บทที่ 153 ความอ่อนโยนทําให้คนใช้อารมณ์

ขณะที่เลิกงาน เวอเรียนเห็นรถบายมัคจอดอยู่ใกล้ ๆ เธอ ตอนที่เธอกำลังเดิน อกมาจากบริษัทยาส

เธอค่อย ๆ วิ่ง เมื่อเธอมาถึงรถ เธอยิ้มแล้วถามฮีลตันว่า “คุณจะมารับฉันหลังเลิกงานทุกวันใช่ไหม?”

คุชกําลังขับรถอยู่ เขาชําเลืองมองทั้งคู่ในกระจกมองหลัง และพูดติดตลกว่า "คุณมอนตี้ ไม่ต้องห่วงหรอก เราแค่แวะมาเฉย ๆ!"

คุชตั้งใจเน้นคําว่า "แวะ" และพูดถึง 2 ครั้ง ซึ่งทําให้เวอเรียนยกมือขึ้นมาปิดรอยยิ้มบนริมฝีปาก

เมื่อฮีลตันหันกลับมามองเธอ เขาบังเอิญเห็นสร้อยข้อมือที่อยู่บนมือของเธอ เขาจับข้อมือเธอไว้แล้วถามอย่างเย็นชาว่า "ใครให้สร้อยข้อมือนี้แก่คุณ นัยน์ตาดําของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย"

เมื่อปฏิกิริยาอันยิ่งใหญ่ของเขา เวอเรียนรีบอธิบายอย่างรีบร้อนว่า "อ้อ ประธานเควนให้ฉันวาดร่างต้นแบบนี้ ฉันกลัวว่าจะทําหาย ฉันเลยใส่มันไว้ที่ข้อมือ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะต้องรีบวาดมันให้เสร็จ”

ดวงตาสีดําของฮีลตันจ้องเธออย่างลึกซึ้งและเย็นชา สายตาของเขาดูเหมือนอยากจะมองผ่านตาของเธอ

เวอเรียนงงมาก "ฮีลตัน เกิดอะไรขึ้นกับคุณ สร้อยข้อมือนี้มีปัญหาหรือเปล่า?"

ใบหน้าของเขาดูบูดบึ้ง เขาใช้แรงคว้าข้อมือของเธอไว้ เวอเรียนนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด "ฮีลตัน คุณทําให้ฉันเจ็บ"

ฮีลตันจ้องมองเธออยู่นาน และค่อย ๆ คลายข้อมือของเขาออกจากเธอ เขาบอกว่า "ไม่มีอะไร"

แต่ทําไมหน้าเขาถึงเยือกเย็นนักล่ะ?

เวอเรียนรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วถามว่า "แล้วคืนนี้เราจะย้ายไปอยู่บ้านใหม่กันเลยหรือเปล่า?"

ฮีลตันตอบหล่อนด้วยน้ําเสียงเย็นชาเพียง "อืม" เท่านั้น เขาไม่ได้พูดอะไรมาก

เมื่อมาถึง แชลโลส์ เบย์ รถมายบัคสีดำได้มุ่งหน้าเข้าสู่บ้านพัก ฮีลตันไม่ได้ตั้งใจลงจากรถ เมื่อมาถึงประตูบ้านใหม่

"รหัสประตูคือวันเกิดของ เจลลี่ บีน”

เวอเรียนตกใจ "คุณไม่ไปด้วยกันกับฉันหรือ?"

ใบหน้าของเขานั้นดูเย็นชาและเสียงของเขาฟังดูแล้วไม่ได้มีอารมณ์ที่ดีนัก “ผมยังมีธุระที่ต้องจัดการนิดหน่อย เจลลี่ บีน อยู่ที่คฤหาสน์ฟัดด์ คุณปู่ของเธอพาเธอไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน คุณไม่ต้องรอ”

เวอเรียนลังเลและถามว่า "แล้วคืนนี้คุณจะกลับมาทานข้าวเย็นไหม?"

"ไม่ต้องรอผม"

เวอเรียนทําเสียง 'โอ้' รู้สึกเหงาหลังจากลงจากรถมายบัคสีดําก็ตรงออกจากบริเวณวิลล่าโดยไม่ได้หยุด

...

ภายในรถมายบัคสีดํา คุชตั้งคําถามว่า "เจ้านายคุณต้องจัดการกับธุระอะไรเหรอครับ?"

ทําไมเขาไม่รู้ว่าเขาฮีลตันยังมีธุระที่ยังทำไม่เสร็จในคืนนี้?

"ไปที่บลูเบย์ เรสซิเดนซ์"

บลูเบย์ เรสซิเด้นซ์ เป็นที่อยู่อาศัยของ มิสเรย์ เฮย์ดี้

คุชไม่กล้าถามไปมากกว่านี้ เขาทำตามคําสั่งและขับรถไปที่บลูเบย์เรสซิเดนซ์

…

หลังจากมาถึงบลูเบย์ เรสซิเดนซ์ ฮีลตันเข้าไปในบ้านของเรย์ เรย์เทน้ําให้เขาใสขณะที่เธอพูดว่า "ฉันไปหาคุณลุงมาในช่วงกลางวัน ฉันได้ยินคุณลุงพูดว่า นายย้ายออกไปพร้อมกับคุณมอนตี้ และเจลลี่ บีน หรอกเหรอ?”

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”

เรย์ยืนนิ่งอยู่สักครู่และมอบน้ําให้เขา "ไม่มีอะไร ฉันแค่เป็นห่วงนาย แต่ฮีลตันนายวางแผนจะแต่งงานกับคุณมอนท์จริง ๆ เหรอ? นายไม่ได้บอกว่านายจะไม่แต่งงานชั่วชีวิตนี้เหรอ"

ดวงตาของฮีลตันยังคงสงบ และไม่มีอารมณ์ใด ๆ แปลก ๆ สามารถมองเห็นได้จากดวงตาของเขา "เธอเป็นแม่ของ เจลลี่ บีน ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรถ้าฉันจะแต่งงานกับเธอ"

เรย์หลังแข็งทื่อ เธอขมวดคิ้ว "ถ้านายแค่อยากแต่งงานกับเธอ เพียงเพราะเธอเป็นแม่แท้ ๆ ของ เจลลี่ บีน? ฮีลตัน มันดูเลอะเทอะเกินไปถ้านายจะทำแบบนี้…”

ก่อนที่เรย์จะพูดจบ ฮีลตันก็ขัดจังหวะเธอขึ้นมา "ฉันรู้สึกสบายใจเวลาที่ฉันอยู่กับเธอ”

“เธอกำลังจะหมายความว่า มันจะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นเมื่อเธออยู่กับเวอเรียน?”

ฮีลตันไม่ได้ตอบเธอ แต่เจาะจงพูดว่า "ฉันมาที่นี่เพื่อรับยา"

ท่าทีที่เมินเฉยของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่เธอก็พูดเบา ๆ ว่า “ตกลง เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”