บทที่ 228 เธอค่อนข้างมีความสุขในการอยู่กับฮีลตัน ฟัดด์อีกคน

ฮีลตันนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานสีดำของเขา ดวงตาสีเข้มของเขาดูลึกลงไป ใบหน้าของเขาเย็นชา และทั้งร่างของเขาดูสมบูรณ์แบบ เธอไม่ได้เจอเขามาสองสามปี และไม่เพียงแต่ชายคนนี้ไม่แก่ แต่เขายังเปล่งประกายความเป็นชายให้หนักกว่าเดิมอีกด้วย

เมื่อมองข้ามความผิดปกติของโรคสองบุคลิกแล้วนั้น ผู้ชายคนนี้ได้พรจากสวรรค์อย่างแท้จริง เขาทั้งหล่อ ฉลาด และสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อเธอรู้ถึงอาการป่วยของชายหนุ่มในตอนนั้น เธอก็ตระหนักว่าเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร และไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับด้านที่เขาเก็บซ่อนไว้เลยสักครั้ง

ความรู้สึกของซีลาที่มีต่อฮีลตันนั้นซับซ้อนมาก เธอหลงใหลแต่ก็กลัวเขา แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจที่จะอยู่กับเขา แต่เธอก็ไม่สามารถยอมรับได้ว่ามีผู้หญิงอีกคนกำลังพรากเขาไปจากเธอ

ถ้าเธอไม่สามารถมีฮีลตันได้ ก็ไม่มีใครทำได้

เมื่อสังเกตเห็นความเงียบของฮีลตัน ซีลาหัวเราะเบา ๆ ขณะที่กอดอกของเธอ เธอพูด “ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลยล่ะ?”

ฮีลตันหมุนฝาปากกาเหล็กของเขาไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ เขาไม่เคยมองไปที่เธอตรง ๆ เลยสักครั้ง ขณะที่เขาพูดว่า “คุณหวังว่าจะให้ผมพูดอะไรกับคนที่จากไปโดยที่ไม่มีคำพูดอะไร มาโดยที่ไม่ได้รับเชิญ และคุกคามผมในตอนที่เรากลับมาพบกันอีกครั้งเหรอ?”

สายตาของชายหนุ่มลึกขึ้น และซีลารู้ว่าฮีลตันโกรธเพราะฮีลตันเกลียดการถูกคุกคามนับประสาอะไรกับผู้หญิง

“คุณรู้ว่าฉันไม่ได้ต้องการคุกคามคุณ แต่คุณกำลังบังคับให้ฉันทำ”

ฮีลตันไขว้แขนที่ยาวใหญ่ของเขา และพูด “ตอนนี้คุณได้พบผมแล้ว ดังนั้นคุณต้องการจะพูดอะไร? ถ้าเป็นเรื่องในอดีต เราก็ไม่มีอะไรจะพูดกันอีกแล้ว”

“ฮีลตัน เมื่อบุคลิกที่สองของคุณแสดงออกมาในตอนนั้น มันทำให้ฉันกลัวมาก ฉันคิดว่าผู้หญิงทุกคนคงกลัวที่แฟนของตัวเองมีความผิดปกติของโรคสองบุคลิก สิ่งแรกที่เข้ามาในความคิดของฉันคือการซ่อน และหลีกเลี่ยงคุณเหมือนมนุษย์ทั่วไป…”

ก่อนที่ซีลาจะพูดจบ ฮีลตันก็ขัดจังหวะเธอด้วยเสียงหัวเราะเย็นชาเบา ๆ ของเขา เขากล่าวว่า “งั้น ผมควรยกโทษให้คุณไหมที่ทำให้ตกใจ? คุณซีลา ผมไม่เคยโทษคุณ และไม่เคยเกลียดคุณ หากคุณมาที่นี่เพื่อขอการให้อภัยจากผม งั้นมันก็ง่ายมาก ผมยกโทษให้คุณแล้ว และคุณก็สามารถออกไปได้แล้ว”

“ฮีลตัน!” ซีล่าขมวดคิ้ว เธอกล่าวเสริมว่า “ฉันกลับมาครั้งนี้เพราะฉันรู้ว่าฉันรักคุณมาตลอด ฉัน…”

ฮีลตันเยาะเย้ย “คุณซีลา คุณคงจะไม่ต้องการบอกผมว่าขณะที่คุณคบกับผู้ชายคนอื่น ตอนนี้หัวใจของคุณยังจดจ่ออยู่ที่ผมใช่ไหม? มันจะสำคัญอะไร? ไม่กลัวบุคลิกที่สองของผมแล้วงั้นเหรอ? คุณรักผมถึงขนาดบรรยายว่าผมเป็น ‘ผู้ป่วยทางจิต’ หรือเปล่า?”

ซีลาหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า “ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณยังรู้สึกปั่นป่วนมาก และฉันไม่อยากเถียงกับคุณ อย่างไรก็ตาม จากสิ่งที่ฉันรู้ ภรรยาของคุณดูเหมือนจะไม่รู้เกี่ยวกับอาการของคุณใช่มั้ย? ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ คุณจะรับประกันได้หรือไม่ว่าเธอจะไม่กลัว และเธอจะไม่ทิ้งคุณไปเหมือนที่ฉันเคยทำในตอนนั้น?”

ดวงตาสีเข้มของฮีลตันจมลง และพูดทันทีว่า “เธอจะไม่ทำ ซีลา อย่าเปรียบเทียบตัวเองกับเธอ คุณไม่คู่ควร”

ใบหน้าของซีลาแดงก่ำจากความโกรธ เธอกัดฟันของเธอและพูดว่า “หืม คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ”

"แน่นอน ภรรยาของผมเข้ากันได้ดีกับบุคลิกที่สองของผม ไม่จำเป็นต้องให้คุณซีลาต้องกังวล”

มีคลื่นแห่งความตกใจที่ประกายผ่านส่วนลึกของดวงตาของซีลา ก่อนที่เธอจะพูดอะไรได้อีก ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

“ก็อก ก็อก ก็อก”

“เจ้านาย การประชุมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว คณะกรรมการอยู่ที่นี่แล้ว พวกเขากำลังรอคุณอยู่”

ฮีลตันลุกขึ้นยืน และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณซีลา ผมต้องไปประชุม คุณสามารถออกไปด้วยตัวเองได้นะ”

ซีลากำหมัดของเธอแน่นในขณะที่เธอต้องการที่จะอาละวาด และไม่จากไป

เมื่อซีลาออกจากออฟฟิส เธอจ้องมองคุชที่อยู่ข้างประตูอย่างโกรธเกรี้ยว คุชแตะจมูกของเขาแล้วพูดอย่างสุภาพว่า “เดินทางปลอดภัยนะครับ คุณซีลา”

…

หลังจากซีลาเข้าไปในรถแล้ว เธอก็สงบสติอารมณ์ของเธอเองลง

ฮีลตันบอกว่าภรรยาของเขาเข้ากันได้ดีกับบุคลิกที่สองของเขาเหรอ?

เป็นไปไม่ได้!

เธอไม่เชื่อว่าคนปกติทั่วไปจะไม่กลัวโรคสองบุคลิกของฮีลตัน!

ซีลาหยิบแฟ้มออกจากที่นั่งผู้โดยสาร ดวงตาสีอัลมอนด์ของเธอจ้องมองไปที่ภาพขณะที่เธอเย้ยหยัน “เวอเรียน มอนท์ เราจะได้พบกันเร็ว ๆ นี้ ฉันสนใจที่จะดูว่าคุณสามารถดำรงสถานะ มาดามฟัดด์ได้ดีแค่ไหน!”

…

ขณะที่เวอเรียนกำมือถือของเธอ และกำลังเขินอยู่ในโพสต์ที่น่ารักอยู่นั้น เซรีนก็โทรหาเธอ

เมื่อเธอรับโทรศัพท์ เธอก็ได้ยินเสียงที่ตื่นตระหนกและไม่ต่อเนื่องของเซรีน

“เว เวอเรียน ฉัน ฉันจะทำอย่างไร? ฉัน ฉัน ฉัน…"

เวอเรียนขมวดคิ้วขณะที่เธอคิดว่ามีเรื่องร้ายแรงบางอย่างเกิดขึ้น เธอพูด “เป็นอะไรไป? อย่าตกใจก่อน บอกฉันมาว่ามีอะไรเกิดขึ้น”

“ฉัน ฉัน ฉัน…นอนกับวิลสัน!”

มุมปากของเวอเรียนกระตุก เธอพูดไม่ออกสองสามวินาทีก่อนที่จะพูดอย่างใจเย็นว่า “ก็ดีสิ เธอสามารถหลุดพ้นจากเชนเนอร์ และคบกับวิลสันได้อย่างเต็มที่ โดยส่วนตัวแล้วฉันคิดว่า วิลสันน่าเชื่อถือมากกว่าไอ้สารเลวเชนเนอร์นั่นนะ”