บทที่ 177 อนุญาตให้แสดงต่อหน้าของเขาเท่านั้น

เวอเรียน หลับไปนานพอสมควร ดังนั้นเมื่อเธอหันกลับมาและใช้มือของเธอเอื้อมไปโดยสัญชาตญาณเพื่อสัมผัสพื้นที่บนเตียงข้าง ๆ เธอมันก็ว่างเปล่าไปหมด

เธอลืมตาขึ้น และตระหนักว่าฮีลตันยังไม่เข้านอน?

ชายคนนั้นเพิ่งกลับจากห้องทำงาน และเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอรู้สึกงุนงงเขาจึงดึงผ้าคลุมออก และดึงเธอเข้าไปหาเขา

บางทีอาจเป็นเพราะเขาใช้เวลาในห้องทำงานนานมากแค่ไหนที่ทำให้ร่างกายของ ฮีลตัน รู้สึกเย็นมันสัมผัสได้เมื่อพวกเขากอดกัน สิ่งนี้ไม่ได้หยุด เวอเรียน จากการกอดเขา เธอฝังตัวเองเข้าไปในร่างกายของเขา และในขณะเดียวกันเธอได้กลิ่นของผู้ชายที่ชัดเจนและสดชื่นจากร่างกายของเขา เธอเม้มริมฝีปากและถามว่า “คุณกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ?”

เมื่อเธอได้กลิ่นยาสูบอ่อน ๆ จากร่างกายของเขา เวอเรียน ก็ขมวดคิ้วและถามว่า “คุณออกไปสูบบุหรี่ข้างนอกตอนกลางดึกเหรอ?”

ฮีลตัน ก้มศีรษะลงและจูบหน้าผากของเธอ ในขณะที่เขากอดไหล่ของเธอด้วยแขนข้างเดียวส่วนอีกข้างหนึ่งสำรวจลงไปข้างล่างในขณะที่เขาเริ่มกอดเอวเรียวเล็กของเธอ “การติดนิโคตินของผมกำเริบขึ้นมา ผมจึงเดินออกไปสูบบุหรี่สองมวนตรงระเบียง”

ในความเป็นจริงมันแปลกเล็กน้อยที่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อสูบบุหรี่ แต่ ฮีลตัน ก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ โดยไม่มีแรงจูงใจที่น่าสงสัยเลยสักนิดจากคำพูดของเขา จากนั้น เวอเรียน จึงเอื้อมมือไปโอบรอบคอและแนะนำเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า “การสูบบุหรี่นั้นมันไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ”

น้ำเสียงของเธอฟังแล้วดูคล้ายกับภรรยาทั่วไป ฟังดูนุ่มนวลและอ่อนโยนมาก

หัวใจของ ฮีลตัน ตื้นตันเล็กน้อย ในขณะที่เขาลดสายตาลงและมองไปที่เธอ ดวงตาสีมุกดำเข้มของเขาดูลึกล้ำ ในขณะที่เขาจ้องมองเธอเป็นเวลานานก่อนที่จะพึมพำอย่างเรียบง่ายว่า “โอเค” ในที่สุด เขาก็ดันหลังศีรษะของเธอเข้าไปใกล้ ๆ ด้วยมืออันใหญ่แล้วพูดว่า “ผมจะเลิกสูบบุหรี่”

ตั้งแต่ เวอเรียน ตื่นขึ้นมาในตอนนี้เธอก็ไม่รู้สึกง่วงนอนอีกต่อไป เธอลากนิ้วชี้เป็นวงกลมบนหน้าอกของเขาจิตใจของเธอก็หายวับไปในขณะที่เธอจ้องไปที่ แอปเปิ้ลของอดัมสุดเซ็กซ์ซี่ที่ยื่นออกมา

แม้ว่าท่าทางดังกล่าวจะดูบอบบาง แต่ขนตายาวของเธอก็ปัดขึ้นกับแอปเปิ้ลของอดัมในขณะที่เธอกำลังกระพริบตา ชายคนนั้นเอื้อมมือไปจับมือเล็ก ๆ ที่ซุกซนของเธอด้วยความรวดเร็ว และถามว่า “คุณกำลังจะทำอะไรอยู่เหรอ รีอาน่า?”

แอปเปิ้ลของอดัมเลื่อนลำขึ้นลง เขาเปลี่ยนการจ้องมองที่มืดลงของเขาและมุ่งความสนใจไปยังผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของเขา

เวอเรียน มีสีหน้าไร้เดียงสาขณะที่เธอพูดว่า “ไม่มีอะไร ฉันแค่นอนไม่หลับ”

ฮีลตัน คว้า และพลิกเธอไปในขณะที่เสียงของเขานุ่มนวลลง แม้แต่สายตาของเขาก็หรี่ลง “คุณสามารถทำอย่างอื่นได้ถ้าหากว่าคุณนอนไม่หลับ”

หญิงสาวในอ้อมแขนของเขาไม่สามารถตอบสนองต่อสิ่งที่เขาหมายถึงได้เธอจึงถามเขาอย่างสงสัยว่า “ฉันจะทำอะไรได้บ้าง?”

ฮีลตัน พูดไม่ออก

ฮีลตัน ไม่ค่อยแน่ใจเมื่อเขาถอดชุดนอนของเธอออกในขณะที่ร่างกายที่หนาวเหน็บและเปลือยเปล่าของเธอฝังอยู่ใต้ตัวเขา เมื่อริมฝีปากของเธอถูกเขากดไว้ คิ้วของ เวอเรียน กระตุกเล็กน้อยในขณะที่เธอพึมพำว่า “มันดึกแล้ว…”

“ใช่ ได้เวลานอนแล้ว”

เวอเรียน พูดไม่ออก

ย้อนกลับไปตอนที่ เวอเรียน คบกับ เจนเซ่น เธอยังคงเด็กมากและไม่เห็นด้วยกับเรื่องแบบนี้ แม้แต่จูบของเธอก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการจิกกัดที่อ่อนโยน ในความเป็นจริงสิ่งเหล่านั้นที่เกิดขึ้นไม่ได้เรียกว่าเป็นการจูบเลยด้วยซ้ำ หลังจากที่เธออยู่กับ ฮีลตัน แล้วเธอก็เข้าใจว่าจูบจริง ๆ คืออะไร

ไม่สามารถมองเข้าไปทะลุหัวใจของ ฮีลตีน ได้ และยิ่งไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอนั้นเป็นความรักหรือความต้องการทางกายธรรมดาเท่านั้น

แต่สิ่งนั้นคงไม่สำคัญอีกต่อไป ไม่ว่าเธอจะมาแทนที่ แซม จอยซ์ หรือไม่มันก็ไม่สำคัญเพราะเธอจะออกไปจาก ฮีลตัน ในอีกไม่ช้า

ด้วยความคิดนั้นในใจของ เวอเรียน เธอก็เริ่มเคลื่อนไหวครั้งแรกโดยตอบสนองต่อชายคนนั้น ริมฝีปากที่นุ่มนวลและอ่อนโยนของเธอเริ่มจูบไปที่ดั้งจมูกของชายร่างสูงริมฝีปากบางของเขา และคาง...และเมื่อเธอจูบเลื่อนไปถึงยังแอปเปิ้ลของอดัมของเขาเธอก็อ้าปากอย่างสนุกสนาน และขบกัดมันเบา ๆ

เขาส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมาในขณะที่มือใหญ่ของเขาโอบรอบเอวของเธอไว้แน่นและถามข้างหูของเธอพร้อมกับขมวดคิ้ว “งั้นคุณไม่อยากไปนอนตอนนี้เหรอ?”

เวอเรียน กระพริบตา ชองเธอ และพูดว่า “ฉันอยากนอน แต่ว่าตอนนี้ฉันอยากนอนกับคุณมากกว่า…ฮึ่ม…”

ก่อนที่เธอจะจีบ ฮีลตัน เสร็จสิ้น เธอก็ประกบปากกับเขาในทันที

ชายคนนั้นจูบที่ริมฝีปากของเธอในขณะที่เขาหายใจหนักขึ้น ในขณะที่เขาจ้องมองริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อยของเธอ เขาก็ถามว่า “หากย้อนกลับไปในเดทแรก ทำไมคุณถึงความยับยั้งชั่งใจมากกว่านี้?”

เวอเรียน จ้องมองเขาและพูดว่า “ฉันสบายดี และฉันอยากจะนอนเดี๋ยวนี้!”