บทที่ 253 ปล่อยผมไป

ในเช้าตรู่ของวันที่สอง เวอเรียนนำอาหารเช้าไปที่ฐานทางการแพทย์ของ วิลสัน

วิลสันมอบการ์ดให้เธอ ด้วยการ์ดใบนี้ แม้ว่าเธอจะไม่มีการบันทึกลายนิ้วมือ เธอก็สามารถเข้าไปในฐานได้

เมื่อเข้าไปแล้ว เธอก็เห็นวิลสันยืนอยู่หน้าขวดยาหลายขวดและกำลังผสมมันเข้าด้วยกัน บนเตียงไฮเทค ซาเวียร์ตื่นขึ้นมาแล้ว

"ดร.จาร์เร็ต ฉันเอาอาหารเช้ามา คุณอยากทานบ้างไหม?"

“แน่นอน”

วิลสันถอดถุงมือของเขา ก่อนจะล้างมัน และเดินมาทานอาหารเช้า

เวอเรียนชำเลืองมองไปที่ซาเวียร์ที่อยู่บนเตียงไฮเทค เธอวางอาหารเช้าหนึ่งชุดตรงหน้าของซาเวียร์ มือของเขาถูกมัดทำให้เขาไม่สามารถกินอาหารได้

เวอเรียนคิดว่าตำแหน่งของเตียงไฮเทคนี้สามารถปรับให้สูงขึ้นได้เหมือนเตียงในโรงพยาบาลทั่วไป ดังนั้น เธอจึงถามวิลสันว่า "ดร. จาร์เร็ต ฉันสามารถปรับตำแหน่งเตียงให้สูงขึ้นได้หรือไม่?"

วิลสันหยิบรีโมทและปรับมัน เตียงค่อย ๆ ขยับสูงขึ้นโดยอัตโนมัติ

ซาเวียร์นอนอยู่บนเตียง และเวอเรียนใช้ช้อนตักโจ๊กหนึ่งคำเข้าหาริมฝีปากบางของเขา

ซาเวียร์ไม่ยอมกิน และสายตาที่เยือกเย็นของเขาก็จับจ้องไปที่เธอ "ปล่อยผมไป"

วิลสันไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง แต่เวอเรียนกัดริมฝีปากของเธอแล้วพูดว่า "วันนี้ มันอาจรู้สึกไม่สะดวกที่คุณต้องนอนที่นี่ แต่คุณสบายใจได้ ฉันจะนำอาหารทั้งสามมื้อมาให้คุณทุกวัน หากอยากกินอะไรก็บอกฉันมาได้เลย”

ซาเวียร์ไม่รู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งนี้เลย ดวงตาของเขาดูโหดเหี้ยมและป่าเถื่อน "คุณต้องการทำอะไรกับผมกันแน่?"

เวอเรียนไม่ตอบ "กินโจ๊กก่อน"

ซาเวียร์ไม่ยอมกิน "ปล่อยผม ผมจะกินเอง"

"แต่..."

วิลสันทำเสียงดูถูกและพูดว่า "นายคิดว่านายจะสามารถบังคับให้เราปลดล็อกให้นายด้วยวิธีนี้ได้งั้นหรือ?"

วิลสันเดินเข้าไปหยิบถ้วยโจ๊กจากมือของเวอเรียน “ถ้านายไม่กิน งั้นก็ทนหิวไปเถอะ”

ซาเวียร์กำหมัดของเขาแน่น

วิลสันกินอาหารเช้าอย่างมีความสุขอยู่ใกล้ ๆ ซาเวียร์ไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เมื่อคืน ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่เขาจะรู้สึกหิว

เวอเรียนมองไปที่วิลสัน และถามซาเวียร์ด้วยเสียงต่ำว่า “คุณไม่อยากกินจริง ๆ เหรอ?”

"ปล่อยผมไป!"

เสียงท้องร้องจากท้องของเขาดังขึ้น

มุมปากของเวอเรียนโค้งขึ้น “ถ้าคุณไม่กิน ฉันจะเอาอาหารเช้านี้ไปให้ ดร. จาร์เร็ตกินให้หมด”

วิลสันให้ความร่วมมือกับเธอ "เอามาเถอะ ถ้าเขาไม่กิน ก็อย่าให้เสียของเลย ผมจะเอาอาหารไปโรงพยาบาลไปให้ลูกหมูเซรีนกินก็ได้"

เวอเรียนแสร้งทำเป็นเอากระติกน้ำร้อนไปวาง และซาเวียร์ก็ขมวดคิ้วลึกขึ้น

"เดี๋ยวก่อน"

เวอเรียนหยุด “ตอนนี้ คุณอยากกินไหม?”

ซาเวียร์กลืนน้ำลาย และเม้มริมฝีปากบางของเขา เขาตะคอก “เนื่องจากนี่คืออาหารเช้าที่คุณทำมาเพื่อผม มันจะเป็นการเสียของเปล่า ๆ ถ้าจะเอามันไปเลี้ยงหมู"

เซรีนที่ยังอยู่ใต้ผ้าห่มของเธอที่บ้าน จามเสียงดัง เช้านี้ใครว่าเธอนะ?

เวอเรียนป้อนเขา ดูเหมือนเขาจะหิวจริง ๆ เพราะเขากินเยอะมาก เวอเรียนจำได้ว่าฮีลตันชอบกินแซนวิชทูน่า ดังนั้นเธอจึงตื่นแต่เช้าเพื่อทำแซนวิชทูน่า เธอกำลังตั้งท้อง และทนกลิ่นคาวไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เธอยังคงเบื่อกลิ่นคาวจากกระป๋องปลาทูน่าและการทำพวกมัน

เธอหยิบแซนวิชทูน่าอุ่น ๆ ออกมาจากหม้อแล้วนำมันไปที่ปากของซาเวียร์ “ฉันจำได้ว่าคุณชอบกินแซนวิชทูน่า ฉันเลยทำให้คุณทานในตอนเช้า ลองชิมมันสิ?”

ซาเวียร์ได้กลิ่นคาว และขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพูดอย่างเย็นชาด้วยความไม่ชอบว่า "ผมไม่ชอบกินปลา"

"... "