บทที่ 15 ผลตรวจดีเอ็นเอความเป็นแม่

คฤหาสน์ตระกูลฟัดด์

เมื่อ คุช ซาเวียร์ มาส่งรายงานดีเอ็นเอ ที่คฤหาสน์ของฮีลตัน, เขาเห็น แนนซี่ แซนเดอร์ กำลังนั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่นด้านล่าง

“คุณแซนเดอร์ บอสกลับมาหรือยังครับ”

แนนซี่มองออกไปที่ลานจอดรถ “รถของเขาไม่ได้จอดอยู่ที่นั่น เขาอาจจะไปรับ เจลลี่ บีน ผู้ช่วยคุชมีอะไรที่คุณต้องการเร่งด่วนไหม”

คุชถือแฟ้มกระดาษสีน้ำตาลไว้ในมือ และพูดอย่างอื่นปกปิดแทน “โอ้! ไม่มีอะไร พอดีมีเอกสารที่ต้องให้บอสตรวจสอบเป็นการส่วนตัว ผมจะนำไปให้เขาดู”

คุช จากไปหลังจากนำรายงานดีเอ็นเอที่ไปตรวจสอบมาทิ้งไว้ หลังจากนั้นแนนซี่ก็เข้าไปสำรวจดูซองเอกสารของฮีลตัน ที่อยู่ในซองสีน้ำตาล และดูรายงานการตรวจพิสูจน์ความเป็นมารดาจากผลตรวจดีเอ็นเอ

[ผลการเปรียบเทียบระหว่างดีเอ็นเอ ของ เวอเรียน มอนท์ และ เชรีช ฟัดด์ พบว่ามีความคล้ายคลึงกันถึง 99 เปอร์เซ็นต์]

ดวงตาของแนนซี่กระตุกอย่างตกใจ และมองไปที่รูปถ่ายของผู้หญิงคนนั้นในโปรไฟล์ ผู้หญิงที่เธอชนเมื่อวันก่อนเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของ เจลลี่ บีน จริงหรือ?

เธอหายไปสามปี ทำไมเธอถึงเลือกที่จะกลับมาตอนนี้?

เวอเรียน มอนท์...บางทีเธออาจจะต้องการใช้ประโยชน์จากฐานะแม่ที่ให้กำเนิด เจลลี่ บีน เพื่อแต่งงานกับฮีลตัน!?

“แม่! แม่! แม่อยู่ไหน?”

เสียงลูกชายของเธอ เซย์น ฟัดด์ ดังมาจากนอกประตู เธอรีบใส่รายงานกลับไปที่เดิม และเดินออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว

…

เวอเรียนทำอาหารสองจานและซุป พวกเขาดูเรียบง่ายและเป็นกันเอง

เธอมองไปที่อาหาร ที่ค่อนข้างธรรมดาเกินไป และหันไปมองผู้ชาย และเด็กที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอหัวเราะอย่างช้า ๆ และพูดว่า “นี่เป็นเพียงอาหารง่าย ๆ หวังว่าพวกคุณคงทานได้”

เจลลี่ บีน ให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี เธอคว้าช้อนด้วยมือเล็ก ๆ ของเธอและตอบว่า “มอนตี้ซุปนี้ดูน่าอร่อยจัง”

เวอเรียนยิ้มให้กับหนูน้อยเล็กน้อย “ตาฉันดูแลหนูบ้าง”

ระหว่างรับประทานอาหารบรรยากาศช่างน่าอึดอัด เจลลี่ บีน เป็นคนเดียวที่รู้สึกผ่อนคลาย เพราะเธอไม่รับรู้ถึงความอึดอัดที่เกิดขี้นเลย

ฮีลตันไม่ได้พูดในขณะที่เขากำลังรับประทานอาหาร และการเคลื่อนไหวของเขาก็สง่างามราวกับว่าเขาเป็นลูกชายของดยุคที่ได้รับการเลี้ยงดูที่ดีที่สุดในสังคมชั้นสูง

จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นทำลายความเงียบที่โต๊ะ

ฮีลตันเหลือบมองไปที่หมายเลขผู้โทร และขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาวางช้อนส้อมลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ และเดินไปที่ระเบียงซึ่งอยู่ห่างจากห้องนั่งเล่นมากที่สุดเพื่อรับสาย

มันเป็นสายจากคุช “บอสครับ ผลรายงานดีเอ็นเอ ออกมาแล้วผมเห็นว่าบอสไม่อยู่บ้าน ผมเลยทิ้งมันไว้ที่โต๊ะทำงาน”

ดวงตาของฮีลตันลดต่ำลง เขารับรู้กับมันอย่างเมินเฉย หลังจากวางสายเขาก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่น และถาม เจลลี่ บีน ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ “เจลลี่ บีน ทานเสร็จแล้วเหรอ ถ้าทานเสร็จแล้วเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ”

เจลลี่ บีน บิดตัวไปมาพร้อมกับขมวดคิ้วแล้วพูดว่า พ่อคะ หนูยังอยากดูการ์ตูนอยู่ที่บ้านมอนตี้สักพัก เดี๋ยวเราค่อยกลับบ้านได้ไหมคะ”

ฮีลตันเม้มริมฝีปากบางของเขา เมื่อเห็นหนูน้อยไม่อยากที่จะกลับไป น้ำเสียงของเขาก็เข้มขึ้น

“ที่บ้านมีโรงหนังสำหรับดูการ์ตูนโดยเฉพาะของหนูอยู่ ดูการ์ตูนที่บ้านไม่ได้เหรอ”

ปกติน้ำเสียงของฮีลตันก็เย็นชาเสมอ ถึงแม้ว่าเขาจะพูดกับ เจลลี่ บีน ด้วยน้ำเสียงแตกต่าง แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาไม่สามารควบคุมตัวเองได้ ท้ายที่สุดแล้ว ฮีลตัน ฟัดด์ กลายเป็นคนใจร้าย เด็ดขาด และดูโหดรายเมื่ออยู่ข้างนอก ไม่ว่าน้ำเสียงของเขาจะฟังดูดีแค่ไหนก็ไม่สามารถเทียบกับความเป็นแม่ได้ ตอนที่ เจลลี่ บีน เพิ่งหัดพูดเธอเป็นคนที่พูดเสียงดังมาก และพูดไม่ยอมหยุด บางครั้งเมื่อฮีลตันยุ่ง และรู้สึกรำคาญ เขาจะจ้องมองเธอโดยไม่รู้ตัว และนั่นก็ทำให้เธอร้องไห้ อย่างไรก็ตามแต่ฮีลตัน รักเจลลี่ บีน มากดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปเมื่อเธอร้องไห้

ในขณะนั้น เจลลี่ บีน เห็นใบหน้าของพ่อของเธอคล้ำลง เธอปิดปากทันที และตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นมีน้ำตาคลอ เธอทำหน้ามุ่ย แล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ พร้อมส่งเสียงไม่พอใจ “กลับบ้านก็กลับ ทำไมถึงดุจัง คอยดูนะหนูกลับถึงบ้านจะบอกคุณปู่ว่าพ่อโมโหใส่หนูอีกแล้ว!”

ฮีลตันอารมณ์ไม่ค่อยดี เขาขมวดคิ้วเขาและหยิบเสื้อคลุมของเขา หันกลับมา และเดินไปที่ประตูโดยไม่สนใจที่จะจับมือเด็กน้อยที่กำลังกระฟัดกระเฟียดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

หัวใจของเวอเรียน รู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็น เจลลี่ บีน ตามฮีลตันจากด้านหลังอย่างน่าสงสาร เธอลุกขึ้นยืนและออกความคิดเห็นว่า “คุณฟัดด์ ถ้าคุณไม่อยากให้ เจลลี่ บีน มาเล่นกับฉัน คุณก็พูดดี ๆ ก็ได้ ทำไมคุณถึงทำตัวรุนแรงกับเด็กเล็ก ๆ แบบนี้ สิ่งที่คุณทำ มันส่งผลกระทบต่อความรู้สึกของเด็กนะคะ”