ตอนที่ 168
บทที่ 168 เขาแค่หลอกให้เธอนั้นโกหกเขา
October 22, 2026
พอตกดึก ฮีลตัน ไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใด ๆ จากห้องพักของเธอ เขาคิดว่าเธอไม่ได้กินอะไรในคืนนั้น เขาขมวดคิ้วในที่สุดเขาก็ไม่มั่นใจเขาจึงเดินเข้าไปในห้องพักที่อยู่ด้านข้าง ๆ นั้น
เมื่อเขาเปิดประตูห้องพักเขาไม่เห็นเวอเรียน
ฮีลตัน ค้นหาทั่วห้อง และไม่พบเธอ เขาเดินเข้าไปในห้องและเมื่อผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออกเขาก็เห็นหญิงสาวที่บอบบางอยู่ตรงมุมห้องน้ำ เป็นลมบนกระเบื้องเย็น ๆ
ดวงตาสีดำของฮีตันก็หม่นลง เขาเดินไปข้างหน้าและกลับเธอขึ้นมาอย่างรวดเร็วในครั้งเดียว
“รีอาน่า!”
ฮีลตัน ลูบไล้ใบหน้าที่ซีดเซียวและบอบบางของเธอเบา ๆ แต่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในอ้อมแขนของเขาไม่ตอบสนองเลย้หมือนกับว่าเธอจะเป็นลม
ฮีลตัน อุ้มเธอขึ้นมาและหลังจากวางเธอลงบนเตียงแล้วเขาก็โทรเรียก วิลสัน จาเรท และในขณะเดียวกันก็ยกมือขึ้นแตะหน้าผากของ เวอเรียน
สิ่งที่ฝ่ามือของเขาสัมผัสคือความร้อนเป็นหย่อม ๆ
ให้ตายเถอะ เธอมีไข้สูง!
หลังจากเชื่อมต่อสายแล้ว วิลสัน ยังคงเข้ากะอยู่ในโรงพยาบาล “สวัสดี ฮีลตัน มีอะไรเหรอ?”
“ตอนนี้คุณสะดวกมาที่ แชลโลว์ เบย์ หรือเปล่า”
…
ซันนี่ เข้ามาจากประตูด้านข้างและที่แย่ไปกว่านั้นเธอเข้ามาตรวจสอบหาเบาะแส เธอวิ่งไปหา ฮีลตันก่อนที่จะเริ่มแสดงท่าทางงัวเงีย “ฮีลตัน! ทำไมคุณต้องดูแลเธอดึกดื่นขนาดนี้! เธอแกล้งป่วยเพื่อหลอกคุณ! คุณต้องไม่ต้องไปสนใจเธอหรอก!”
ดวงตาสีดำของ ฮีลตัน เฉียบคมและเย็นชาแผ่ออร่าที่ชั่วร้ายและคลุมเครือ “ออกไปให้พ้นและอย่ามาให้ผมเจอคุณอีก!”
ซันนี่ ส่ายหน้าและมองเขาอย่างงงงวย เธอแตะท้องของเธอและพูดอย่างอ่อนโยนด้วยความรู้ที่เธอมี “ฉันจะไม่ออกไป คุณไล่ฉันออกไปด้วยเหตุผลอะไร? ฉันมีลูกของคุณอยู่ในท้องของฉัน!”
“ลูก?" ฮีลตัน ทำให้เรื่องนี้กระจ่างขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “ผมไม่เคยแตะต้องคุณเลย แล้วคุณจะมาท้องลูกของผมได้อย่างไร?”
ซันนี่ ตกใจสุดขีด “คุณ คุณ…คุณรู้ได้อย่างไร…?”
“คุณคิดว่าผมจะโดนหลอกด้วยอุบายต่ำ ๆ แบบนี้จริง ๆ เหรอ? ถ้าคุณไม่รีบออกไปผมจะโทรแจ้งตำรวจให้มาพาคุณออกไป”
การแสดงออกของสายตาและน้ำเสียงของ ฮีลตันแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นอย่างแน่นอน ซันนี่ ตกใจมากจนขาของเธอก้าวไม่ออก ถ้าหากลเขาจับได้ว่าเธอวางยาเขาจริง ๆ เขาจะต้อหักคอเธอแน่ ๆ !
ซันนี่ กลัวมาก เธอรีบเดินโซเซออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอเดินไปถึงทางเข้าหลักของวิลล่า เธอก็เดินไปชนกับ วิลสัน
วิลสัน ขมวดคิ้วและเดินก้าวยาว ๆ มาพร้อมกับชุดเครื่องมือแพทย์ในมือ เขาพูดเบา ๆ ว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ฮีลตัน จ้องมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ บนเตียงด้วยความเป็นห่วงและขมวดคิ้ว “เธอน่าจะเป็นไข้”
วิลสัน หยิบเทอร์โมมิเตอร์ออกมาดู ฮีลตัน แล้วพูดว่า “คุณควรทำ ใส่เทอร์โมมิเตอร์ไว้ใต้รักแร้ของเธอ”
ฮีลตัน เม้มริมฝีปากและพยักหน้า เขาเพิ่งสัมผัสแขนของ เวอเรียน เมื่อเธอเริ่มต่อต้าน “อย่าแตะต้องตัสฉัน…ฮีลตัน ฟัดด์ ออกไปให้พ้น…”
มือของ ฮีลตัน ซึ่งถือเทอร์โมมิเตอร์หยุดลงชั่วขณะ
วิลสัน มองเขาด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและมีความหมายเขาพูดกับ ฮีลตัน ว่า“ดูเหมือนผู้ป่วยจะมีความแค้นลึก ๆ กับคุณ”
ฮีลตัน ไม่ชอบที่จะถูกปฏิเสธและสิ่งที่เขาไม่ชอบที่สุดคือการถูกปฏิเสธจาก เวอเรียน เขายื่นมือออกไปและกดมืออันบอบบางของเธอเพื่อหยุดการเคลื่อนไหว มือใหญ่ของเขายื่นเข้าไปในเสื้อผ้าของเธออย่างแรงและวางเทอร์โมมิเตอร์ไว้ใต้รักแร้ของเธอ
วิลสัน ยิ้มเล็กน้อยแบบเข้าใจโดยที่เขาไม่ได้พูดอะไร เขาบอกเพียงว่า “ฉันคิดว่ามีเพียงคนเดียวที่สามารถทำให้คุณขอให้ฉันมาตรวจที่บ้านของคุณได้อย่างเร่งด่วนคือ เจลลี่ บีน จากนี้ไปดูเหมือนว่าจะมีคนอื่นเพิ่มเข้ามา?”
ฮีลตัน เงียบและไม่ปฏิเสธ สายตาที่หนักอึ้งของเขาจ้องไปที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนแอบนเตียงเท่านั้น
อุณภูมิในร่างกาย เวอเรียน สลับไปมาระหว่างเย็นและร้อนในความฝันของเธอ
ท่ามกลางความมึนงงดูเหมือนว่ามีมือที่ยาวและแข็งแรงคู่หนึ่งจับร่างกายที่อ่อนแอของเธอขึ้นมา
เธอคิดว่าคน ๆ นี้ต้องไม่ใช่ ฮีลตัน ฟัดด์
น้ำตาร่วงหล่นจากหางตาของเธอ เธอร้องไห้อย่างเสียใจและดุเดือดถึงกับสะอื้นเบา ๆ
เสียงร้องที่แผ่วเบาของเธอนั้นทำให้ ฮีลตัน รู้สึกกระวนกระวายใจ เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นและช่วยเช็ดน้ำตาให้กับเธอ