ตอนที่ 1197
บทที่ 1197 รักที่เห็นแก่ตัว 3
October 22, 2026
คืนนั้น แยนนี่ดูหนังต่อจนถึงเที่ยงคืน เชนน์ยังคงหลับไหลอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบสงบ
พอเก็บแท็บเล็ตไว้บนชั้นหัวเตียงนอนแล้ว แยนนี่ก็เตรียมตัวจะเข้านอน ก่อนจู่ ๆ จะรู้สึกไม่สบายตัวบริเวณช่วงล่างขึ้นมา
นํ้าครํ่าเธอแตก
แยนนี่ตกใจเรียก “เชนน์ เชนน์”
เธอเอื้อมมือเขย่าเขา
เชนน์ตื่นขึ้นมาด้วยสายตาพร่ามัว “เกินอะไรขึ้น เธอรู้สึกเจ็บท้องเหรอ?”
สีหน้าของหญิงสาวเรียบเฉย แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เชนน์ถึงกับต้องหน้าซีด “ฉันคิดว่านํ้าครํ่าฉันแตก”
เชนน์ตื่นเต็มตาทันที เขาลุกออกจากเตียงวิ่งออกไปออกจากวอร์ดให้ไวที่สุด “ฉันจะไปตามหมอ! แยนนี่รอก่อนนะ ทนเอาไว้!”
“...”
ความเจ็บปวดที่สุดจะทนแล่นขึ้นมาทั่วทั้งร่างของแยนนี่ เธออยากจะตะโกนเรียกเชนน์ แต่ก็รู้สึกเจ็บจนยากจะเปล่งเสียงออกไป
เธอเอื้อมมือกดกริ่งเรียกพยาบาลที่อยู่ข้างเตียง
หญิงสาวสบถพร้อมคิดในใจ ‘เขาจะรีบวิ่งออกไปทำไม? กริ่งเรียกหมอก็อยู่ตรงนี้เนี่ย…’
เชนน์ตื่นตระหนกเกินกว่าเหตุตลอดเวลาพอเป็นเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของเธอ
นางพยาบาลรีบเข้ามาเพื่อดูอาการของเธอหลังจากที่แยนนี่กดกริ่งได้ไม่นาน
เชนน์ออกไปจนถึงห้องทำงานแพทย์เพื่อตามหมอของแยนนี่มา
เขารีบติดต่อหมอเบนให้เข้ามาที่โรงพยาบาลและอยู่เตรียมพร้อมรับมือหากเกิดอะไรขึ้นกับแยนนี่
จากนั้นเขาก็โทรหาเฮนรี่และสั่งให้ส่งตัวผู้บริจาคเลือดจากโรงแรมที่อยู่ใกล้ ๆ มาเตรียมความพร้อมที่โรงพยาบาล
พอชายหนุ่มจัดการทุกอย่างที่ต้องทำแล้ว เขาก็รีบวิ่งกลับไปยังวอร์ดที่แยนนี่อยู่เพื่อเห็นว่าทั้งคุณหมอและนางพยาบาลเข้ามาดูแลเธอเรียบร้อยแล้ว
เชนน์เดินสวนนางพยาบาลเข้าไปหาหัวหน้าสูตินรีเวชกรรมแล้วสอบถาม “เธอเป็นยังไงบ้าง?”
หัวหน้าสูตินรีตรวจดูการเปิดตัวของปากมดลูกแล้วตอบกลับอย่างใจเย็น “ผู้อำนวยการจินคะ ตอนนี้ปากมดลูกเพิ่งจะเปิดได้แค่นิ้วเดียวเอง ในตอนนี้เราต้องรอจนถึงพรุ่งนี้เช้าเพื่อให้ปากมดลูกเปิดอย่างเต็มที่ค่ะ”
เชนน์ไม่อาจเข้าใจในสิ่งที่คุณหมอกล่าวออกมาได้ทั้งหมดพอ ๆ กับที่เขาเองก็ไม่รู้วิธีการหรือขั้นตอนการทำคลอด ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วถาม “แล้วเธอต้องทนเจ็บอีกนานแค่ไหน?”
“นี่เป็นการคลอดครั้งแรกของคุณหญิงจินนะคะ ดังนั้นจึงจะต้องใช้เวลาราว ๆ สิบชั่วโมงกว่าปากมดลูกจะเปิดเต็มที่ และแน่นอนว่าอาจมีโอกาสที่ปากมดลูกอาจขยายตัวแค่ภายในห้าหรือหกตัวโมงหรืออาจจะนานถึงสิบหาหรือสิบหกชั่วโมงเลยก็ได้ค่ะ”
“แล้วจะให้เธอทนเจ็บจนตายรึงไง? ไม่มีทางอื่นเลยเหรอ?”
คุณหมอหญิงส่ายหน้าแล้วตอบ “นี่เป็นทางที่จะคลอดเด็กออกมาได้อย่างปลอดภัยค่ะ”
แยนนี่กำลังนอนทนเจ็บอยู่บนเตียง เธอกำผ้าปูที่นอนไว้ในมือแน่น ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อท่วมจนเส้นผมของเธอติดพันกัน
เชนน์เดินเข้าไปหาเธอแล้วนั่งลงข้างเตียง เขากุมมือของแยนนี่ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งคอยช่วยจัดเส้นผมที่กระจัดกระจายให้
คุณหมอหญิงและนางพยาบาลกำลังจะขอตัวออกจาห้องหลังจากตรวจแยนนี่แล้ว
อารมณ์ของเชนน์ถึงจุดเดือดจากความตึงเครียด เขาตะคอกออกมา “พวกแกกล้าออกจากห้องนี้ได้ยังไง? ไม่เห็นเหรอว่าเธอกำลังเจ็บอยู่? กลับเข้ามาเดี๋ยวนี้!”
ด้วยสถานะอันน่านับถือและเปี่ยมอำนาจของเชนน์ทำให้คุณหมอและนางพยาบาลไม่กล้าขัด
คุณหมอยิ้มออกมาแล้วเอ่ยเพื่อยืนยัน “ผู้อำนวยการจินคะ ถึงคุณหญิงจินจะกำลังเจ็บปวด แต่นี่เป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงทุกคนต้องเผชิญเมื่อใกล้ถึงเวลาคลอดค่ะ ในขั้นตอนนี้เราต้องตรวจสอบการเปิดตัวของปากมดลูกเป็นระยะ ๆ ตอนนี้คุณหญิงจินยังไม่สามารถคลอดเด็กออกมาได้หากมดลูกยังเปิดไม่ถึงบริเวณอุ้งเชิงกรานค่ะ”
แยนนี่จับแขนของเชนน์ไว้แน่น ถึงเธอจะรู้สึกเจ็บจนหน้าเหยเกแต่เธอก็ขอร้องเขา “ปล่อยไปตามนั้นเถอะ เชนน์”
หลังจากนั้นเชนน์ก็ยอมปล่อยพวกหมอออกไป
แยนนี่กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเป็นพัก ๆ
เชนน์วางแขนจ่อตรงริมฝีปากของเธอแล้วพูดขึ้น “ถ้าเธอกัดฉันเธออาจจะรู้สึกดีขึ้นก็ได้”
แยนนี่ใช้แขนของเชนน์เป็นเครื่องมือระบายความเจ็บปวดโดยการกัดลงไปทุกครั้งที่เธอเจ็บ
หลังจากผ่านไปหกชั่วโมงเต็ม แยนนี่ก็ค่อย ๆ คุ้นชินกับความเจ็บจากการหดเกร็งมดลูก
เธอนอนนิ่งบนเตียง แยนนี่ดูแทบจะคงสติไม่อยู่ เธอเหมือนปลาที่กำลังอ้าปากพะงาบต้องการนํ้าอย่างสิ้นแรง
รุ่งสางมาเยือน คุณหมอเข้ามาตรวจอีกครั้งแล้วแจ้งว่า “จากความเร็วของการขยายตัวปากมดลูกที่เปิดถึงหกนิ้วแล้ว มดลูกน่าจะเปิดออกเต็มที่ประมาณเก้าโมงเช้าค่ะ คุณหญิงจินจะถูกนำตัวไปที่ห้องคลอดนะคะ”