บทที่ 194 ใครอนุญาติให้เธอให้ลูกชายผมกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

ฮีลตันอุ้มเวอร์เรียนไว้บนหลังเป็นเวลานาน เวอเรียนติดกับอุณหภูมิด้านหลังของเขา เมื่อพวกเขามาถึงรถ ฮีลตันก็เม้มริมฝีปากบางของเขา นิ่งเงียบพร้อมกับใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเขา บรรยากาศเงียบงันและเวอเรียนไม่กล้าพูดขึ้นมา หลังจากมองเขาหลายครั้ง ชายหนุ่มก็ไม่สนใจดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงยอมแพ้

รถมายบัคขับอย่างนุ่มนวลบนทางหลวงในตอนดึก บรรยากาศภายในรถเงียบสนิท และได้ยินเสียงลมพัดผ่านหน้าต่าง

คุชขับรถมานานและแอบชำเลืองมองทั้งคู่จากกระจกมองหลัง สถานที่ที่พวกเขานั่งอยู่ห่างกันมาก ฮีลตันนั่งใกล้หน้าต่างด้านซ้ายในขณะที่เวอเรียนนั่งใกล้หน้าต่างด้านขวาสุดและไม่ได้สื่อสารกับเขา

คูชใส่ความกล้าบทหน้าและทำลายสถานการณ์ที่ตึงเครียด “นั่น…เจ้านาย ตอนนี้พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนครับ?”

พวกเขากำลังจะกลับไปที่โรงแรมหรือไปที่บ้านพักของมิส มอนท์?

ดวงตาสีดำสนิทของฮีลตันจ้องมองไปที่ผู้หญิงตัวเล็กข้าง ๆเขาขณะที่เขาถาม “ที่อยู่”

“ลอง โร้ด โบยา อพาร์ทเม้นต์”

หลังจากที่เวอเรียนพูดที่อยู่ เธอก็กัดปากอันงดงามของเธอและถามฮีลตันด้วยเสียงต่ำ “คุณอยากไปที่บ้านของฉันจริง ๆหรือ?”

ที่อยู่อาศัยของเธอมีขนาดเล็กมาก มันเล็กมากจนไม่มีที่ให้ฮีลตันนอนบนโซฟา

ชายหนุ่มจ้องมองเธออย่างเย็นชา น้ำเสียงของเขาเย็นชา “คุณยังต้องการหลีกเลี่ยงผมอยู่หรือ?”

เวอเรียนรู้สึกผิดและกระซิบว่า “ ฉันไม่…แค่ที่อยู่ของฉันเล็กเกินไปจึงไม่มีที่ให้คนอื่นนอน”

ฮีลตันไม่สนใจเธอ

หลังจากคุชส่งพวกเขาไปที่โบยา อพาร์ทเม้นต์แล้วเขาก็ขับรถกลับไปที่โรงแรม

ฮีลตันออกจากรถหลังจากเวอเรียน แต่ขาของชายคนนั้นยาวเกินไปและเขาก็ก้าวใหญ่ ๆ เขาทิ้งเธอไว้ข้างหลังไม่กี่ก้าว เวอเรียนวิ่งไปด้วยก้าวเล็ก ๆ เพื่อตามเขา เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ประจบประแจง “มันคืออาคารนี้ แต่ฉันอาศัยอยู่ที่ชั้นแปด มันเป็นอพาร์ทเมนต์เดี่ยวขนาดเล็กมาก แต่ค่าเช่ามันไม่ถูก เดือนละ 2,000 และเงินเดือนของฉันเพียง 5,000 …”

การทำธุรกิจกับอาเชียร์ กรุ๊ปจะต้องวุ่นวายเพราะเธอมากในคืนนี้ ดังนั้นเธอจะไม่ได้รับเงินเดือนประมาณครึ่งเดือนอย่างแน่นอนและเธอก็ไม่มีแผนที่จะขอมันด้วย

หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในลิฟต์ ฮีลตันก็จ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่ได้มองเธอเลย เวอเรียนยืนอยู่ข้างหลังเขา เหมือนผู้ดูแลตัวเล็ก เธอเงยหน้าขึ้นและแอบมองเขาจากผนังลิฟต์สะท้อนแสง

เขายังโกรธอยู่ไหม?

อย่างไรก็ตาม เขาโกรธเรื่องอะไร?

ลิฟต์ขึ้นไปทีละชั้นและเมื่อมาถึงชั้น 8 มันก็เปิดออกพร้อมเสียงดิงดอง ฮีลตันเดินไปข้างหน้าด้วยขายาวและเวอเรียนตามหลังเขาไปเพื่อเปิดประตู

ทันทีที่ประตูเปิดออก ฮีลตันก็ยืนอยู่นอกประตูและจ้องไปที่บ้านหลังเล็กด้วยสายตาที่เย็นชา

เหมือนเด็ก เวอเรียนดูลนลานเล็กน้อย หลังจากเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะของเธอเอง แล้วเธอก็ยืนอยู่ข้างประตูและเกาหัวพร้อมกับพูดว่า "ที่บ้านฉันไม่มีรองเท้าแตะสำหรับผู้ชาย คุณสามารถเข้าไปข้างในได้เลย”

ร่างกายของฮีลตันนั้นแข็งแรงและสูง เขาต้องก้มเล็กน้อยก่อนเข้าห้อง เวอเรียนหันกลับมาปิดประตูเบา ๆ ขณะที่เธอหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นเธอก็หันกลับและเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในบ้าน

ความประทับใจแรกของฮีลตันเมื่อเขาเข้ามาในบ้านคือมันเล็ก เล็กเกินไป

ความประทับใจที่สองของเขาคือไม่เพียงแต่มันเล็ก แต่มันยังยุ่งเหยิงอีกด้วย

บนโซฟาตัวเล็กในห้องโถง มีเสื้อผ้าของผู้หญิงหลายตัวถูกวางไว้อย่างยุ่งเหยิง นี่แสดงให้เห็นว่า เวอเรียนเดินอย่างเร่งรีบในตอนเช้าและไม่มีเวลาทำความสะอาดเสื้อผ้าที่เธอเปลี่ยน บนโต๊ะอาหาร มีนมกล่องหนึ่งและขนมปังปิ้งหนึ่งถุง พวกมันน่าจะเป็นอาหารเช้าของเธอสำหรับพรุ่งนี้เช้า เธอไม่ได้สนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษและเขาแทบจะจินตนาการได้ถึงฉากที่เธอออกจากบ้านในตอนเช้า

เวอเรียนอยากจะรินน้ำหนึ่งแก้วให้เขาดื่ม แต่หลังจากพยายามเทออกมานาน ก็ออกมาแค่สองหยด ไม่มีน้ำอีกแล้ว สายตาของฮีลตันมองมาที่เธอ ทำให้เธอรู้สึกอายเล็กน้อย เธอยิ้มอย่างยากลำบาก “ฉันจะต้มน้ำ คุณนั่งรอที่นี่นะ”

ขณะที่เธอเดินผ่านเขาพร้อมกับกาต้มน้ำในมือ ชายหนุ่มก็จับข้อมือของเธอเอาไว้ เขาหยิบกาต้มน้ำจากมือของเธอแล้วหันไปทางครัวโดยไม่พูดอะไรสักคำ

พูดจริง ๆ นี่ไม่ใช่ห้องครัว มันเป็นเพียงเคาน์เตอร์ทำอาหารสำหรับคนมาทำอาหาร

เวอเรียนตกตะลึง และมองเขายืนอยู่ข้างก๊อกน้ำเพื่อใส่น้ำก่อนจะวางกาต้มน้ำไฟฟ้าลงบนฐานไฟฟ้า

มีจานที่ไม่ได้ล้างอยู่สองสามใบในอ่างล้างจาน เมื่อสายตาของฮีลตันจ้องมองมัน เวอเรียนก็รีบวิ่งไปและอธิบายด้วยใบหน้าแดงระเรื่อว่าเธอลืมล้างขณะหยิบเศษผ้าและเปิดก๊อกน้ำกำลังจะเริ่มล้าง...