บทที่ 147 แสดงเป็นราชินีด้วยท่าทางที่มั่นใจ

จอห์น ฟัดด์ วางชามและตะเกียบแล้วถามเวอเรียน ทันทีที่เธอลุกออกจากโต๊ะอาหาร “อะไรกัน วันนี้เธอจะอยู่ที่บ้านอย่างนี้เหรอ?”

ทุกวันนี้แม้ว่าเวอเรียนจะมาเยี่ยมหา เจลบี่ บีน อยู่บ่อย ๆ แต่เธอไม่เคยกินข้าวที่คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์เลยแม้แต่มื้อเดียว

ฮีลตันตอบเหมือนว่าเขาไม่ได้สนใจอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ "เธอเป็นแม่แท้ ๆ ของ เจลลี่ บีนมันจะมีปัญหาอะไรถ้าเธออยู่ที่บ้านหลังนี้?"

จอห์นขมวดคิ้ว "ฮีลตัน แกเลิกกับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้แกก็ไปด้วยกันได้ดีกับครอบครัวเยลแมน แล้วแกจะมาอยู่ด้วยกันกับเวอเรียนได้ยังไง นี่มันอะไรกัน?”

ฮีลตันค่อย ๆ เพลิดเพลินกับการกินอาหารอย่างช้า ๆ แล้วตอบด้วยน้ําเสียงสงบ "พ่อ ผมแค่พูดว่าลูกสาวของครอบครัวเยลแมนดี แต่ผมไม่ได้บอกว่าเราจะไปด้วยกันได้ดีกับความสัมพันธ์ในครั้งนี้”

"แก..."

ไอ้บ้านี่! กล้าหลอกคนแก่อย่างเขาเหรอ?

แนนซี่พูดเบา ๆ ว่า "ฮีลตัน คุณต้องการทําให้พ่อโกรธเวอเรียนเหรอ?"

ฮีลตันวางช้อนส้อมลง “พ่อ พี่สะใภ้ ผมอิ่มแล้ว ขอให้อร่อยกับมื้ออาหารเย็น”

...

เวอเรียนถูกฮีลตันล็อกไว้ในห้องน้ำ

เขาก้มมองเธอจากความสูงของเขา "คุณบอกไม่ใช่เหรอว่าอยากไปดู เจลลี่ บีน แล้วทำไมถึงมาหลบอยู่ที่นี่คนเดียว?”

เวอเรียนเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ภายในดวงตาของเธอ เธอกัดริมฝีปากก่อนที่จะเอ่ยปาก “หลบหน้อย ฉันจะออกไป”

ฮีลตันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ ได้ยังไง? เขาจับข้อมือเธอ แล้วผลักเธอไปที่กําแพงที่เย็นยะเยือก สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างใกล้ชิด

"คุณยังไม่ได้ตอบคําถามผมเลย"

"ถ้าฉันเดินไปที่ห้องน้ํา ฉันต้องรายงานคุณไหม? ฮีลตัน ฟัดด์ คุณเป็นอะไรกับฉัน? ทำไมถึงต้องมายุ่งวุ่นวายในชีวิตฉันตลอด”

“ผมเป็นพ่อของลูกคุณ”

เวอเรียนรู้สึกเป็นเรื่องน่าตลก เธอพูดออกมาอย่างขมขื่นว่า “ความสัมพันธ์ของเราก็แค่นั้น ขอให้จบทุกอย่างตรงนี้ซะ”

จบทุกอย่างเหรอ?

เขาสนใจเธอแล้ว แล้วตอนนี้เธอกำลังบอกให้เขาจบเรื่องระหว่างเราอย่างนั้นเหรอ?

ฮีลตันเดินเข้าไปหาเธอ ลมหายใจของเขาก็รดลงมาบนหน้าเธอ “ก็เห็นอยู่ว่าเธอเป็นกังวล ทำไมถึงไม่ยอมรับมันล่ะ”

สายตาอันลึกล้ำของเขาแทบจะมองเธอทะลุปรุโปร่ง ทําให้เธอไร้ทางออก

เวอเรียนรู้สึกตื่นตระหนกอย่างไม่สามารถควบคุมได้ "ฉันจะต้องยอมรับอะไร?"

"ยอมรับว่าคุณไม่อยากให้ผมอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ยอมรับว่าคุณไม่อยากให้ผมหาแม่เลี้ยงให้ เจลลี่ บีน"

เวอเรียนแค่คิดว่ามันตลกและไร้สาระ เธอเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขา "ใช่ ฉันยอมรับว่าฉันไม่อยากให้คุณอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ฉันยอมรับว่าฉันไม่อยากให้คุณหาแม่เลี้ยงให้ เจลลี่ บีน ถ้าฉันยอมรับเรื่องนี้กับคุณ คุณจะหยุดอยู่กับผู้หญิงคนอื่นและเลิกหาแม่เลี้ยงให้ เจลลี่ บีน ได้ใช่ไหม?"

"แน่นอน"

เวอเรียนยังพูดไม่ทันจบ ริมฝีปากบาง ๆ ของฮีลตัสก็พูดสองคำที่หนักแน่นออกมา

เวอเรียนตกตะลึง เธอยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร คางของเธอก็ถูกยกขึ้นโดยนิ้วที่บอบบางของผู้ชาย ฮีลตันก้มหัวลงจูบเธอทันที

ริมฝีปากทั้งคู่สัมผัสกัน เวอเรียนตกใจเพียงเสี้ยววินาที เอวของเธอก็ถูกมือใหญ่ของเขาประคองไว้ ทําให้ร่างของเธอติดอยู่กับมือของเขาอย่างใกล้ชิด

ระยะห่างระหว่างสองคนนี้ใกล้กันจนไม่มีแม้กระทั่งช่องว่างเลย

มันเป็นการยั่วยวนทางเพศ และจูบที่อ่อนโยน บ้าชิบ! ความรู้สึกของเวอเรียนที่มีต่อเขาถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง

…

นอกห้องน้ํา แนนซี่เห็นเงาเลือนรางของทั้งคู่กำลังกอดกัน เธอกำหมัดไว้แน่น

แนนซี่กลิ้งลูกบอลเล็กๆ และสิงโตน้อย ๆ เพื่อดึงดูดความสนใจที่ประตูห้องน้ํา

ในห้องน้ํา เหมือนชายคนนั้นผลักเวอเรียนไปที่กําแพง และต้องการทำอะไรก็ตามที่เขาอยากทำ ทันใดนั้นประตูห้องน้ําถูกสิงโตน้อยผลักเข้าไปทันที

เวอเรียนสะดุ้งทันที สติของเธอทําให้เธอกลับสู่ความเป็นจริง จู่ ๆ ฮีลตันก็ผลักร่างกายของเธอติดไว้แน่น

"มีใครบางคน..."

ในขณะที่เธอลดสายตาลงมอง มีเพียงลูกสุนัขสีขาวตัวหนึ่งกําลังจับลูกเล็ก ๆ น้อย ๆ และส่ายหางเข้าหาเธอ