บทที่ 138 ฉันแค่กลัวว่าคุณจะตายในบ้านของฉัน

ทั้ง เวอเรียน มอนท์ และ ฮีลตัน ฟัดด์ เปียกโชกไปหมดทั้งตัว พวกเขาเข้าไปในรถด้วยกัน แต่ ฮีลตัน ฟัดด์ ไม่ได้สตาร์ทรถ ดวงตาสีเข้มของเขามองไปที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่มีดวงตาสีแดงบวมอยู่ในที่นั่งผู้โดยสาร เขาพูดเสียงแหบ “คุณขับรถได้ไหม?”

เวอเรียน มอนท์ ขมวดคิ้ว ถึงตอนนี้เขายังคิดว่าเธอเป็นคนขับรถของเขา?

“ฮีลตัน ฟัดด์…”

ก่อนที่เธอจะปฏิเสธชายคนนั้นก็ล็อคคิ้วของเขา เขาพูดว่า “แขนของฉันได้รับบาดเจ็บ ถ้าคุณไม่อยากประสบอุบัติเหตุคุณควรขับรถไปดีกว่า”

เวอเรียน มอนท์ มองเขาอย่างโกรธเกรี้ยว เธอเปิดประตูและออกไปเปลี่ยนที่นั่งกับ ฮีลตัน ฟัดด์

ตลอดทางกลับบ้านฝนค่อย ๆ หยุดตก เมืองนอร์ทซิตี้ทั้งหมดถูกล้างให้สะอาดโดยพายุ ท้องฟ้ายามค่ำคืนปลอดโปร่งและอากาศแจ่มใส อย่างไรก็ตาม เวอเรียน มอนท์ ไม่มีอารมณ์ที่จะชื่นชมวิว

เธอกำลังขับรถไปที่บ้านของครอบครัวฟัดด์ แต่ไม่มีความตั้งใจที่จะกลับบ้านกับเขา หลังจากคืนนี้เธอไม่มีความสัมพันธ์กับ ฮีลตัน ฟัดด์ อีกต่อไป

เธอเม้มริมฝีปากจ้องตรงไปที่ถนนข้างหน้าด้วยใบหน้าที่เย็นชาและเคร่งเครียด

ฮีลตัน ฟัดด์ ทนกับความเจ็บปวดอย่างมากที่ไหล่ของเขาดวงตาสีดำของเขาจ้องมองเธออย่างแน่วแน่และในที่สุดก็บอกเธอว่า “ไปบ้านของคุณ”

เห็นได้ชัดว่า เวอเรียน มอนท์ ไม่ต้องการเชื่อฟัง “ประธานฟัดด์ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ทำไมคุณถึงอยากไปบ้านของฉัน? ทันทีที่ฉันส่งคุณกลับบ้านฉันจะได้รับรถแท็กซี่และออกจากบ้านคุณทันที”

ฮีลตัน ฟัดด์ ด้วยความร้อนรนขมวดคิ้วและร้องเรียกเธอว่า “เวอเรียน มอนท์!”

เธอไม่ตอบสนอง เนื่องจากเขามีใจที่จะทิ้งเธอไว้ตามลำพังที่สำนักงานเขตในวันนั้นเขาจึงคุยกับเธอด้วยท่าทีเช่นนั้นไม่น่าจะเป็นเรื่องแปลกใจ!

ฮีลตัน ฟัดด์ กัดริมฝีปากและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “แขนของฉันได้รับบาดเจ็บ ถ้าฉันกลับไปที่บ้านตอนนี้พวกเขาจะคิดว่าฉันเจ็บปวดเพราะคุณ คุณอยากจะให้พวกเขาเข้าใจผิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือ”

เวอเรียน มอนท์ ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจและเปลี่ยนทิศทางทันทีขับรถไปยังบ้านของครอบครัวมอนท์แทน

เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ต้องการให้เกิดปัญหาโดยไม่จำเป็น

หน้าผากของ ฮีลตัน ฟัดด์ ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นและเขาดูอ่อนแอมาก เขาหลับตาและเอนตัวลงบนเบาะริมฝีปากของเขาซีดขึ้นในวินาทีที่สอง เวอเรียน ขับรถมาได้สักพักแล้ว

เวอเรียน มอนท์ สามารถมองเห็นเขาได้จากหางตาของเธอ หัวใจของเธอเต้นรัว

อาการบาดเจ็บที่แขนของเขาดูเหมือนจะร้ายแรงมาก ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงดูซีดเซียวขนาดนี้หรอก?

รถเงียบสนิทโดย ฮีลตัน ฟัดด์ บางครั้งก็ปล่อยลมหายใจออกมาสองสามครั้งซึ่งหนักกว่าปกติเนื่องจากความเจ็บปวดทรมานของเขาและเสียงลมที่พัดมาจากหน้าต่าง

เวอเรียน มอนท์ ลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนที่เธอจะถามอย่างเย็นชา “ฉันควรส่งคุณไปโรงพยาบาลไหม”

ชายในที่นั่งผู้โดยสารลืมตาขึ้นช้าๆและมองไปที่เธออย่างแผ่วเบา เสียงของเขายังคงเยือกเย็น “ฉันคิดว่าคุณคงชอบที่จะเห็นฉันตายด้วยความเจ็บปวด ฉันไม่เป็นไรฉันไม่ต้องการไปที่โรงพยาบาล”

ด้วยสีหน้าเย็นชาของเธอเขามองไม่เห็นร่องรอยของความห่วงใยที่มีต่อเขาแม้แต่น้อย

ไม่เพียงแต่ เวอเรียน มอนท์ ยังคงโกรธเขา แต่เธอก็เข้าใจเขาผิดด้วย ตามปกติแล้วการขอร้องให้เขาไปโรงพยาบาลเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะทำ

สิ่งที่เธอมีอยู่ในใจคือปล่อยให้เขาตายด้วยความเจ็บปวด!

ทำไมเธอต้องเป็นห่วงเขาในเมื่อเขาทิ้งเธอไว้คนเดียวที่สำนักงานเขตเพื่อไปนอนที่โรงแรมกับผู้หญิงคนอื่น?

…

เมื่อพวกเขามาถึงบ้านของครอบครัวมอนท์ เวอเรียน มอนท์ ก็ออกจากรถจากนั้นเธอก็สังเกตเห็นส่วนหน้าที่บุบและมีรอยขีดข่วนที่ด้านข้างราวกับว่ารถคันอื่นชน

เวอเรียน มอนท์ เริ่มสงสัย อย่างไรก็ตามด้วยพลังของพวกเขาในช่วงเวลานั้นเธอจะไม่คิดริเริ่มที่จะถามเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้

หลังจากลงจากรถเธอก็เดินเข้าไปในบ้านด้วยตัวเอง

สำหรับ ฮีลตัน ฟัดด์ เขารอให้ เวอเรียน มอนท์ เข้ามาในบ้านก่อนที่เขาจะหายใจออกยาว ๆ ผ่านฟันที่กัดแล้วเอนศีรษะพิงเบาะ เหงื่อเย็นไหลลงมาตามจอนและคางของเขา