่ บีน คัดค้านอย่างไม่พอใจ “หนูเล่นเกมนี้เก่งมากเลยนะ แด๊ดดี้ที่ว่าฉลาดแล้วก็ยังแพ้ให้หนูเลย! ลุงจิน ลุงไม่รู้วิธีเล่นเกมนี้ใช่ไหมล่ะ?! ลุงกลัวจะเสียหน้าเพราะแพ้เกมให้กับเด็ก!”
สุดท้ายแล้ว เชนน์ก็ลงแข่งกับเด็กจริง ๆ เขาถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินเข้ามาในวง ถือโอกาสนั่งลงข้างแยนนี่ “พ่อเธอก็แค่ออมมือให้เธอชนะหรอกน่า ฉันจะแสดงให้เธอเห็นความเก่งกาจของฉันเดี๋ยวนี้ล่ะ”
เจลลี่ บีนทำปากจู๋ ไม่ซื้อคำพูดขี้โม้ของเชนน์ มือน้อย ๆ ของเธอคว้ากองธนบัตรปลอมปึกหนึ่งแล้วยัดมันใส่มือใหญ่ของเชนน์ “ลุงจิน ถ้าลุงแพ้ขึ้นมาอย่าร้องไห้ละกัน!”
เชนน์คร้านสรรหาคำจะพูด
‘เด็กเหลือขอสมัยนี้อวดดีขึ้นทุกวัน คงต้องแสดงให้เห็นว่าใครใหญ่ของจริง’
เกมเริ่มต้นขึ้น เชนน์ค่อย ๆ ตามติดหลังในระหว่างครึ่งเกม
เจลลี่ บีนเชิดหน้าเยาะเย้ยก่อนพูด “ลุงเชนน์ ลุงจะแพ้แล้ว!”
เชนน์สงบสติอารมณ์ เก็บอาการกังวลพยายามแสดงออกให้น้อยที่สุด “เดี๋ยวฉันจะกลับมานำทีหลัง”
ไม่กี่นาทีต่อมา เชนน์ก็กลับขึ้นมานำจริง ๆ แล้วเอาชนะรางวัลใหญ่ไปได้
รอบนี้ เชนน์เป็นคนที่ถึงเส้นชัยก่อนแถมยังทำให้ฮีลตันล้มละลายอีกด้วย
เจลลี่ บีบพองแก้ม มองดูด้วยความผิดหวัง “แด๊ดดี้ ทำไม่แด๊ดดี้ถึงไม่เก่งเท่าลุงจินเลย?”
ฮีลตันลูบหัวลูกสาวตัวน้อย แล้วปลอบเธอ “คนเราก็พลาดได้บ้างแหละ”
เจลลี่ บีนตอบกลับอย่างผู้ใหญ่ “ลุงจินคะ ลุงเอาชนะเด็กผู้หญิงขนาดนี้ ไม่แปลกใจที่ลุงจะหาภรรยาไม่ได้ แด๊ดดี้ของหนูดีกว่าเยอะเลย แด๊ดดี้ให้มอนตี้กับหนูชนะตลอด แด๊ดดี้ของหนูเลยมีภรรยาไงล่ะคะ”
“...ฉันจะไม่มีภรรยาได้ไง?” เชนน์ตอบโต้
“ตอนนี้ลุงเป็นพ่อม่ายขี้เหงานี่ น้าแยนนี่ยังบอกว่าน้ากับลุงเป็นแค่เพื่อนเอง” เจลลี่ บีนตอกกลับ
เชนน์พูดไม่ออก
เขารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา เขารีบคว้ามือแยนนี่แล้วยัดธนบัตรปลอมปึกใหญ่ใส่มือของเธอ แล้วเบ่งใส่แจลลี่ บีน “เห็นไหม? ทีนี้ฉันก็มีภรรยาแล้ว เงินที่ฉันชนะพวกนายมาฉันเอาให้ภรรยาฉันหมดเลย เข้าใจแล้วนะ?”
“น้าแยนนี่คะ ลุงเชนน์แก่มากและยังไม่มีภรรยาด้วย ลุงน่าสงสารมากเลย ทำไมน้าไม่ส่งสารคุณลุงเหรอคะ?” เจลลี่ บีนถาม
‘เจลลี่ บีน เธอมันสวรรค์ประทานมาชัด ๆ !’ เชนน์คิดกลับตาลปัตรขึ้นมาทันที
ดูท่ายัยเด็กเหลือขอนี่จะมีจิตสำนึกอยู่บ้าง
เชนน์พูดเสริม “นั่นสิ คุณจอย ดูผมสิอายุปูนนี้แล้วแต่ยังขาดภรรยา ทำไมคุณไม่เห็นใจผมหน่อยล่ะ?”
แยนนี่ดึงมือเธอกลับแล้วเลิกคิ้วมองเขา ก่อนพูดล้อเลียน “ทำไมรัฐบาลประเทศเราไม่เอาหนังหน้าของคุณไปทำเสื้อเกราะกันกระสุนนะ?”
“เอาผิวหนังอันลํ้าค่าของฉันไปทำเสื้อกันกระสุนไม่ดีหรอก เก็บไว้ให้ภรรยาของฉันชื่นชมดีกว่า”
แยนนี่ขำก๊ากออกมาเมื่อได้ยิน เธอยกมือขึ้นตบเขาเบา ๆ “ไปเลยไป๊ ฉันไม่ใช่ภรรยาคุณแล้วนะ”
แยนนี่ลุกขึ้น บอกลาครอบครัวของฮีลตันก่อนจะหันหลังกลับออกจากคฤหาสน์ไป
เชนน์ยืนขึ้นเอามือสัมผัสบริเวณที่เขาโดนตบ ก่อนจะหัวเราะออกมาเหมือนคนโรคจิต เขาไล่ตามเธอไปอย่างไว “ฉันจะไปส่ง”
เชนน์ขวางแยนนี่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์ เข้าไปเดินเกาะแกะเธออย่างหน้าไม่อาย
“ถนนแถวนี้ไม่มีแท็กซี่จริง ๆ นะ รถสักคันยังไม่มีเลย เธอคิดไหมว่าทำไมฉันถึงบอกว่าสมองของฮีลตันคงเพี้ยนไปแล้วที่มาสร้างคฤหาสน์อยู่ในที่แบบนี้? ต่อให้เปิดคฤหาสน์ทิ้งไว้คงไม่มีใครเจอถ้าพวกเขาถูกฆาตกรรมเป็นศพ”
แยนนี่ขมวดคิ้วมองเขา สายตาเดียวกันกับเวลาเธอมองคนจิตวิปริต เธอคิดขึ้นมาในใจ ‘โถ่ พ่อคุณ ฉันขับรถมาจ๊ะ’
“หลีกทางให้ฉันเถอะนะ คุณกำลังขวางทางไปหารถฉัน” แยนนี่พูดเสียงดังฟังชัด
เชนน์หันไปมองรถเมอร์ซิเดสเบนซ์คันสีขาวที่จอดอยู่