บทที่ 251 ปลุกสติที่หลับไหลของเขา

เมื่อท้องฟ้ามืดลง เวอเรียนก็กลับไปที่วิลล่าที่แชลโลว์ เบย์

มาดามลีอาห์กังวลมาก "นายหญิง ในที่สุดคุณก็กลับมา! ฉันโทรหาคุณหลายครั้งแต่ก็ไม่ติด ฉันคิดว่าคุณ... อย่างไรก็ตาม ดีที่คุณกลับมา ดีแล้ว... "

มาดามลีอาห์กอดเวอเรียนในขณะที่น้ำตาของเวอเรียนเริ่มทะลักออกมา เธอร้องไห้และพูดว่า "มาดามลีอาห์... ฮีลตันไม่รู้จักฉันอีกแล้ว... เขาจำไม่ได้ว่าฉันเป็นใครอีกแล้ว... "

คนที่เธอเห็นในวันนี้มีหน้าตาเหมือนกันกับฮีลตันจริง ๆ อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มบอกว่าเขาคือซาเวียร์ ไม่ใช่ฮีลตัน

ทัศนคติของเขาที่มีต่อเธอไม่คุ้นเคยและเฉยเมย

มาดามลีอาห์คิดเพียงว่าเวอเรียนพูดจาไร้สาระ เธอช่วยเธอเดินเข้าไปในวิลล่า “นายหญิง คุณออกไปข้างนอกมาทั้งวัน ตอนนี้คุณคงจะหิวแล้ว ใช่ไหม? ฉันเตรียมโจ๊กและของว่างที่คุณชอบไว้ คุณควรกินอะไรบ้าง และอาบน้ำร้อน จากนั้นนอนสบาย ๆ หยุดความคิดเพ้อฝัน"

เวอเรียนไม่มีความอยากอาหาร หลังจากกินไปได้ไม่กี่คำ เธอก็ขึ้นไปชั้นบน

ในมือถือของเธอ เซรีนส่งข้อความถึงเธอทางWeChat

[เวอเรียน พรุ่งนี้ฉันหยุด ฉันจะไปเยี่ยมเธอที่บ้าน]

สายตาของเธอมองออกไป เธอจำได้ว่าอาจารย์ของเซรีน วิลสัน จาร์เร็ตเป็นหมอ และเป็นเพื่อนสนิทของฮีลตันมาหลายปี จาร์เร็ตจะรู้เกี่ยวกับโรคสองบุคลิกของฮีลตันหรือไม่?

เวอเรียนเดาว่าซาเวียร์น่าจะเป็นอีกบุคลิกของฮีลตัน

เธอโทรหาเซรีนทันที เมื่อสายเชื่อมต่อ เวอเรียนถาม "เซรีน เธอมีเบอร์โทรศัพท์ของดร.จาร์เร็ตไหม?"

"อา ... ? เธอกำลังตามหาอาจารย์ของฉันสำหรับเรื่องอะไรเหรอ? เขาอยู่ข้าง ๆฉัน"

เซรีนส่งมือถือของเธอให้วิลสันขณะที่เขารับมันขึ้นมา

"ดร.จาร์เร็ต ฉันคือเวอเรียน ฮีลตันยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้เขาจำฉันไม่ได้ เขาบอกว่าเขาคือ ซาเวียร์ ฟัดด์ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"

แม้ว่าวิลสันจะตกใจกับข่าวนี้ แต่เขาก็ยังมีความสุขมากที่ได้ยินมันในฐานะเพื่อนสนิท "ผมไม่รู้ว่าฮีลตันเคยบอกคุณว่าเขาเป็นโรคสองบุคลิกหรือเปล่า บางทีซาเวียร์ที่ปรากฏตัวต่อหน้าคุณก็อาจเป็นอีกบุคลิกหนึ่งของฮีลตัน"

ดวงตาของเวอเรียนสั่นระริก “ดร. จาร์เร็ต ตอนนี้ฮีลตันไม่รู้จักฉัน และไม่ต้องการกลับบ้านกับฉัน ฉันควรทำอย่างไร?

วิลสันเม้มริมฝีปากของเขา และพูดว่า "งั้นคุณรู้ไหมว่าตอนนี้ฮีลตันอยู่ที่ไหน?"

"ฉันรู้ แต่ฉันกลัวว่าเขาจะออกจากโรงแรมนั้นในเร็ว ๆ นี้"

"แค่ส่งที่อยู่นั้นมาให้ผม แล้วผมจะไปที่นั่นทันที"

"โอเคฉันจะไปที่นั่นตอนนี้เหมือนกัน งั้นเราไปเจอกันที่ล็อบบี้ของโรงแรม"

...

เมื่อมาถึงล็อบบี้ของโรงแรมที่ฮีลตันพักอยู่ เซรีนและวิลสันก็ลงจากรถ พวกเขาเห็นเวอเรียนในแวบแรก เธอยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเสื้อผ้าบาง ๆ ในคืนที่หนาวเย็น

เมื่อพวกเขาสามคนมาถึงประตูห้องของซาเวียร์ เวอเรียนรวบรวมความกล้าของเธอและเคาะมัน

ประตูเปิดออก และซาเวียร์ก็ขมวดคิ้วเมื่อเขาเห็นเวอเรียน

“ผมไม่ได้บอกคุณหรือว่าอย่ามาหาผมอีก?”

เธอกัดริมฝีปากของเธอ และพูด "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาหาคุณ ฉันมาที่นี่เพื่อมาหาฮีลตัน"

“มันต่างกันหรือ?”

เซรีนพูดอย่างโกรธว่า "ฮีลตัน ฟัดด์ คุณมันผู้ชายสารเลว! เวอเรียนท้องลูกของคุณ คุณจะปฏิเสธเธออย่างงี้ได้อย่างไร?"

วิลสันมองไปที่ซาเวียร์ หยิบรูปฮีลตันออกมา และส่งให้เขา เขาพูดว่า “คุณดูเหมือนฮีลตันทุกประการ ผมเป็นเพื่อนสนิทของฮีลตัน และผมแน่ใจว่าฮีลตันไม่มีพี่น้องฝาแฝดที่สาบสูญออกจากบ้าน "

ซาเวียร์ตะคอกอย่างเย็นชา "เพียงเพราะผมดูเหมือน 'ฮีลตัน ฟัดด์' ที่คุณกำลังพูดถึง ไม่ได้หมายความว่าผมคือเขา?

วิลสันพูดอย่างใจเย็น "หากต้องการทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ คุณสามารถตามเราไปที่โรงพยาบาล และตรวจดู ถ้าดีเอ็นเอของคุณเหมือนกับฮีลตัน งั้นคุณต้องกลับบ้านไปกับภรรยาของคุณ"

เซรีน ซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็เห็นด้วยกับมันเช่นกัน "ใช่ คุณสามารถไปโรงพยาบาลกับเรา ถ้าคุณมีความกล้าที่จะทำเช่นนั้น!"

แสงแห่งความมืดสว่างวาบผ่านดวงตาของซาเวียร์ และในขณะที่เขากำลังจะปิดประตู จู่ ๆวิลสันก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา และปิดปากและจมูกของซาเวียร์กับมัน ซาเวียร์ดิ้นไปมาสองสามวินาทีก่อนจะเป็นลม

ดวงตาของเซรีนเบิกกว้าง "ปีศาจจาร์เร็ต คุณโหดเหี้ยมมาก คุณวางยาสามีของเวอเรียน และทำให้เขาหมดสติจริง ๆ!"

“หยุดพูดเรื่องไร้สาระ มาช่วยกันหน่อย”

เมื่อพวกเขาเข้าไปในรถ ฮีลตันหมดสติวางหัวของเขาไว้บนตักของเวอเรียน

เวอเรียนก้มหัวของเธอลง และมองไปที่ชายที่หมดสติ เธอถามอย่างเป็นกังวลกับวิลสันที่กำลังขับรถว่า "ดร.จาร์เร็ต ฮีลตันจะไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่ต้องห่วง พวกมันเป็นเพียงยาสลบธรรมดาเท่านั้น พวกมันทำให้คนหลับไม่กี่ชั่วโมง มันไม่มีผลข้างเคียงใด ๆ"

เวอเรียนลูบใบหน้าที่หล่อเหลาของชายคนนั้นเบา ๆ ใบหน้านี้ทำให้เธอคิดถึงเขาอย่างมาก อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้คาดหวังว่าเมื่อพวกเขาได้พบกันอีกครั้งเขาจะมองเธอด้วยสายตาของคนแปลกหน้า

เซรีนนั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า เธอหันหัวของเธอ และมองไปที่เวอเรียนที่เบาะหลังด้วยท่าทางไม่สบายใจ เธอปลอบใจเธอว่า "เวอเรียนไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมันนะ วิลสันอยู่ที่นี่แล้ว ฮีลตันจะหายดีแน่นอน! ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ฮีลตันสบายดีและมีชีวิต เธอควรจะมีความสุข"

เวอเรียนพยักหน้า "ใช่ เขายังมีชีวิตอยู่ นั้นก็เพียงพอแล้ว"

...

เมื่อพวกเขามาถึงโรงพยาบาล วิลสันได้ทำการตรวจฮีลตันเป็นลำดับ

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง วิลสันก็เดินออกจากหอผู้ป่วยของโรงพยาบาล

เวอเรียนถาม "ดร.จาร์เร็ต ฮีลตันเป็นอย่างไรบ้าง?"

"สภาพร่างกายของเขาดีมาก อุบัติเหตุทางรถยนต์ไม่ได้มีผลกระทบใด ๆ ต่อร่างกายของเขา ร่างกายของเขาฟื้นตัวเกือบเต็มที่แล้ว"

“แต่ ... ทำไมเขาถึงจำฉันไม่ได้ล่ะ?”

วิลสันสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมสีขาวของเขา ดวงตาของเขาลึกขึ้นในขณะที่เขาพูดว่า "อุบัติเหตุทางรถยนต์ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อร่างกาย และสติสัมปชัญญะของเขา หลังจากบุคลิกหลักของเขาได้รับบาดเจ็บ บุคลิกอื่นก็ใช้ประโยชน์จากความอ่อนแอของเขา ดังนั้น ในตอนนี้ บุคลิกภาพที่ควบคุมสติสัมปชัญญะของเขาคือ คนที่ชื่อซาเวียร์ "