บทที่ 128 คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ยิ้มให้คนอื่นในครั้งต่อไป

ฮีลตันคว้ามือเล็ก ๆ ของเธอที่เคลื่อนไหวผิดปกติและดึงเธอเข้ามาหาเขาทันที เขาเตือนเธอด้วยน้ําเสียงที่นุ่มนวลในหูของเธอ "คุณไม่ได้รับอนุญาตให้จีบแซคคนนั้นอีกแล้ว"

เจ้าชู้ เหรอ?

"ฉันเคยจีบแซคตั้งแต่เมื่อไหร่? "ฉันไม่ได้ทํา..."

ฮีลตันจ้องมองเธอในขณะที่ขมวดคิ้วตอนที่เขาช่วยเธอเช็ดน้ําตาออกจากใบหน้าของเธอ

"ฉันรู้สึกหดหู่จากการกระทำที่แสนเย็นชาของคุณมาตลอดทั้งวัน เมื่อคุณต้องการให้ฉันไป มันจะเป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะนั่งอยู่คนเดียวตลอดเที่ยงวันนี้ใช่ไหม"

ฮีลตันคว้ามือของเธอในขณะที่พาเธอไปข้างหน้าโดยไม่มองย้อนกลับไป เขาสั่งเธอด้วยน้ําเสียงที่นุ่มลึกว่า "คราวหน้าคุณห้ามยิ้มให้กับผู้ชายคนอื่นอีกต่อไป”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของเวอเรียนหน้าแดง "คุณไม่มีเหตุผลเลย แล้วทําไมคุณไม่บอกให้ฉันอย่ามองผู้ชายอื่นเลยล่ะ"

"ผมไม่ว่าอะไรถ้าคุณทำได้”

เวเรียนพูดไม่ออก

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอเหลือบมองเขาด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอ เธอทำหน้าบึ้งแล้วพูดว่า "คุณขออะไรจากฉันมากขนาดนี้ ฉันจะขอจากคนที่ฉันเรียกว่าแฟนได้ไหมคะ?"

หลังจากอารมณ์ฉุนเฉียวของเวอเรียนพุ่งขึ้น อารมณ์ของ ฮีลตันก็ฟื้นขึ้นมามากมายจนเขาหูผึ่งตั้งใจฟัง “เอาเลย”

"คุณไม่ได้รับอนุญาตให้เลือกปฏิบัติต่อฉันอย่างเย็นชาหรือไม่สนใจฉัน ถ้าคุณทําให้ฉันเสียใจ คุณจะต้องง้อฉันและปฏิบัติต่อฉันอย่างดี... "

"รีอาน่า คําขอของคุณไม่มากเกินไปเหรอ"

ฮีลตัลหยุดชั่วขณะเมื่อจ้องมองเธออย่างอบอุ่น เวอเรียน ปล่อยเสียงคํารามที่นุ่มนวลออกมา "ถ้าคุณคิดว่าคําขอของฉันมากเกินไปก็ดี ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ต้องการที่จะเป็นแฟนของคุณอีกต่อไป..."

ขณะที่เธอพูดเธอปัดมือเขาออกไป แต่ก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของฮีตันอีกครั้ง

เวอเรียนไม่ดิ้นรน เธอถามว่า “ถ้าอย่างนั้นการที่คุณกอดฉันแสดงว่าคุณยอมแล้วใช่ไหม”

"ใช่”

ฮีลตันให้คําตอบง่ายๆ

"ครั้งต่อไปคุณไม่ได้รับอนุญาตให้ไปสถานบันเทิงริมทะเล”

เขาบอกว่าไม่มีครั้งไหนเลยที่ เวอเรียน มอนท์ จะไม่ถามด้วยน้ําเสียงงงๆ "ทําไม?"

"มันอันตรายเกินไป"

เวอเรียนรู้สึกงุนงงอย่างมาก แต่หลังจากที่เธอเข้าใจ เธอก็พูดว่า“ คุณเป็นโกรธเพราะว่าฉันไปสถานบันเทิงที่ทะเลเหรอ?”

อย่างไรก็ตามมันเป็นเรื่องยากมากที่จะจินตนาการว่าฮีลตัน กลัวสิ่งนั้น?

ด้วยความคิดที่ลึกซึ้งมากกว่าเธอถามว่า "ฮีลตันมันเป็นเพราะคุณได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์เรือล่มใช่ไหม ที่ทำให้คุณไม่ชอบทะเล?”

ดวงตาสีเข้มของฮีตันจางลง แต่เขาไม่ได้ปฏิเสธ

ถ้าเขาปฏิเสธ เวอเรียนจะต้องตรวจสอบให้ลึกกว่านั้นอีก ดังนั้นจึงไม่มีอันตรายใด ๆ ที่เธอจะคิดว่าเป็นเช่นนั้น

เวอเรียนยกมือขึ้นกอดเขา เธอพึมพําด้วยน้ําเสียงที่นุ่มนวลราวกับว่าปลอบโยนเด็ก "อย่ากลัวเลยที่รัก เฮอาห์เราจะไม่เข้าใกล้ทะเลอีกในอนาคต"

คิ้วของชายคนนั้นกระตุกเล็กน้อยขณะที่เขาคว้าข้อมือของเธอทันที "คุณเรียกผมว่าอะไรนะ"

เวอเรียนปัดมือของเธอออกไปและเดินไปข้างหน้าโดยเอามือไพล่หลังขณะแสร้งทำเป็นว่าไม่ได้ยินเขา “แค่ฮีลตัน”

"พูดอีกที"

ฮีลตันจะยุ่งอย่างนี้ได้ยังไง? ด้วยสิ่งนั้นเขาคว้ามือเล็ก ๆ ของเธอและสั่งเธอ

เวอเรียนจ้องมองเขาอย่างเจตนา "ฉันไม่อยากทํา"

ใครบอกให้เขาใจร้ายกับเธอระหว่างวัน?

ฮีลตันจับมือเธอขณะที่พวกเขาเดินไปที่โรงแรมและเขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "เริ่มเรียกผมอย่างนั้นครั้งหน้า"

"เฮอาห์?"

"ใช่"

ชายคนนั้นตอบด้วยน้ําเสียงที่เป็นกลาง

นิ้วของเวอเรียนซึ่งถูกเขาจับอยู่ค่อย ๆ ขยับเบา ๆ ขณะที่เธอจั๊กจี้ฝ่ามือของเขา เขาขมวดคิ้ว แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความรัก

เวอเรียนรู้สึกว่าหลังจากทะเลาะกันความสัมพันธ์ของเธอกับฮีลตันก็หวานขึ้นมาก

ความรักเกิดขึ้นจากความวุ่นวายอย่างแท้จริง

...

อีกครั้งในคืนนั้น ฮีลตันกําลังฝันร้าย