บทที่ 157 ขโมยชิป

ระหว่างมื้ออาหารเช้ามีน้ำเกรปฟรุตคั้นสดขวดใหญ่วางไว้บนโต๊ะ

เมื่อเวอเรียนลงมาจากบันได เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวว่า "

เจบบี่ บีน ไม่ชอบดื่มน้ำเกรปฟรุตไม่ใช่เหรอคะ? ทำไมถึงคั้นเยอะนักล่ะ”

เด็กน้อยคุกเข่าบนเก้าอี้เด็กของเธอด้วย ในมือเล็ก ๆ ของเธอถือผลเกรปฟรุต ในขณะที่เธอวางไว้ในเครื่องคั้นน้ำผลไม้

"มอนตี้ มาดามลีอาห์บอกว่าถ้ากินเกรปฟรุตสามารถเพิ่มวิตามินได้มากมาย หนูไม่ชอบมัน แต่หนูต้องการคั้นมันให้คุณ!"

ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ ขณะที่เขายกมือขึ้นแล้วลูบหัวเด็กน้อย "ถ้าลูกต้องการเล่นกับเครื่องคั้นน้ําผลไม้อย่าแก้ตัว หยุดคั้นและทานอาหารเช้าได้แล้ว"

เจลลี่ บีน เบะปากของเธอพร้อมด้วยเสียงบ่นพึมพำ แต่เวอเรียนกลับรู้สึกดีเพราะลูกของเธอนั้นช่าง “กตัญญู” เธอจึงดื่มน้ำส้มโอหมดทั้งสองแก้วในเช้าวันนั้น

สิ่งที่แปลกคือน้ำผลไม้บนโต๊ะอาหารเช้าในอีกสองหรือสามวันข้างหน้าเป็นน้ำเกรพฟรุตทั้งหม

เจลลี่ บีน ดูเหมือนจะหมกมุ่นอยู่กับเกรปฟรุต จนเวอเรียนจะต้องดื่มน้ำเกรปฟรุตสองแก้วทุกวันก่อนที่จะออกไปนอกบ้าน ไม่อย่างนั้น เจลลี่ บีน จะไม่ปล่อยให้เธอออกไป

...

วันนี้เวอเรียนเลิกงานเร็ว บริษัทยาส กับ ฟัดด์ กรุ๊ป นั้นอยู่ไม่ไกลกันมาก ดังนั้นเธอจึงไปที่ฟัดด์ กรุ๊ป เพื่อรอฮีลตันเลิกงาน

เมื่อเธอมาถึงชั้น 66 และกําลังจะเข้าไปในห้องทำงานของฮีลตัน ก็มีเสียงผู้ชายที่ดังกังวานหยุดเธอจากด้านหลัง

“สิงโตน้อย?”

เวอเรียนหันศีรษะของเธอกลับไปมอง เธอจําได้ว่า แซนเดอร์ ลูคัส เป็นประธานลูคัสของแผนกต่างประเทศของฟัดด์ และเป็นเพื่อนที่ดีของฮีลตัน

แซนเดอร์ผลักแว่นตาขอบทองบนสนจมูกของเขา และมองไปที่เธอ "เป็นคุณจริง ๆ คุณมาที่นี่เพื่อมาหาฮีลตันเหรอ?"

เวอเรียนพยักหน้า “ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณลูคัส… เมื่อสักครู่นี้?”

แซนเดอร์ยิ้มเบา ๆ เหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ และพูดอย่างมีอารมณ์ขันว่า "ใช่ นอกจากคุณแล้ว ผมจะเรียกใคร คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกตัวเอง”

สิงโตน้อย?

ใครตั้งชื่อเล่นนี้ให้เธอ?

เดี๋ยว ไม่นะ สิงโตน้อยไม่ใช่ชื่อของสุนัขจรจัดตัวนั้นเหรอ!

ไม่น่าแปลกใจที่ฮีลตันต้องการตั้งชื่อสุนัขจรจัดตัวนั้นว่า "สิงโตน้อย" เธอสงสัยว่าทําไมสุนัขตัวนั้นถึงได้ชื่อว่า สิงโตน้อย!

เมื่อเธอได้ยินดังนั้น เธอก็ถามกลับอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “คุณลูคัส ฉันขอถามอะไรสักหน่อย ทำไมคุณถึงเรียกฉันส่าสิงโตน้อย?”

แซนเดอร์สัมผัสกับสันจมูกของเขาด้วยนิ้วเรียวยาว ในขณะที่เขายิ้มกํากวมและยั่วยุ "นี่... คุณสามารถถามฮีลตันเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไหม?"

เมื่อเวอเรียนหันเข้าห้องทํางานของฮีลตัน แซนเดอร์ก็นึกขึ้นได้ "โอ้ใช่ ฮีลตันจะมีการประชุมในห้องประชุม ไปที่ห้องทํางานของเขาและรอเขา"

ดวงตาของเวอเรียนเป็นประกาย เขาไม่ได้อยู่ในห้องทำงานหรอกเหรอ?

"โอเค ขอบคุณค่ะ คุณลูคัส"

หลังจากที่เวอเรียนเข้าไปในห้องทำงานก็ไม่มีใครอยู่ข้างใน แล็ปท็อปของฮีลตัสถูกเปิดอยู่ และมีกล่องอยู่บนโต๊ะ เธอเดินไปเปิดมัน มันคือชิปอัจฉริยะจริง ๆ

บนหน้าจอแล็ปท็อปเป็นงบการเงินของ ฟัดด์ กรุ๊ป สําหรับไตรมาสนี้

ข้างหูของเธอ ก็มีเสียงของยานิดังก้องขึ้นมา

"หากคุณต้องการให้ ฟัดด์ กรุ๊ป สูญเสียอย่างน่าสังเวช คุณควรทํางานอย่างหนักเพื่อขโมยงบการเงินของ ฟัดด์ กรุ๊ป และแผนกลยุทธ์การผลิตและการขายจากคอมพิวเตอร์ของฮีลตัน หากกลยุทธ์การผลิตและการขายของพวกเขาเป็นที่รู้จักโดยผู้อื่นในสายธุรกิจนี้มันจะเป็นเรื่องที่ร้ายแรง”

เวอเรียนจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์เปิดสว่างจ้า

สิ่งที่ฉายโดยไม่รู้ตัวในใจของเธอคือภาพโศกนาฏกรรมของพ่อของเธอที่กำลังกระโดดลงจากตึก และในขณะที่เธอต้องการจะยื่นมือออกไป อีกครึ่งหนึ่งของจิตใจของเธอก็แสดงภาพของเธอที่สนิทสนมกับฮีลตัน

คืนนั้นบนเกาะรีเจ้นท์ เมื่อเธอรู้ถึงการตายของเขา เธอรู้สึกเสียใจอย่างมากที่ร่วมมือกับยานิ แต่เมื่อฮีลตันมายืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างปลอดภัยเธอก็มีความสุขมาก

ฮีลตันบังคับให้พ่อของเธอตาย เธอควรจะหวังว่าเขาจะตาย แต่ทําไมเธอถึงล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า?

น้ําตาค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาของเธอ

...