บทที่ 212 คุณยังต้องการกลับไปทำงานที่บริษัทยาสไหม?

“สิ่งที่สำคัญที่สุดที่คุณต้องทำในตอนนี้คือการให้ความสำคัญ และดูแลเด็กในท้องของคุณ ไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น”

หลังจากที่ฮีลตันเป่าผมให้แห้งเสร็จเขาก็ก้มศีรษะลง และจูบที่หน้าผากของเธอ

ในขณะที่เม้มริมฝีปากของเธอเวอเรียนกล่าว “นั่นหมายความว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ฉันควรจะอยู่บ้านเท่านั้น และไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่อื่นใช่ไหม?”

ดูเหมือนว่าฮีลตันจะไม่ยอมให้เธอกลับไปทำงาน

“แล้วคุณยังอยากกลับไปทำงานที่ บริษัทยาสไหม?”

สายตาของเขาหรี่ลงเมื่อคอของเวอเรียนถอยกลับ เธอกล่าว “ไม่ ทำไมฉันถึงอยากกลับไปทำงานที่ บริษัทยาส ด้วยล่ะ? อย่างไรก็ตาม ฉันคงจะอยู่บ้านเฉย ๆ แบบนี้ต่อไม่ได้ใช่ไหม? ฉันจะเบื่อตายเอาซะก่อน”

นอกจากนี้ หากเธอไม่ได้ทำงานตอนนี้ เธอก็จะไม่มีรายได้ นั่นหมายความว่าเธอจะต้องพึ่งพาฮีลตันเพียงอย่างเดียวในการมีชีวิตอยู่งั้นหรือ?

เธอกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฮีลตันเบื่อเธอเข้าสักวัน

หนังสือไม่ได้บอกหรือว่าตราบใดที่คู่รักรักกัน ไม่ช้าก็เร็ว คนสองคนจะต้องแยกจากกันเนื่องจากช่องว่างทางโหราศาสตร์ระหว่างพวกเขา?

ฮีลตันเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ และอาชีพของเขาก็น่าประทับใจ ในทางกลับกัน เธอก็มีความงามที่ลดลงตามอายุ หากตอนนี้เธอไม่มีอาชีพ และสถานะครอบครัวของเธอ เธอจะรู้สึกด้อยกว่าแม้ว่าฮีลตันจะเต็มใจที่จะจดทะเบียนสมรสกับเธอก็ตาม

ฮีลตันเม้มริมฝีปาก เขาถาม “คุณอยากที่จะทำงานกับผมไหมล่ะ?”

“... เอาล่ะ ลืมเรื่องนี้ไปเลยแล้วกัน”

ฮีลตันดึงเธอเข้ามาหาเขาในขณะที่มือใหญ่ของเขาตบหลังบางและเรียวของเธอเบา ๆ เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้นอยู่ที่นี่ และโฟกัสไปที่การดูแลการตั้งครรภ์ของคุณ หลังจากที่เด็กคลอดออกมา และร่างกายของคุณฟื้นตัวแล้ว ผมจะไม่หยุดคุณไม่ให้ไปทุกที่ที่คุณต้องการ”

“ฮีลตัน เพื่อนสนิทของคุณ พวกเขามีแฟนที่น่าประทับใจมาก ๆ หรือเปล่า?”

ฮีลตันเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเธอถามคำถามนั้น “ทำไมคุณถามอะไรแบบนี้ล่ะ?”

เวอเรียนเลียริมฝีปากของเธอ และพูด “ฉันจะโกหกถ้าฉันบอกว่าฉันไม่รู้สึกด้อยกว่าคุณ ครอบครัวมอนท์ล้มละลาย สถานะครอบครัวของฉันไม่มีอะไรเลย และไม่มีใครจากครอบครัวของฉันที่สามารถดูแลฉันได้ ตอนนี้ฉันไม่มีงานหรืออาชีพ ฉันรู้สึกว่า... ในสถานะปัจจุบันของฉันไม่คู่ควรกับคุณสักหน่อย”

ถึงแม้เธอจะเกลียดแนนซี่ เธอก็อดไม่ได้ที่จะยอมรับว่าแนนซี่เหมาะสมที่จะเป็นภรรยาของเขามากกว่าที่เธอเป็น

เธอลดใบหน้าเล็กของเธอลง และดูหดหู่เล็กน้อย ฮีลตันจ้องมองเธออย่างตั้งใจด้วยดวงตาสีมุกเข้มของเขา เขากล่าวว่า “ผมไม่ต้องการแฟนที่มีงานหรืออาชีพที่น่าประทับใจ หรือประสบความสำเร็จมากเกินไป บางทีคุณอาจรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอ และต้องการเป็นแฟนที่น่าประทับใจ และมีความสามารถเพื่อช่วยผมในอาชีพการงานงั้นหรือ?”

“... ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริง ๆ ”

เธอรู้ว่าคนที่มีสถานะแบบฮีลตันไม่ต้องการความร่วมมือใด ๆ เพื่อส่งเสริมอาชีพของเขา

สิ่งเดียวคือ ...

“ฉันคิดว่า ฉันไม่เข้าใจคุณเลยแม้แต่นิดเดียว แนนซี่เข้าใจงานอดิเรก และรสนิยมที่คุณชื่นชอบ เลนรู้ว่าหัวใจของคุณคิดอย่างไร อย่างไรก็ตามฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับงานอดิเรกและรสนิยมของคุณ และฉันไม่รู้ว่าหัวใจของคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ถ้าเราเป็นแบบนี้ฉันกลัวว่าสักวันคุณจะเบื่อฉัน”

ความกังวลของเธอเกิดจากฮีลตันที่ประสบความสำเร็จอย่างน่าอัศจรรย์เพียงใด เธอชื่นชม และชื่นชอบเขามาก

ในทางกลับกันเธอไม่มีอะไรให้พึ่งพา เป็นเรื่องปกติหรือไม่ที่มีความคิดเช่นนี้?

ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ “ถ้าคุณอยากเข้าใจผม สิ่งที่เรามีคือเวลาในอนาคต อย่างไรก็ตาม ผมไม่ต้องการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่หลายปีกับผู้หญิงที่มีความคิดเร็วพอ ๆ กันกับผม มันน่าเบื่อเกินไป”

เวอเรียนหน้ามุ่ยและพูดว่า "โอ้ คุณกำลังบอกว่าสมองของฉันช้าไปหน่อยและฉันก็ค่อนข้างโง่ด้วยเหรอ?"

"ก็นิดหน่อย"

เวอเรียนพูดไม่ออก