บทที่ 276 อยากเป็นเด็กไปตลอดเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

ฮีลตันยืนอยู่หน้าห้องคนไข้ เขาหายใจเข้าและระงับอารมณ์ ก่อนจะเข้าไป

เวอเรียนนอนอยู่บนเตียง เธอเพิ่งได้รับการฉีดยา อาการเธอดูอ่อนเพลีย เมื่อเห็นฮีลตัน เธอถามอย่างเป็นกังวล "ฮีลตัน หมอบอกว่ายังไงบ้าง?"

เขาอยากจะบอกความจริงอันโหดร้ายกับเธอ ว่าหมอไม่สามารถช่วยเด็กไว้ได้ แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ เมื่อเห็นเธอวิตกกังวล

เขาเดินเข้ามานั่งข้างเธอบนเตียง ยกมือขึ้นลูบผมเธอ "ไม่เป็นไรแล้ว หมอบอกว่าคุณต้องดูแลตัวเองให้ดีและจะดีที่สุดถ้าคุณได้พักผ่อนโดยไม่ถูกรบกวน"

เธอก้มหน้าตั้งใจฟังคำพูดของเขา ก่อนจะมองมาที่เขา และถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่แน่ใจ "จริงเหรอ?"

เขามองเธอที่น้ำตาคลอเบ้า แล้วพยักหน้า "นอนก่อนเถอะ ผมจะอยู่ตรงนี้ และจะไม่ไปไหน"

"โอเค"

เขาช่วยประคองหลังให้เธอนอนลง และห่มผ้าห่มให้เธอคลุมไปถึงคางเพื่อทำให้เธออุ่น แม้พยายามนอนหลับแต่ก็ไม่ได้ผล เธอพลิกตัวไปมา แต่ก็นอนไม่หลับ

เขายกมือขึ้นปิดตาเธอ"คุณหลับตาทั้งสองข้างสิ แล้วคุณจะนอนหลับได้เร็ว"

เธอไม่รู้จะพูดยังไง

ตลอดทั้งวันนี้ ฮีลตันทำให้โรงพยาบาลเป็นที่ทำงาน แล้วเขาก็ทำงานที่นั่น เช้าวันต่อมาเมื่อเวอเรียนตื่นขึ้นมา เขายังคงอยู่ข้างเธอ

"วันนี้คุณไม่ต้องเข้าบริษัทเหรอ? คุณไม่ได้พูดว่าฉันไม่เป็นอะไรหรอกเหรอ? คุณควรไปทำงานนะ"

แทนที่จะไปทำงาน เขากลับดึงเธอขึ้นมา"วันนี้เราออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ผมจะไม่ไปทำงาน ผมจะพาคุณไปเดินเล่นข้างนอก"

เวอเรียนมึนงง หลังจากถูกดึงขึ้นมาจากเตียง เธอมองไปที่เขาด้วยความสับสน "หมอไม่ได้บอกว่าต้องการให้ฉันพักผ่อนเหรอ? ฉันออกไปข้างนอกกับคุณได้หรอ?"

"ไม่เป็นไรหรอก หมอยังบอกว่าให้คุณควรยืดเส้นยืดสายและเดินเล่นบ้าง เราไม่ทำอะไรที่ต้องใช้กำลังมากหรอก แค่จะพาคุณออกไปกินอะไรที่คุณอยากกินข้างนอก และดูหนังด้วยกัน"

เธอยิ้มกว้างและกอดคอเขา "นึกถึงตอนที่เราเดทกันเมื่อก่อนเลยนะ"

"ใช่"

หลังจากเปลี่ยนชุดในห้องน้ำแล้วออกมา เขานั่งลงช่วยเธอใส่รองเท้า

เธอเข้าไปล้างมือในห้องน้ำ ส่วนฮีลตันไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจ่ายค่ายาของเวอเรียน แล้วเขาก็พาเธอออกไปทานอาหารเช้า

เมื่อพวกเขาอยู่ในรถ ฮีลตันถาม "คุณอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า?"

เธอคิดอยู่นาน สุดท้าย เธอก็ตัดสินใจได้ว่าเธออยากกินอะไร "อืม ฉันอยากกินข้าวสวยกับพุดดิ้งเต้าหู้ ที่ร้านเล็ก ๆ ใกล้กับโรงเรียน นอร์ท ซิตี้"

สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็คือ เขาตั้งใจฟังเธอ เขาสตาร์ทรถพาเธอไปที่ร้านเล็ก ๆ ที่เธอพูดถึง

หลังจากจอดรถ เขาให้เธอนั่งที่นั่งกลางแจ้งใกล้ร้านอาหาร

เธอนั่งที่โต๊ะว่าง่าย แล้วรีบบอกเขา เมื่อเห็นเขาซื้อข้าวสวย ที่ร้านใกล้โต๊ะพวกเขา "ฮีลตัน ฉันไม่อยากกินข้าวที่มีรสชาติหวานนะ และอยากได้ถั่วฝักยาวด้วย!"

คุณป้าผู้มีประสบการณ์และความชำนาญ ทำห่อข้าวให้ก่อนจะส่งให้ฮีลตัน

ฮีลตันสั่งพุดดิ้งเต้าหู้มาหนึ่งถ้วย แล้วถือมาที่โต๊ะของพวกเขา

"กินตอนที่ยังร้อนสิ"

เธอรู้สึกแปลก เมื่อเห็นว่าเขาเอามาแค่ห่อเดียว "คุณไม่กินกับฉันเหรอ?"

"ผมยังไม่หิว คุณกินตอนที่มันยังร้อนเถอะ!"

เขาไม่ใช่คนที่ทานอาหารเช้า นอกจากว่าเขาไม่มีอารมณ์ที่จะกินวันนี้

เธอยิ้มให้เขาตอนที่น้ำลายใกล้จะไหล ขณะที่เธอถือข้าว "งั้นฉันกินก่อนนะ"

เมื่อกัดคำแรก เธอลิ้มรสชาติหมูชุบแป้งทอดทอด ความเค็มของ แฮม ถั่วเค็ม และมัสตาร์ดดอง ยังมีรสชาติของไก่หย็องด้วย หมูชุบแป้งทอดกรอบมาก และช้าวก็กลิ่นหอมมาก เธอมีความสุขมาก

ตอนที่อยู่มัธยม เธอชอบกินข้าวสวยกับพุดดิ้งเต้าหู้ทุกเช้าถ้าได้กิน

เธอคิดถึงรสชาติแบบนี้มาก เธอไม่ได้กินอาหารแบบนี้มานานมาก

เมื่อฮีลตันเห็นเวอเรียนกินอย่างมีความสุข เขาถามด้วยแววตาอ่อนโยน "อร่อยไหม?"

"อร่อยสิ! คุณอยากลองสักคำไหม!"

เธอยื่นข้าวที่เธอกินไปได้ครึ่งหนึ่งจ่อปากเขา เธอรู้สึกว่าทำแบบนี้มันไม่สะอาด เธออยากบอกเขาให้ซื้ออีกอัน เขาก็จับข้อมือเธอแล้วก้มลงกัดไปแล้ว

เวอเรียนนั่งตรงข้ามเขา หูเธอกลายเป็นสีชมพู "อร่อยไหม?"

"อร่อยดี"

เธอก้มหน้ามองพื้น เคี้ยวข้าวช้าๆ ยังมีข้าวเหลืออยู่ในมือเธออยู่ รู้สึกได้ว่าเขาจ้องเธออยู่

หลังจากเธอรีบกินข้าว ละเลียมือจนสะอาดแล้ว เธอรู้สึกอิ่มมาก แล้วก็มองไปที่เขา

"ทำไมวันนี้คุณทำดีกับฉันจัง หรือว่ากำลังปิดบังอะไรอยู่?"