บทที่ 188 การลาจาก

วันรุ่งขึ้น ตอนเช้าตรู่ หลังจากที่ฮีลตัน ฟัดด์ลุกจากเตียง เขาก็ปลุกเวอเรียน มอนท์ที่ยังหลับอยู่ เพื่อช่วยเขาสวมเนคไท

เวอเรียน มอนท์ยืนอยู่บนพรมด้วยเท้าเปล่า เมื่อเธอไม่ได้สวมรองเท้าส้นสูง ความสูงของเธอก็เท่ากับกระดูกคอของฮีลตัน ฟัดด์เท่านั้น เมื่อเธอช่วยฮีลตัน ฟัดด์ผูกเนคไทของเขา เธอก็สูงไม่พอและดูเหมือนนกน้อยที่อาศัยอยู่กับเขา

ฮีลตัน ฟัดด์ก้มหัวของเขาลงและมองไปที่เธอ เวอเรียน มอนท์รู้สึกได้ถึงสายตาที่ร้อนแรงบนศีรษะของเธอ และใบหน้าที่บอบบางของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย หลังจากผูกเนคไทเสร็จและในขณะที่เธอกำลังจะถอยมือของเธอ เขาก็จับเธอ “ คืนนี้อย่าสายนะ ตกลงไหม?”

เวอเรียน มอนท์โค้งมุมริมฝีปากของเธอ "ฉันรู้ ฉันจะไปที่นั่นแน่นอน งั้นไว้เจอกันนะ"

เวอเรียน มอนท์มองไปในขณะที่รถของฮีลตัน ฟัดด์ออกไป เธอยืนอยู่ที่ประตูวิลล่าจนกระทั่งท้ายรถหดเป็นจุดสีดำ

'ฮีลตัน ฉันขอโทษที่ฉันจะต้องผิดนัดของเรา'

เธอซื้อตั๋วเพื่อเดินทางออกจากนอร์ท ซิตี้ในคืนนี้และในที่สุดเธอก็กล้าที่จะบอกเขาเกี่ยวกับการมีอยู่ของแซม จอยซ์

เวอเรียน มอนท์ส่งข้อความ

…

หลังจากที่แซม จอยซ์ได้รับข้อความ เธอก็เปิด และมองไปที่มัน

“คืนนี้ ห้องชั้นบนสุดของโรงแรมบันยันทรีฮีลตัน ฟัดด์จะรอคุณอยู่”

แซม จอยซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่เข้าใจ เธอตัดสินใจโทรไปที่เบอร์ดังกล่าว “คุณมอนท์ คุณหมายถึงอะไร?”

“แท้จริงแล้ว มันหมายความว่าคืนนี้ฮีลตัน ฟัดด์จะรอคุณอยู่ที่ชั้นบนสุดของโรงแรมบันยันทรี ฉันบอกคุณแค่นี้ แต่ถ้าคุณเลือกที่จะไปหรือไม่ไปก็ขึ้นอยู่กับคุณ”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็วางสายทันที

เวอเรียน มอนท์ไม่ใช่คนโอ้อวดแต่เธอไม่เคยคิดจริง ๆว่าวันหนึ่ง เธอจะมอบผู้ชายที่เธอรักให้ผู้หญิงคนอื่นด้วยมือของเธอเอง

ถ้าฮีลตัน ฟัดด์รู้ว่าแซม จอยซ์ยังมีชีวิตอยู่ ปัญหาที่หนักในใจของเขาและภาวะซึมเศร้าของเขาก็อาจจะหายไปใช่ไหม?

เธอรู้สึกว่าถ้าทำแบบนี้ มันจะดีที่สุดสำหรับทุกคน

…

หลังอาหารเช้าเวอเรียน มอนท์ไปที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อเยี่ยมเจลลี่ บีน

เจ้าตัวเล็กที่กำลังเล่นสไลด์เดอร์กับเด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งมีความสุขมาก เมื่อเธอเห็น เวอเรียนมา เธอก็วิ่งเข้าหาเธอทันทีอย่างมีความสุข

“มอนตี้! ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?"

“จูๆมอนตี้ก็คิดถึงเจลลี่ บีน ดังนั้นฉันเลยมาที่นี่”

เจลลี่ บีนมีเหงื่อออกมากจนหน้าผาก และผมของเธอเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เวอเรียน มอนท์หยิบทิชชู่ออกมาเช็ดเหงื่อ

“เจลลี่ บีนหนูเข้ากับเด็กคนอื่น ๆ ได้ไหม?”

เธอจำได้ว่าครั้งแรกที่เธอเห็นเจลลี่ บีน เจลลี่ บีนไม่เข้ากับเด็กคนอื่น ๆ ในโรงเรียนอนุบาลและไม่ค่อยเข้าสังคม

เจ้าตัวเล็กตบหน้าอกเล็ก ๆ ของเธอและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “เด็ก ๆ ชอบเจลลี่ บีนมาก และ เจลลี่ บีนก็มีเพื่อนที่ดีมากมาย! มอนตี้ฉันขอให้เพื่อนมาเล่นในช่วงสุดสัปดาห์นี้ได้ไหม?”

“แน่นอน ตราบใดที่หนูมีความสุข ทุกอย่างจะเป็นไปได้”

อย่างไรก็ตามเจ้าขนมปังคัสตาร์ดตัวน้อยขมวดคิ้วและพูดอย่างกังวล “แต่…พ่อไม่ชอบเสียงดัง ถ้าเกิดพ่อโกรธล่ะ? ถ้าพ่อโกรธฉันตอนที่มีเพื่อนอยู่ด้วยฉันจะไม่อายเหรอ”

“ไม่ต้องกังวล พ่อจะไม่ดุร้ายต่อเจลลี่ บีน ฉันจะเข้ามาช่วยหากเป็นเช่นนั้น”

“จริงเหรอ มอนตี้?”

เวอเรียน มอนท์พยักหน้าอย่างจริงจัง "แน่นอน"

จากอีกด้านหนึ่งของสนามเด็กเล่นเด็ก ๆ ร้องเรียกเจลลี่ บีน “เชอรีช ฟัดด์! เธอกำลังทำอะไรอยู่? รีบมาเล่นกับเราสิ!”

เวอเรียน มอนท์แตะศีรษะเล็ก ๆ ของเธอและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาล่ะ ไปสิ พวกเขากำลังรอหนูอยู่”

“มอนตี้ ฉันจะไปเล่นก่อนนะ!” เด็กน้อยถึงกับกอดคอของเวอเรียน มอนท์และจูบเธอที่ใบหน้าของเธอ

เวอเรียน มอนท์เฝ้าดูร่างเล็ก ๆ ที่มีความสุขวิ่งออกไปและดวงตาของเธอเปียกเล็กน้อย

…