บทที่ 170 ยานิ เควน เคยสัมผัสคุณมาก่อนหรือไม่?

เวอเรียน เข้าไปที่ด้านข้างของรถเบนท์ลีย์สีดำ เธอยกมือขึ้นเคาะหน้าต่างอย่างแรง เมื่อหน้าต่างค่อย ๆ ลดลงชายคนนั้นก็นั่งอยู่ที่เบาะหลังและดูเหมือนว่าเขาจะรอเธออยู่

เวอเรียน ยืนอยู่นอกรถและไม่เต็มใจที่จะเข้าไป เธอพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว “ประธานฟัดด์ตอนนี้ยังคงเป็นชั่วโมงทำงานอยู่ คุณต้องการอะไรและโทรหาฉันให้มาที่นี่เพื่ออะไร?”

น้ำเสียงของ ฮีลตัน สงบ แต่ฟังดูไม่อดทน "เข้าไปเดี๋ยวนี้"

เธอยืนอยู่ที่จุดเดิมโดยไม่ขยับสักนิ้ว หลังจากนั้นเขาก็มองเธอด้วยสายตาเย็นชาและพูดว่า "เธออยากให้ฉันออกไปที่นั่นและพาคุณมาที่นี่มากกว่านี้หรือ"

คำพูดนั้นเป็นภัยคุกคามอย่างเห็นได้ชัด

เวอเรียน กัดริมฝีปากของเธอแล้วดึงที่จับอย่างไม่เต็มใจก่อนจะเข้าไป

ในขณะที่เธอเพิ่งเข้าไปในรถและก่อนที่เธอจะไหวตัวเขาก็เอื้อมแขนซ้ายของเขาออกและดึงเธอเข้าไปหาเขาทันที

“ฮีลตัน ฟัดด์... ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”

เธอจ้องมองเขาอย่างโกรธเกรี้ยว แต่ไม่เพียง แต่เขาไม่ปล่อยเธอเท่านั้นเขาลดศีรษะลงและยื่นเข้ามาใกล้เธอพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างหนัก

ร่างกายของเขาส่งกลิ่นหอมสดชื่นแบบแมน ๆ พร้อมกลิ่นยาสูบจาง ๆ ความงามของผู้ชายเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของ ฮีลตัน อย่างไม่มีที่สิ้นสุดด้วยท่าทางที่เรียบง่ายและการจ้องมองที่เรียบง่ายของเขาเต็มไปด้วยความเป็นชายที่โตเต็มที่

เวอเรียน จมลึกลงไปโดยไม่รู้ตัว เธอกลัวว่าสักวันเธอจะจมลงสู่ก้นบึ้งของหนองน้ำลึกแห่งนี้และไม่ว่าเธอจะร้องไห้ และคร่ำครวญมากแค่ไหนก็ไม่มีใครสามารถดึงเธอออกมาได้

หน้าผากของ ฮีลตัน และ เวอเรียน ทั้งสองสัมผัสกันและเมื่อเขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่หน้าผากของเธอการขมวดคิ้วของเขาก็คลายลง เขาถอนหายใจและถามด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า "ไข้ของคุณหายดีแล้ว มีที่ไหนอีกไหมที่คุณรู้สึกไม่สบาย?”

หัวใจของ เวอเรียน หวั่นไหวเล็กน้อยขณะที่เธอมองเขาด้วยความไม่เชื่อ

จุดประสงค์ของเขาที่มา ยาสกรุ๊ป ทั้งหมดนี้เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าอาการไข้ของเธอหายดีแล้วหรือยัง?

เธอมองไปที่ ฮีลตัน โดยสัญชาตญาณเมื่อสายตาที่มองจากน้ำตาของเธอสบเข้ากับเขา เธอเลื่อนสายตาไปอีกด้านอย่างยั่วยวนและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ซันนี่ ท้องลูกของคุณอยู่แล้วและคนที่คุณควรดูแลคือเธอไม่ใช่ฉัน”

ตอนนั้นเองที่ ฮีลตัน จดจ่อจ้องมองจากดวงตาสีมุกสีเข้มของเขาไปที่เธอและบีบคางของเธอด้วยนิ้วเรียวยาวบังคับให้ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเข้าหาเขา “คุณเป็นคนขี้หึงจริง ๆ หรือว่าคุณกำลังแกล้งทำกันแน่?”

ไม่มีอารมณ์ใด ๆ จากน้ำเสียงของเขาและไม่มีนัยยะของความโกรธจากมัน การจ้องมองของเขาที่ประเมินเธอนั้นเย็นชาและสงบ

หัวใจของ เวอเรียน เต้นผิดจังหวะขณะที่เธอพูดอย่างประหม่า “คุณ…คุณหมายถึงอะไร”

ภาพเงาดำของเขาล้มลงบนเธอขณะที่ลมหายใจแผ่วเบาของเขากระทบลงบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ เขาถามเธอโดยเน้นคำต่อคำว่า “เธอกับ ยานิ ทำอะไรกันแน่ในคืนที่เธออยู่ที่บ้านของเขา”

ฮีลตัน ไม่ได้ใจกว้างถึงขนาดที่แสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างเป็นเรื่องปกติหลังจากที่ผู้หญิงของเขามีอะไรกับ ยานิ เควน แล้ว

บางทีเขาอาจจะไม่สนใจเท่าไหร่นักหากในอดีตเคยมีแฟนคนอื่นที่นอกใจเขาไปมีชายอื่น ในที่สุดมันจะจบลงด้วยการเลิกราและเนรเทศบุคคลอื่นออกจากวงสังคมของเขา ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็น เวอเรียน มอนท์ และเขาก็ไม่สามารถปล่อยเธอไปได้ง่ายๆ

เวอเรียน รู้สึกหนาวไปทั่วร่างกายจากการที่เขาจ้องมองลงมาแบบนั้น ความขุ่นมัวและความอัปยศอดสูในใจของเธอก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงหลังจากเถียงกับเขาไม่กี่วินาที “แล้วคุณล่ะ? คุณทำอะไรกับผู้หญิงคนนั้นในคืนที่คุณอยู่ที่ บลูเบย์เรสซิเดนซ์”

ชายคนนั้นเหล่ดวงตาสีมุกเข้มของเขาขณะที่เขาจับคางของเธอให้หนักขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาว “นั่นคือเหตุผลของเธอที่ไปบ้านของ ยานิ เควน อย่างนั้นเหรอ?”

“คุณมีสิทธิอะไรที่สามารถใกล้ชิดกับผู้หญิงคนอื่นในขณะที่ฉันไม่สามารถค้างคืนที่บ้านของผู้ชายคนอื่นได้!”

คิ้วของ ฮีลตัน กระตุกเล็กน้อยก่อนที่มือใหญ่ของเขาจะวางลงบนไหล่ของเธออย่างแรง!

“เธอกล้าอย่างนั้นเหรอ?!”

เนื่องจาก เวอเรียน เป็นไข้ และเธอไม่ได้ทานอาหารเช้าเลยเธอจึงรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย หลังจากโดนแรงดังกล่าวในขณะนี้น้ำตาก็เริ่มร่วงหล่นจากดวงตาของเธอ เธอเกร็งคอและคำรามออกมา “ทำไมฉันจะทำไม่ได้! คุณก็อยู่กับผู้หญิงหลายคนแล้วทำไมฉันจะอยู่กับผู้ชายคนอื่นไม่ได้ด้วยล่ะ!”