บทที่ 220 ทรมานเจ้าหมาให้ตาย!

เรน ไม่มีความตั้งใจที่จะจากไป เพราะเธอไร้ยางอายอย่างเห็นได้ชัด เวอเรียนจึงไม่สามารถไล่เธอไปได้

หลังจากเดินเล่นในห้างสรรพสินค้า เวอเรียน ไม่รู้จะกินอะไรเธอจึงถาม เซรีนว่า “เธอจะอยากกินอะไร?”

เป็นที่รู้กันว่า เซลีนเป็นนักกินตัวยงและเป็นคนชอบทานอาหารง่าย ๆ เธอบอกว่า “ฉันสบายดีกินอะไรก็ได้ เธอท้องอยู่ไม่ใช่เหรอ? เธอไม่อยากทานอาหารรสเผ็ดและเปรี้ยวเหรอ? ทำไมเราไม่ไปกินหม้อไฟกันล่ะ”

เวอเรียน คิดว่าหม้อไฟเป็นคำแนะนำที่ดี

แต่ เรน ค่อนข้างเรียกร้องความสนใจ เธอเลยพูดขึนมาว่า “ฮีลตัน ไม่ได้ชอบกินหม้อไฟเพราะเครื่องเทศหนักเกินไป และกลิ่นมักจะติดทั่วร่างกายหลังอาหาร เขาอาจจะรับไม่ได้”

ก่อนหน้านี้ เรน พยายามอย่างมากที่จะบังคับให้พวกเธอทำตามหล่อน ทุกคำพูดที่เธอพูดขึ้นมานั้นเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ ฮีลตันชอบ แม้ว่าเวอเรียนจะยังคงยิ้มอยู่ แต่ความโกรธเกรี้ยวของเธอก็แผดเผาภายในตัวเธอ

“แต่จู่ ๆ วันนี้ฉันรู้สึกอยากกินหม้อไฟ หากคุณไม่ชอบหม้อไฟ ดร. ไฮย์ดี้ เราสามารถมาทานอาหารด้วยกันในครั้งหน้า ฉันไม่ได้เจอกับเซรีน มาหลายปีแล้วและฉันรู้สึกว่าอยากเลี้ยงอาหรเธอในวันนี้”

เรน หมกมุ่นอยู่กับตัวเองในขณะที่เธอคิดว่าเธอรู้จัก ฮีลตันดีที่สุด แต่เวอเรียน ยังยืนยันว่าต้องการให้ฮีลตัน กินหม้อไฟกับเธอ

เซรีนคว้าแขนของเวอเรียน เธอกล่าวเสริมว่า “ฉันก็อยากกินหม้อไฟเหมือนกัน”

เธอพา ฮาเดส จาร์เรต ไปทานอาหารฝรั่งเศสราคาแพงมากเมื่อคืนนี้ และไม่เข้าใจว่ามีอะไรที่อร่อยตรงไหน

พวกเขามุ่งหน้าไปยังร้านอาหารหม้อไฟเสฉวน และฉงชิ่ง ตอนนี้เป็นเวลาอาหารกลางวันจึงมีผู้คนหนาแน่น เวอเรียน แก้ตัวเพื่อใช้ห้องน้ำ เมื่อเธอมาถึงห้องน้ำ เวอเรียน ส่งข้อความวีแชท ไปหาฮีลตัน

"ถ้าคุณว่าง เราไปกินข้าวเที่ยงกันมั้ย?"

เมื่อเขาได้รับข้อความ ฮีลตัน เพิ่งเสร็จสิ้นการประชุม เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยขณะอ่านข้อความบนหน้าจอ

เธอไม่ได้ออกไปซื้อของกับเซรีนเหรอ?

"คุณว่าไงนะ?"

ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับ เวอเรียน แน่นอน อยู่ดี ๆ เธอก็ชวนเขาออกไปทานอาหารกลางวันแบบกะทันหัน

เวอเรียน ตอบอย่างตรงไปตรงมา "ฉันเจอ เรน ที่ห้างสรรพสินค้า"

นัยน์ตาสีเข้มของ ฮีลตัน ลึกลงไปในขณะที่เขาตอกคำพูดใส่เธอเป็นชุด ๆ "ส่งตำแหน่งให้ผมตอนนี้ ผมจะรีบไปที่นั่นทันที"

เวอเรียน พูดไม่ออก

เธอตอบพร้อมกับจุดไข่ปลา

ฮีลตัน สามารถจินตนาการถึงท่าทางที่น่ารำคาญของเธอขณะที่เขาจ้องที่หน้าจอ เขาตอบกลับด้วย "?"

เขากล้าที่จะตอบกลับเธอด้วยเครื่องหมายคำถามหรือไม่? เมื่อเธอชวนเขาออกไปทานอาหารกลางวันก่อนหน้านี้และตอนที่เธอเจอ เรน เขารีบตอบกลับว่าจะมาโดยไม่ลังเล?

"คุณมาที่นี่เพื่อทานอาหารกับฉัน หรือคุณมาที่นี่เพื่ออยากพบกับเรน?"

"ผมแค่กลัวว่า เรน อาจจะแกล้งคุณ"

เมื่อเธอได้รับข้อความนี้ เวอเรียนก็จับโทรศัพท์ของเธอขณะที่เธอรู้สึกยินดีและดีใจ

…

พวกเขานั่งกันสี่คนที่ร้านอาหารหม้อไฟ

เมื่อ เรน กำลังจะนั่งด้วยความคิดที่รวดเร็วของ เซรีน ทำให้เธอนั่งข้าง ๆ หล่อนในทันที

เรน ขมวดคิ้วขณะที่เธอมอง เซรีน มีแววตาแห่งความหวาดกลัวซึ่งแวบขึ้นที่ด้านล่างของดวงตาของเธอ แต่เนื่องจากไม่มีความสามารถในทุกสิ่งอย่างที่เซรีนเป็น เธอจึงไม่ได้สนใจกับการเล่นสงครามประสาท เธอไม่ได้ใส่ใจกับความขมขื่นของเรน ขณะที่เธอหัวเราะเยาะใส่ เรน

เวอเรียนแอบปลื้มเซรีน ถ้าก่อนหน้านี้เซรีนนั่งข้าง ๆ เธอ ฮีลตัน ก็น่าจะนั่งข้างเรน

ฮีลตัน ยังมาไม่ถึง เวอเรียน จึงหยิบฐานซุปออกมาก่อน เธอคิดว่าอาหารปกติของฮีลตัน เป็นอย่างไรเธอจึงเลือกซุป 4 ชนิดที่แตกต่างกันออกไป มีทั้งซุปแดง ซุปจืด ซุปเห็ด และซุปมะเขือเทศ

เมื่อ เวอเรียน กำลังล้างถ้วยชามด้วยน้ำร้อน เซรีนสังเกตเห็นแหวนเพชรรอบนิ้วของเวอเรียน เธอกล่าวชื่นชม เวเรียนว่า “แหวนบนนิ้วของเธอดูสวยจริง ๆ ฮีลตัน ให้เป็นแหวนแต่งงานของเธอหรือเปล่า?”

เวอเรียน ยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า “ใช่”

เธอสามารถมองเห็นสีหน้าอันขมขื่นของเรน ได้จากคำพูดต่อไป

เซรีนพูดอย่างอิจฉาว่า “เพชรในแหวนนั้นน่าจะประมาณหนึ่งกะรัตใช่ไหม”