บทที่ 232 แซม จอยซ์ ตัวปลอม

ถ้าฉันไม่ใช่แซม แล้วทำไมฉันถึงเหมือนเธออย่างกับแกะล่ะ ด็อกเตอร์ คุณคงดูออกถ้าฉันไปทำศัลยกรรมเปลี่ยนหน้ามา"

เรนหน้าบึ้ง แต่ก็ผ่อนคลายลงแล้วพูดว่า "ฉันคงคิดมากไปเองแหละ"

"เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว คุณควรไว้ใจฉัน บอกฉันมาว่าจุดอ่อนของฮีลตันคืออะไร"

เรนเม้มปากแล้วตอบ "ฮีลตัน มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ"

"คุณพูดว่าอะไรนะ?" แซมตกใจ

"คุณฟังไม่ผิดหรอก เขามีความผิดปกติทางบุคลิกภาพ เมื่อเขาถูกทำร้าย บุคลิกที่ สองจะแสดงออกมา"

แซมถาม "แล้วคุณรู้ไหมทำยังไงถึงจะทำให้เขาแสดงบุคลิกที่สองออกมา?"

เรนอึ้ง หันมามองแซม "คุณคิดจะทำอะไร?"

"เป็นอะไรไปล่ะ? เป็นห่วงเหรอ? ทำให้เขาแสดงบุคลิกออกมาเอง เป็นประโยชน์กับคนนะ อีกบุคลิกคงไม่รู้ว่าใครคือเวอเรียนหรอก ใช่ไหม? และคุณ ในฐานะนักจิตวิทยา การควบคุมฮีลตันไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับคุณหรอก จริงไหม?"

"แต่ฉันไม่อยากทำร้ายฮีลตัน แซม ไม่ว่าคุณจะทำอะไร ฉันไม่สน และฉันก็มีสิ่งที่สำคัญ แต่ก็นั่นแหละ คุณไม่สามารถให้เขาเปิดเผยในที่สาธารณะ และจะทำร้ายเขาไม่ได้"

โทรศัพท์ของแซมดัง ยานิโทรมา

เธอไม่รับสาย เรนเลิกคิ้วแล้วถาม "เป็นอะไรไปล่ะ ยานิโทรมา ทำไมถึงไม่รับสาย"

แซมเม้มปากแล้วรับสาย

ได้ยินเสียงสุภาพบุรุษจากปลายสาย "แซมมี่ คุณอยู่ไหน?"

แซมกัดปากแล้วตอบ "ฉันออกมาช้อปปิ้งน่ะ เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว"

"ช้อปปิ้ง?" ผมจำได้ว่าคุณไม่ชอบช้อปปิ้งนี่

"ฉันออกมาซื้อของบางอย่าง เดี๋ยวก็กลับแล้ว"

"คุณอยู่ห้างไหน? ผมจะให้แดนไปรับ"

แซมทำหน้าบึ้ง "ไม่ต้องหรอก"

"แซมมี่ เป็นเด็กดีนะ อย่าทำให้เป็นห่วงสิ"

สุดท้ายแล้ว เธอก็สุ่มบอกชื่อห้างไป

หลังจากวางสาย เรนแซว "ยานิดูแลคุณอย่างดีทำไม่พอใจล่ะ คุณกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทำไมต้องมาสิ้นหวังทำร้ายฮีลตันกับเวอเรียนล่ะ? ฉันไม่เข้าใจคุณเลย"

"ในตอนนั้น ฮีลตันเป็นต้นเหตุทำให้ฉันตกลงไปในทะเล และฉันต้องพลัดพรากกับยานิตั้งสิบปี ใครจะคืนชีวิตสิบปีนั้นให้ฉันได้? แน่นอนว่าฉันอยากให้เขารู้ว่าการที่ต้องสูญเสียคนรักนั้นเป็นมันรู้สึกยังไง!"

แซมเรียกแท็กซี่ หลังจากถึงห้าง พรอสเพอริตี มอลล์ เธอลังเลที่จะลงจากรถ โชคดีที่แดนยังมาไม่ถึง

เธอรอประมาณห้านาที แล้วรถเบนท์ลีย์สีดำก็เคลื่อนมาจอด

แดนลงจากรถมาเปิดประตูให้ "เชิญขึ้นรถครับ คุณจอยซ์"

หลังจากขึ้นรถ เธอบอก "ผู้ช่วยลี ไปส่งฉันที่บ้าน"

“แต่ประธานเควนให้ผมไปส่งคุณที่ห้องทำงาน เขาบอกว่าคิดถึงและอยากเจอคุณครับ"

เธอไม่พูดอะไรต่อ

เธอสูดหายใจเข้า รู้สึกมึนศีรษะ

เธอได้รับความเอาใจใส่อย่างมากมายจากชายที่เธอแทบไม่รู้จัก แทนที่จะไม่รัก แต่กลับทรมาน

เมื่อถึงบริษัทยาส แดนพาเธอไปส่งที่ห้องทำงานของยานิ

ดูเหมือนยานิเพิ่งประชุมทางไกลเสร็จตอนที่เธอนั่งลงบนโซฟา ยานิลุกขึ้นและเดินมาหาเธอ

"คุณไม่ได้ไปซื้อของหรอกเหรอ? ทำไมกลับมามือเปล่าล่ะ?"

เธออึ้งและโกหกออกไป "อ้อ ตอนแรกตั้งใจจะซื้อครีมบำรุงผิว แต่หลังจากเดินดูรอบๆ แล้ว ก็รู้สึกว่าไม่มีของที่เหมาะกับฉัน ก็เลยไม่ได้ซื้ออะไรเลย"

ยานินั่งลงข้างๆและกอดเธอ มือใหญ่และเรียวยาวคลอเคลียแก้มเธอเบาๆ บอกอย่างเห็นใจ "แค่บอกมาว่าคุณต้องการอะไร ผมจะให้คนไปซื้อให้"

"...ไม่เป็นไร ไม่ต้องหรอก"

ยานิจ้องเธอด้วยสายตาแผดเผา สายตาเต็มไปด้วยรักและชื่นชมฉดยไม่อาจห้ามใจได้

"ใช่แล้ว แซมมี่ ผิวของคุณดีที่สุดแม้จะผ่านมาสิบปีแล้ว คุณยังดูเหมือนสาวน้อยอยู่เลย"

แซมรู้สึกเสียศูนย์ ทำอะไรไม่ถูก...นี่คือชายที่น้องสาวเธอรักเหรอ?

สำหรับเธอแล้ว ผู้ชายคนนี้สมบูรณ์แบบ เขาสุภาพ รูปหล่อ และนอกจากจะสนใจเพียงแค่เธอแล้ว เขาคงไม่สนใจผู้หญิงคนอื่นอีก.

เพียงแต่ว่า เธอไม่ใช่แซม...

ชายที่มีความสุภาพสุดๆ ตรงหน้าเธอตอนนี้ เขาคือผู้ร้ายที่ทำให้น้องสาวของเธอต้องตาย

"ยานิ...ในตอนนั้น ที่ฉันตกลงไปในน้ำ คุณพยายามตามหาฉันไหม?"

ยานิตกใจ เขาไม่คิดว่าเธอจะถามคำถามแบบนี้กะทันหัน เขาตอบ "ผมตามหาคุณตลอดทั้งปีและทุกคนบอกว่าผมบ้า เป็นไปไม่ได้ที่จะรอดชีวิตหลังจากตกลงไปในทะเล"

แซมถามต่อ "คุณเคยคิดไหมว่าถ้าคุณกับฮีลตันไม่พาฉันไปที่เกาะรีเจนท์ ฉันคงไม่พรากจากคุณเป็นสิบปี?"

"คิดสิ ตลอดสิบปีมานี้ ผมนึกถึงมันทุกคืน ผมเสียใจที่พาคุณไปในที่อันตรายแบบนั้น และเสียใจที่ปกป้องคุณไม่ได้"

ยานิโอบคอแธอและซบหน้าลง ถอนหายใจและพูดเสียงแผ่วเบา "แซมมี่ คุณให้อภัยผมได้ไหม? ในทุกวินาทีของชีวิตคุณที่เหลือ ผมจะไม่มีวันแยกจากคุณอีก"

"ยานิ..."

คุณไม่เคยเรียกผมแบบนั้นนะ แซมมี่ เรียกผม ยาน หรืออย่างอื่นสิ มันรู้สึกว่าคุณยังเกลียดผมอยู่"

"ยานเหรอ...?"

น้องสาวเธอเคยเรียกเขาแบบนั้นเหรอ?"

"แซมมี่ เรียกผมอีกสิ อยากได้ยินอีก"

แซมพูดไม่ออกและแก้มแดง รู้สึกใบหูร้อนผ่าว

ยานิยิ้มและมองแก้มแดงของเธอ เขาพูดด้วยสายตาอ่อนโยน "แซมมี่เขินซะแล้ว"

เธอพูออะไรไม่ออก

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"

เสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก