บทที่ 222 เหมือนเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

หลังจากที่เซรีนกินมีทโรลเสร็จ เธอยังสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขณะที่เธอกำลังจัดการเครื่องในที่นำมาใหม่ เนื้ออบก้อนสไลด์ และกุ้ง

เวอเรียนต้องการที่จะหยุดเธอ อย่างไรก็ตาม เธอถูกห้ามโดยฮีลตัน

"เซรีน เธอยังไม่เลิกอกหักอีกหรอ?"

ดังนั้น เธอจึงระบายความผิดหวังของเธอผ่านอาหารงั้นหรือ?

ขณะที่เซรีนดื่มแอลกอฮอล์ เธอก็ยุ่งอยู่กับการกินหม้อไฟ เธอพูดขณะที่หัวเราะคิกคัก "ไม่มีทาง ทำไมฉันจะต้องคิดถึงไอ้เด็กผู้ชายหน้าม่อตัวโตเชนเนอร์นั้นด้วย! เขามันไม่มีตัวตน!"

การแพ้แอลกอฮอล์ของเซรีนแย่มาก หลังจากเธอดื่มเหล้าเสร็จ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็ค่อนข้างเมาอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งเธอดื่มมากเท่าไหร่ เธอก็ทรุดตัวลงบนโต๊ะ และเริ่มพูดไร้สาระ

"ทำไมเชนเนอร์ถึงไม่ชอบฉัน...เวอเรียน! บอกฉันว่าทำไมเชนเนอร์ถึงไม่ชอบฉัน! หรือฉันไม่น่ารักเหมือนลูกคุณหนูจากตระกูลซูงั้นหรือ? ฉันคบกับเชนเนอร์มาตั้งสามปีแล้ว...เขาให้ค่าเงินมากกว่าฉันได้อย่างไร? ฮึ ฮึ...คนร่ำรวยมักจะเป็นผู้ควบคุมเสมอ! ใช่ไหม!...คบกับคนรวย ฉันก็จะสามารถสั่งเครื่องใน เนื้อ และกุ้งมากเท่าที่ฉันต้องการ! มากเท่าที่ฉันต้องการ!

เวอเรียนเหลือบมองไปที่ฮีลตัน และพูดว่า "ส่งเซรีนกลับไปกันก่อนเถอะ ดูจากสถาณการณ์ตอนนี้ของเธอแล้ว ฉันไม่คิดว่าเธอจะสามารถกลับบ้านคนเดียวได้"

"คุณรู้ที่อยู่ของเธอเหรอ?"

เวอเรียนตะลึงเนื่องจากเธอไม่รู้ ครอบครัวของเซรีนไม่เหมือนว่าอยู่ในนอร์ท ซิตี้ นอร์ท ซิตี้เป็นเมืองเล็ก ๆ และเนื่องจากเธอทำงานที่นอร์ท ซิตี้ เธออาจจะอาศัยอยู่ในบ้านเช่าก็ได้งั้นเหรอ?

"งั้น เราควรจะทำยังไง? เซรีน บ้านเธออยู่ที่ไหน? มันจะโอเคไหมถ้าฉันส่งเธอกลับบ้านไปนอนพักก่อน?"

เวอเรียนสะกิดเซรีนเบา ๆ เซรีนหัวเราะเบา ๆและพูด "บ้านฉันเหรอ? บ้านฉัน...บ้านฉันอยู่ในโรงพยาบาล!"

มุมปากของเวอเรียนกระตุก ประเมินจากสิ่งที่ผ่านมาดูเหมือน เธอไม่สามารถถามอะไรได้จากเธอจริง ๆ

ฮีลตันโทรหาวิลสัน และพูดว่า "เซรีนเมามาก เราอยู่ที่เสฉวน และฉงชิ่งฮอตพอตที่ศูนย์การค้าอินเตอร์เนชั่นแนล พับบลิค มอลล์ ชั้นสี่"

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เวอเรียนก็กังวลเล็กน้อยขณะที่เธอถาม "เซรีนมากับฉันนะ มันจะโอเคไหมถ้าเราแค่ส่งเธอต่อให้วิลสันดูแล?"

"วิลสันเขาไม่ใช่คนประเภทที่จะเอาเปรียบเซรีนขณะที่เธอเมาหรอกนะ"

แม้ว่าเวอเรียนจะไม่รู้จักวิลสันดีพอ ท่าทางเยือกเย็น และความผึ่งผายของเขาก็ยากที่จะตัดสินเขาด้วยความหยาบคายทั้งหมดได้

ฮีลตันสังเกตเห็นความกังวลของเธอ เขาเสริม "นอกจากนี้ วิลสันเป็นอาจารย์ของเซรีนสำหรับการฝึกงานของเธอ เซรีนสนิทกับเขา"

ด้วยความคิดนั้นในใจ เวอเรียนก็ผ่อนคาย เธอพูด "เชนเนอร์มันคือไอ้สารเลว แม้ว่าเซรีนจะไม่ได้พูดถึงมัน แต่ความสัมพันธ์ 3 ปีสำหรับเชนเนอร์ทิ้งเธอไปหาผู้หญิงที่ร่ำรวย หัวใจของเธอจะต้องรู้สึกแย่อย่างมาก"

ฮีลตันสังเกตเห็นท่าทางโกรธของเธอ เขาฉีกยิ้มด้วยริมฝีปากบางของเขา และถามด้วยน้ำเสียงต่ำ

"รีอาน่าของผมจะเป็นแบบนี้หรือเปล่าเมื่อตอนที่เธอเลิกกับเจนเซ่นในตอนนั้น?"

เวอเรียนพูดไม่ออก

ทำไมหัวข้อถึงสุ่มกลับมาที่เธอได้อย่างไร เมื่อทุกอย่างกำลังราบรื่น

เวอเรียนตอบอย่างจริงใจ "ฉันไม่ค่อยผูกพันกับเจนเซ่นในตอนนั้น ฉันรู้ว่าเขาทำอะไรลับหลังฉันกับวาเนลล์ และควีนน่า เพื่อยักยอกเงินทั้งหมดของพ่อฉัน ฉันโกรธเขาแทบขาดใจในตอนนั้น ฉันโกรธเขามากจนฉันอยากจะสับเขาด้วยมีด ดังนั้นทำไมฉันยังคงจะต้องคิดถึงเขาด้วยล่ะ?

ฮีลตันสังเกตเห็นความสุขในสายตาของเธอ ชายหนุ่มยกมือของเขาขึ้น และลูบหัวเธอ

วิลสันมาถึงอย่างรวดเร็ว เขาไม่แม้แต่จะถอดเสื้อคลุมแล็บสีขาวของเขาออกด้วยซ้ำ เมื่อเขาเข้ามาในร้านชาบู เขาดึงดูดความสนใจจากสายตาของคนทั่วไป

ภาพที่เขาเข้ามาในร้านชาบูด้วยเสื้อคลุมแล็บ ช่างน่าสนใจจริง ๆ

ฮีลตันพูด “ฉันจะปล่อยเซรีนไว้กับนาย”

เมื่อเขาพูดจบ เขาก็จากไปกับเวอเรียนขณะที่กอดเธอ เวอเรียนกังวลดังนั้นเธอจึงหันกลับมามองสองสามครั้ง อย่างไรก็ตาม ฮีลตันหันหัวของเธอกลับด้วยมือใหญ่ของเขา

เซรีนทรุดลงกับโต๊ะอย่างสมบูรณ์แบบ ใบหน้าเล็ก ๆของเธอแดงไปหมด วิลสันจ้องมองเธอด้วยใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลาของเขา เขารู้สึกหมดหนทางเล็กน้อยขณะที่ท่าทางของเขาดูเหมือนพยายามที่จะอุ้มเธอจากด้านข้างของเธอ

มันคือตอนนี้ที่มือเล็ก ๆ ของเซรีนขยับและเธอก็เกี่ยวแขนของเธอรอบ ๆ คอของเขาขณะที่พึมพำ "เชนเนอร์…"

การแสดงออกของวิลสันเย็นชาขณะที่เขาเอื้อมมือออกไปดึงแขนเล็ก ๆ ของเธอออกจากคอของเขา เขาทำรุนแรงขึ้นเล็กน้อยตอนที่เขาพยายามดึงเธอออกจากเขา