บทที่ 192 เวอเรียน มอนท์ คุณตั้งใจทำให้ฉันโกรธใช่ไหม

ในห้องส่วนตัวของโรงแรมคลาวด์ ฮอลิเดย์มีอาหารแปดจานบนโต๊ะกลม อาหารแต่ละอย่างแพงที่สุดในโรงแรม หัววัวย่างวางอยู่ตรงกลาง โต๊ะเต็มไปด้วยอาหารประเภทเนื้อเหมาะอย่างยิ่งสำหรับการเข้าสังคม

อย่างไรก็ตาม เวอเรียน มอนท์ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธอไม่เคยชอบกินอาหารเหล่านั้นหรือเป็นเพราะเธอท้องและรู้สึกไม่สบายใจที่เห็นพวกมัน ตั้งแต่ตอนที่เสิร์ฟอาหารจนถึงตอนนี้ เธอต้องทนกับความรู้สึกคลื่นไส้ที่คืบคลานขึ้นมาจากท้องจนถึงลำคอ

มีเพียงห้าคนในห้องส่วนตัว ผู้จัดการลีโอนาร์ดกับพนักงานขายสองคนในด้านหนึ่งและกับประธานมาร์คและผู้ช่วยของเขาอีกด้านหนึ่ง

ในระหว่างอาหารค่ำผู้จัดการลีโอนาร์ดยังคงส่งซิกต่อเวสลีย์ ลาร์สันและเวอเรียน มอนท์ เวสลีย์ ลาร์สันเป็นนักดื่มที่ดีดังนั้นเขาจึงพยายามอย่างเต็มที่ แต่ เวอเรียน มอนท์เป็นผู้มาใหม่ แม้ว่าเธอจะจำคำที่แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดสั่งพวกเขาได้ก่อนที่พวกเขาจะเข้าโรงแรม แต่เธอก็ไม่รู้ว่าจะทำให้คนดื่มได้อย่างไร หรือเธออาจจะไม่ชอบที่จะยั่วยวนคนด้วยความงามจากก้นบึ้งหัวใจของเธอ

“ประธานมาร์ค ขอฉันแสดงความเคารพด้วยการดื่มนะคะ!”

แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดยืนขึ้นเพื่อดื่มอวยพร ส่วนคนอื่น ๆ ก็ทำตามเขาอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อยืนขึ้นและดื่ม เวอเรียน มอนท์ดื่มเพียงน้ำผลไม้ หลังจากที่ประธานมาร์คพูดอย่างนั้น จากมุมหางตาของเขา เขาก็พูดติดตลกขณะยิ้มว่า “มิส มอนท์ พนักงานขายจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์ได้อย่างไร? มา รินไวน์ให้เธอแล้วดื่มกับฉัน!”

แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดไม่คิดว่าประธานมาร์คจะให้โอกาสพวกเขาเร็วขนาดนี้และโอกาสนี้หาได้ยากยิ่ง แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดรินไวน์ให้กับเวอเรียน มอนท์ทันที “เวอเรียนประธานมาร์คกำลังให้โอกาสเรา รีบไปดื่มกับท่านประธานมาร์คสักสองสามแก้ว!”

เวอเรียน มอนท์เรียกความกล้าหาญของเธอและโกหก “ผู้จัดการ ฉันอ่อนไหวต่อแอลกอฮอล์และฉันดื่มไม่ได้”

หากอยู่ในสถานการณ์ปกติ แม้ว่าเธอจะดื่มไม่ได้ เธอก็จะบังคับตัวเองให้ดื่มมากเท่าที่เธอจะต้องดื่มได้สำหรับโครงการนี้ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอมีชีวิตตัวน้อยในครรภ์ของเธอและเธอไม่สามารถปล่อยให้แอลกอฮอล์แม้แต่หยดเดียวแตะต้องมัน แม้ว่าวันนี้แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดจะไล่เธอออกวันนี้ แต่ก็ไม่สำคัญเพราะเธอจะไม่ดื่มแอลกอฮอล์แก้วนี้

แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดตะลึง เมื่อเขาสังเกตสีหน้าของประธานมาร์ค เขาก็เห็นว่ามันมืดลงด้วยความไม่พอใจ เขาหัวเราะและควบคุมบรรยากาศที่น่าอับอาย “เวอเรียน คุณอ่อนไหวต่อแอลกอฮอล์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้”

แม้ว่าแฮร์รี่ ลีโอนาร์ดและประธานมาร์คจะพยายามจะขอให้เธอดื่ม แต่เวอเรียน มอนท์ก็ไม่ยอมแพ้และไม่มีความตั้งใจที่จะดื่มแม้แต่จิบเดียว แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดทำได้เพียงจงใจผลัก เวอเรียน มอนท์ครั้งนึง เวอเรียน มอนท์ไม่ได้ตั้งตัวและเธอบังเอิญล้มไปอยู่ข้างประธานมาร์ค

จู่ ๆประธานมาร์คก็จับมือของเธอ ลดเสียงต่ำและพูดว่า “ไม่เป็นไร ถ้าคุณดื่มไม่ได้ ท้ายที่สุด คุณยังเด็ก คุณเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยหรือไม่?”

เวอเรียน มอนท์รีบดึงมือเธอออกและพูดว่า “ใช่ ฉันเรียนจบเมื่อหกเดือนก่อน”

เธอหยิบแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาแล้วพูดว่า “ประธานมาร์ค ฉันเปลี่ยนไวน์เป็นน้ำผลไม้แล้วดื่มให้คุณ”

หลังจากพูดจบ เธอก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของประธานมาร์คและกลืนน้ำผลไม้ลงในแก้วทันที อย่างไรก็ตาม เมื่อมือของประธานมาร์คเอื้อมไปหาต้นขาของเวอเรียน มอนท์ที่อยู่ใต้โต๊ะ จู่ ๆเธอก็ลุกขึ้นยืนและจ้องไปที่ชายหนุ่มที่มีนามสกุลมาร์คด้วยความโกรธ

แฮร์รี่ ลีโอนาร์ดขมวดคิ้ว “เวอร์เรียน คุณกำลังทำอะไรอยู่?! นั่งลง! ปฏิบัติกับประธานมาร์คให้เหมาะสม!”

เวอเรียน มอนท์กัดฟัน “ขอโทษ ฉันต้องไปห้องน้ำ! ขอตัว!"

เธอหยิบกระเป๋าและรีบวิ่งออกจากห้องส่วนตัวโดยไม่สนใจ

…

เวอเรียน มอนท์รู้สึกเวียนหัว หลังจากที่เธอรีบออกจากห้องส่วนตัว เธอคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมากที่เธอจะล้มเหลวในงานนี้และจะไม่ได้รับเงินตลอด 6 เดือนที่ผ่านมา เธอกลัวว่าจะมีคนไล่ตามเธอจากห้องส่วนตัว ดังนั้นเธอจึงจับกระเป๋าของเธอไว้แน่นและมองไปข้างหลังอย่างระแวดระวังขณะที่รีบออกจากโรงแรม ขณะที่เธอกำลังจะเดินออกจากโรงแรมเธอก็ชนคนที่ประตู

เธอเกือบล้มลงแต่จู่ ๆมือใหญ่คู่หนึ่งก็คว้าที่เอวของเธอและกอดเธอไว้ ทั้งหมดที่เธอได้กลิ่นคือกลิ่นเย็นชาที่คุ้นเคยของผู้ชายคนหนึ่ง เวอเรียน มอนท์คิดว่าเธอกำลังหลอน เธอเงยหน้าขึ้นทันทีเพื่อมองคนตรงหน้าขณะที่ชายหนุ่มก้มหัวลงมองเธอด้วยสายตาที่ลึกล้ำ

ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง ...

ฮีลตัน ฟัดด์…ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่?

เวอเรียน มอนท์กำลังจะพูดเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วอยู่ข้างหลังเธอ

“เเวอเรียน มอนท์! กลับมาเดี๋ยวนี้!”

เวสลีย์ ลาร์สันไล่ตามเธอออกจากห้องส่วนตัว เห็นได้ชัดว่าแฮร์รี่ ลีโอนาร์ดบอกให้เขาตามหาเธอ เวอเรียน มอนท์กลัวว่าเธอจะถูกพากลับเข้าไปในถ้ำหมาป่า ร่างบางของเธอหดเข้าสู่อ้อมแขนของฮีลตัน ฟัดด์โดยไม่รู้ตัว

ฮีลตัน ฟัดด์ไม่เต็มใจที่จะผลักเธอออกไป เขาจึงลดศีรษะลงเพื่อมองใบหน้าที่ลุกลี้ลุกลนของเธอและกอดเธอ

เมื่อเวสลีย์ ลาร์สันวิ่งมา เขายื่นมือออกไปเพื่อดึงเธอกลับ แต่เขาต้องตกใจกับออร่าที่เย็นชาและทรงพลังของฮีลตัน ฟัดด์

“คุณ ...เวอเรียน มอนท์คุณเป็นอะไรไป? ไม่เป็นไร ถ้าคุณไม่ต้องการดื่ม คุณจะไม่สูญเสียเนื้อของคุณไปสักชิ้น! อย่างไรก็ตาม หากคุณไม่กลับไปคุณอาจตกงานได้!”

ฮีลตัน ฟัดด์ก้มหัวลงและถามหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาว่า “คุณอยากกลับไปไหม?”

เวอเรียน มอนท์ปฏิเสธโดยไม่คิด “ฉันจะไม่กลับไป!”

เวสลีย์ ลาร์สันชี้ไปที่เธอด้วยความผิดหวัง "คุณ!"