บทที่ 310 คุณนายฟัดด์

ตอนที่เวอเรียนกำลังคิดว่า เธอควรถอดผ้าเช็ดตัวแล้วรอเขาอยู่ใต้ผ้าห่ม ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

ฮีลตันกำลังเช็ดผมด้วยผ้าขนหนู เมื่อเขาเดินมาที่เตียง

เวอเรียนยืนอยู่ข้างเตียง ดูกระสับกระส่าย เขาจึงถาม "วันนี้คุณดูตื่นเต้นเกินไปนะ? นี่มันเลยสี่ทุ่มแล้ว คุณยังไม่ง่วงเหรอ?"

ปกติเธอจะเข้านอนเร็ว เวลาที่เธอเข้านอนดึก จะเป็นเพราะเธอนอนเยอะในตอนกลางวัน

เขาเข้าใจ ตอนนั้นที่เธอตั้งครรภ์เธอจะง่วงนอนบ่อย แต่ก็ไม่เข้าใจในเมื่อเธอไม่ได้ตั้งครรภ์ แต่ทำไมยังง่วงนอนอยู่ เขาไม่เคยเจอใคร ที่นอนเยอะเหมือนเธอ

ปกติฮีลตันจะนอนวันละหกชั่วโมง ก่อนที่เขาจะแต่งงานกับเวอเรียน บางครั้งเขาจะนอนแค่วันละสามถึงห้าชั่วโมง ถ้าตารางงานเขาแน่น แต่เขาก็ชินกับการนอนน้อยแล้ว เขาจึงดูไม่เหนื่อย

เวอเรียนกำผ้าเช็ดตัวไว้แน่น เธอประหม่าเมื่อเห็นเขามองเธอแบบนั้น "อืม...ให้ฉันช่วยเป่าผมให้คุณไหม?"

ฮีลตันมองเธอแล้วยิ้ม เขานั่งข้างเธอและส่งผ้าเช็ดตัวให้เธอ เวอเรียนปีนขึ้นไปบนเตียง คุกเข่าลงด้านหลังเขา เธอใจลอยและเป่าผมให้เขา

"ทำไมวันนี้คุณถึงดีกับผมล่ะ?"

"ฉันรู้ว่าคุณงานยุ่ง ก็เลยคิดว่าควรจะให้รางวัลคุณบ้าง"

ฮีลตันดึงเธอมากอดจากทางด้านหลัง เวอเรียนเสียการทรงตัวและล้มลงบนตักของเขา มองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

"ผมคุณยังเปียก..."

เขาเลื่อนนิ้วไปบนผิวหน้าที่นุ่มและเนียนของเธอ สายตาของเขาจ้องมองเธอเป็นเวลานาน

บางทีอาจเป็นเพราะเขาจ้องเธอ หรือเธอรู้สึกผิดที่ใส่ชุดชั้นในเซ็กซี่ แก้มเธอเลยแดงมากกว่าปกติ

ผ้าเช็ดตัวในมือของเวอเรียนตกลงบนพื้น เธอโอบแขนรอบคอเขา แล้วจูบริมฝีปากบางของเขา

เพียงจูบเดียว ทุกอย่างก็เริ่มขึ้น

เธอกระซิบข้างหูเขา "เรามีลูกด้วยกันอีกไหม?"

ดวงตาของเขาเข้มขึ้น

เขามองที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอ และเขาก็หยุดจูบเธอ เขากอดเธอแล้วพูดเสียงแหบ "ร่างกายของคุณต้องใช้เวลาพักฟื้น เราไม่ต้องรีบหรอก เรามี เจลลี่ บีน อยู่แล้ว เราจะไม่เป็นอะไรถ้าหากพวกเราไม่มีลูกอีก"

คำพูดของฮีลตันชัดเจนมาก

เธอไม่รู้สึกว่ามีอะไรแปลกเลยที่เขาพูดแบบนั้น

เธอแค่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "แต่ฉันอยากมีลูกอีกคน"

"เป็นเด็กดีสิ รอให้ร่างกายคุณพักฟื้นให้เต็มที่ก่อน"

เขาอุ้มเธอแล้ววางลงบนเตียง แล้วจูบปลายจมูกเธอ "ผมยังต้องทำงานที่ค้างไว้อีก คุณนอนไปก่อน"

เวอเรียนนอนบนเตียง เธอทั้งจิกหมอน โยนหมอน พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง รู้สึกหงุดหงิด

เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียงและมองเพดาน สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อก่อนเขาจะมีอารมณ์กับเธอ เขาจะตรึงเธอไว้บนเตียงและ...

เมื่อเธอจินตนาการฉากนั้น ใบหน้าของเธอก็เริ่มร้อนขึ้นมาอีก เวอเรียนปิดหน้าด้วยมือทั้งสองข้าง

แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า

เธอนอนไม่หลับ พลิกผ้าห่มออก ลุกมาใส่รองเท้า แล้ววิ่งไปที่ห้องทำงาน

เธอกลัวว่าเขากำลังยุ่งอยู่กับงาน เธอเคาะประตูหลายครั้งก่อนจะเข้าไปในห้อง แต่ไม่มีเสียงตอบ จึงผลักประตูเข้าไป

ภายในห้องว่างเปล่า

แปลกจัง เขาออกไปไหนนะ?

เมื่อเธอเข้าไปในห้อง เธอได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากในห้องน้ำ

เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องอาบน้ำอีกล่ะ?