บทที่ 140 เขาชอบ เวอเรียน ที่แบบนั้น

ไม่นาน จอห์น ฟัดด์ ก็ได้พาหนูน้อย เจลลี่ บีน มาส่งที่โรงพยาบาล

มาดามลีอาห์ ซึ่งเดินตามหลัง จอห์น ฟัดด์ วางปิ่นโตที่บรรจุอาหารไว้บนโต๊ะแล้วเปิดออกมาเพื่อเตรียมอาหารเช้า

เจลลี่ บีน รีบเดินไปหา ฮีลตัน แล้วถามเขาว่า “คุณพ่อค่ะเกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอ? คุณปู่บอกว่าแขนของคุณพ่อหัก คุณพ่อจะแบกหนูไม่ได้อีกต่อไป แล้วเมื่อไหร่คุณพ่อจะกลับมาสบายดีอีกครั้งค่ะ?”

เด็กน้อยขมวดคิ้วและมองเขาด้วยความกังวลเธอตั้งถามคำถามอีกมากมาย เธอได้นอนลงบนหน้าอกของเขา แนนซี่ จึงพูดขึ้นมาว่า “เจลลี่ บีน ระวังอย่านอนทับบนแขนของคุณพ่อ”

ฮีลตัน ยกมือซ้ายขึ้น และลูบหัวของ เจลลี่ บีน เพราะเสียงที่แหบของเขา เขาจึงพูดกับเธอเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องห่วงนะ อีกไม่นานพ่อก็จะหายดีเป็นปกติ”

“คุณพ่อต้องหายเร็ว ๆ นะคะ เพราะ เจลลี่ บีน เป็นห่วงคุณพ่อ คุณปู่ก็เป็นห่วงเหมือนกัน”

จอนน์ ฟัดด์ นั่งอยู่อีกข้างหนึ่งและกวักมือเรียก เจลลี่ บีน และพูดว่า “เจลลี่ บีน มานั่งกับคุณปู่ตรงนี้ หากคุณโดนแขนของคุณพ่อโดยไม่ได้ตั้งใจแขนของคุณพ่อจะไม่หายและเขาจะอุ้มคุณไม่ได้อีกต่อไป”

เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจและวิ่งไปหา จอห์น ฟัดด์

จอห์น ฟัดด์ อุ้มหลานสาวและถามเขาอย่างเงียบ ๆ ว่า “แขนของคุณเจ็บขนาดนี้ ทำไมฉันถึงไม่เห็น เวอเรียน มาดูแลคุณ?

เมื่อได้ยินชื่อของ เวอเรียน เจลลี่ บีน ก็เม้มริมฝีปากของเธอและถามเขาอย่างสงสัยว่า “คุณพ่อไม่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันกับมอนตี้แล้วเหรอ”

ใบหน้าของ ฮีลตัน ครึมลงและเขาก็ไม่ได้ตอบอะไร

จอห์น ฟัดด์ ขมวดคิ้วและถามเขาอีกว่า “กลับมาอยู่ด้วยกันอย่างนั้นเหรอ? คุณสองคนทะเลาะกันบ่อยหรือเปล่า?”

เขาไม่เคยชอบ เวอเรียน เพราะเธอไม่สง่างามเหมือนกับ แนนซี่ ลูกสะใภ้คนโตของเขา ไม่ต้องพูดถึงว่า ฮีลตัน พาเธอกลับบ้านโดยไม่ปรึกษาเขา นั่นคือเหตุผลหลักที่ เวอเรียน ไม่เคยอยู่ในด้านดีในสายตาของเขา

นอกจากนี้เธอยังร่วมมือกับ ฮีลตัน เพื่อโกหกเขา เรื่องนี้เพียงอย่างเดียวก็ทำให้เขารู้สึกโกรธเธอมากขึ้น

“เนื่องจากคุณสองคนไม่ได้แต่งงานกันและถ้าพวกคุณเข้ากันได้ก็เลิกกันเถอะ”

เสียงของ นายใหญ่ สงบ แต่น้ำเสียงของเขาฟังดูจริงจัง

ทันทีที่เขาพูดจบอย่างนั้น เจลลี่ บีน ก็เป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย “คุณปู่ฉันต้องการให้ มอนตี้ เป็นแม่ของฉันฉันไม่ต้องการใครอีกแล้ว!”

จอห์น ฟัดด์ ตามใจเธอและพูดว่า “ได้เลย ได้เลย ไม่ว่า เจลลี่ บีน ต้องการอะไร”

หลังจากนั้นไม่นาน เจลลี่ บี นบอกว่าเธอต้องการใช้ห้องน้ำ มาดามลีอาห์ จึงพาเธอไปที่ห้องน้ำ จอนน์ ฟัดด์ เดินไปที่เตียงของ ฮีลตัน พร้อมกับไม้เท้าของเขาและพูดด้วยความจริงจังว่า “พิจารณาเรื่องที่ฉันเพิ่งพูดจบไปเมื่อกี้ให้ดีจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นไม่เหมาะกับคุณ ฉันแน่ใจว่าคุณรู้ว่าเธอเป็นคนอย่างไร หลังจากอยู่กับเธอมานาน

ฮีลตัน ลืมตาขึ้น เขาพูดอย่างเศร้า ๆ ว่า “คุณพ่อ ผมขอร้องล่ะ อย่ามายุ่งกับผม ผมแน่ใจมากและรู้ว่าฉันต้องการใคร”

ใบหน้าของ จอนน์ ฟัดด์ เปลี่ยนเป็นสีเข้ม เมื่อเห็นการแสดงออกของเขา แนนซี่ จึงพูดเบา ๆ ว่า “ฮีลตัน ทำไมคุณต้องต่อต้านคุณพ่อด้วย? คุณพ่อไม่ชอบ เวอเรียน คุณไม่เห็นเหรอ”

“แล้วคุณมีบทบาทสำคัญอะไร หากคุณพ่อจะไม่ชอบ เวอเรียน”

การตอบโต้ที่เย็นชาของเขาทำให้ แนนซี่ ตกตะลึง “ฮีลตัน คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

จอนน์ ฟัดด์ ขมวดคิ้วขึ้น "พอได้แล้ว พวกคุณทุกคนไม่มีวันออกไปจากฉันได้อย่างสงบสุข คุณสองคนเทียบไม่ได้กับ เจลลี่ บีน ที่มีอายุเพียงแค่สามขวบ!”

เมื่อ มาดามลีอาห์ นำ เจลลี่ บีน ออกมาจากห้องน้ำ จอห์น ฟัดด์ จึงบอกกับ ฮีลตันว่า “ฉันจะไปล่ะ คุณดูแลตัวเองด้วย คิดให้ดี ๆ ว่าสิ่งที่ฉันพูดทั้งหมดนั้นหมายถึงอะไร! แนนซี่ คุณอยู่ที่นี่และดูแลเขาให้ดี”

“ได้ค่ะ คุณพ่อ”

เจลลี่ บีนตัว โบกมือให้ ฮีลตัน และพูดแบบน่ารัก ๆ ว่า “คุณพ่อค่ะ แล้วหนูจะมาเยี่ยมคุณพ่อใหม่ในวันพรุ่งนี้นะค่ะ”

เมื่อเหลือเพียง ฮีลตัน แนนซี่ และ คุช ซาเวียร์ ในห้อง ฮีลตัน ก็พูดออกมาอย่างเย็นชาว่า “กลับบ้านได้แล้ว”

คุช คิดว่านั่นหมายถึงเขาและตอบกลับทันทีว่า “ครับ” เขากำลังจะเดินออกไป ฮีลตัน ขมวดคิ้วและพูดว่า

“ใครขอให้คุณออกไป!”

คุช มองไปที่ แนนซี่ อย่างใจจดใจจ่อ

แนนซี่ เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “ฮีลตัน คุณได้ยินแล้วใช่ไหม ว่าคุณพ่ออยากให้ฉันกลับมาดูแลคุณ”

“แม้ว่า เซนย์ จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่เขาก็ต้องการเวลาพักฟื้น คุณกลับไปดูแลเขาเถอะ”