บทที่ 33 พวกเขาเป็นครอบครัวสุขสันต์ที่แท้จริง

วันรุ่งขึ้น เวอเรียน มอนท์ ตื่นเช้ามากเตรียมอาหารเช้าไว้เต็มโต๊ะ

ขณะที่ ฮีลตัน ฟัดด์ เดินนำ เจลลี่ บีน ไปชั้นล่าง เวอเรียน ลุกขึ้นจากโต๊ะในห้องครัวทันที และเหลือบมองไปที่คู่พ่อลูกที่กำลังเดินลงไปชั้นล่างด้วยรอยยิ้ม

“ฉันไม่รู้ว่า เจลลี่ บีน ชอบกินอะไรเป็นอาหารเช้าดังนั้นฉันจึงทำอาหารแบบตัวเลือกไว้ กินเลยไหม”

ฮีลตัน มองไปที่อาหารที่เต็มโต๊ะอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ในทางกลับกัน เจลลี่ บีน ก็เข้ามาหาเธอด้วยความตื่นเต้นขณะจ้องมองอาหารด้วยดวงตากลมโตของเธอ เธอกล่าวชมโดยไม่ลังเล “โอ้โฮ! มอนตี้! คุณเจ๋งมาก!”

เวอเรียนวาง เจลลี่ บีน ไว้บนเก้าอี้เสริมของเธอแล้วตักข้าวต้มหนึ่งชามก่อนจะถามว่า “หนูอยากกินอะไรคะ เจลลี่ บีน?”

เจลลี่ บีน ชี้ไปที่ซาลาเปา “หนูอยากกินซาลาเปา!”

เวอเรียน มอนท์ วางซาลาเปาลงบนจานของเธอพร้อมตะเกียบคู่หนึ่ง เจ้าตัวน้อยกินอย่างมีความสุข

ขณะที่ฮีลตัน นั่งทานอาหาร เวอเรียนก็ส่งอุปกรณ์ในการรับประทานอาหารให้เขา แม้ว่าใบหน้าที่มีเสน่ห์ของชายคนนี้จะดูเย็นชา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุขกับการบริการครั้งนี้ เธอขบริมฝีปากแล้วพูดว่า “นั่น…”

ทันทีที่เธอกำลังจะพูดความในใจ แนนซี่ แซนเดอร์ ก็เดินลงมาชั้นล่าง รอยยิ้มของเธอถูกขัดจังหวะด้วยคำพูดของแนนซี่ เธอกล่าวว่า “เวอเรียนคุณเป็นคนเตรียมอาหารเช้าของวันนี้เหรอ? ดูเหมือนจะฟุ่มเฟือยมากเลยทีเดียว”

ความกล้าหาญของเธอที่เธอรวบรวมไว้ก่อนหน้านี้จางหายไป เธอพยักหน้าให้แนนซี่ก่อนจะพูดว่า “สวัสดีตอนเช้าค่ะ พี่สะไภ้”

“สวัสดีตอนเช้า”

แนนซี่ แซนเดอร์ เดินเข้ามาหาพวกเขาและนั่งข้าง ฮีลตันอย่างเป็นธรรมชาติ ขณะที่พวกเขากำลังกิน แนนซี่ก็ลูบหลังมือของฮีลตันอย่างไร้ยางอาย ในขณะที่พูดเบา ๆ ว่า “ฉันได้ยินมาว่าคุณจะไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำที่ จีเค ออร์แกไนซ์ในคืนนี้? ท้องของคุณไม่ค่อยดี ดื่มแค่พอประมาณนะ”

เวอเรียน มอนท์ นั่งอยู่ที่นั่นคนเดียวราวกับว่าเธอเป็นคนนอกที่เฝ้าดูพวกเขา “อวดความรัก” ในขณะที่กำลังกินขนมปังปิ้งของเธอ ดูเหมือนว่าคืนนี้ ฮีลตันจะถูกครอบครองและไม่น่าจะเป็นไปได้ที่เขาจะไปร่วมงานปาร์ตี้กับเธอในคืนนี้

คลื่นแห่งความขุ่นมัวได้ครอบงำจิตใจเธอ เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความอัปยศอดสูที่ใกล้จะเกิดขึ้นในคืนนี้หรือการที่แนนซี่ แซนเดอร์ จงใจยั่วยุเธอโดยแสร้งทำเป็นภรรยาของ ฮีลตัน ฟัดด์

ฮีลตันจ้องไปที่หลังมือของเขาที่กำลังถูก แนนซี่ แซนเดอร์ลูบไล้ ดวงตาสีดำไข่มุกของเขาเย็นชาในทันที จากนั้นเขาก็มองขึ้นไปที่เวอเรียนและพูดว่า “ดูเหมือนเธอจะมีคำถาม อยากถามอะไร?”

เธอตะลึง เธอกัดริมฝีปากแล้วตอบว่า "เปล่าไม่มีอะไร"

เธอรู้แล้วว่าคืนนี้เขาจะไม่ว่าง ถ้าเธอพูดถึงงานปาร์ตี้กับน้องสาวของเธอ เธอก็ดูเป็นคนไม่มีเหตุผล

นอกจากนี้เขาก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดี มันจะดีกว่าถ้าเธอไม่นำมันขึ้นมาพูด

ในขณะที่เธอกำลังนั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างโต๊ะอาหารและรับประทานอาหารเช้าอย่างพ่ายแพ้เสียงเครื่องยนต์ดังมาจากสนามหญ้าด้านหน้า

เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง รถสปอร์ตคันนั้นที่ขับเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ คือรถปอร์เช่ที่คุ้นเคยของ เยลเลน โบดด์

เวอเรียนตกตะลึง เยลเลนมาทำอะไรในคฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ ในตอนนี้

ในขณะที่เธอจ้องมองไปยัง ฮีลตัน ฟัดด์ อย่างระมัดระวังเธอได้เห็นสายตาของชายหนุ่มที่จ้องมองเธออย่างเย็นชา

ผู้ชายคนนี้จ้องมองเธอเพื่ออะไร? เธอไม่ใช่เธอที่เป็นคนเชิญ เยลเลน โบดด์ มาตั้งแต่แรก

แม้ว่าเธอจะเป็นเพื่อนสนิทกับ เยลเลน โบดด์ แต่การที่ ฮีลตัน ฟัดด์ จ้องมองโดยตรงทำให้เธอรู้สึกผิด

แนนซี่ แซนเดอร์ ไม่แปลกใจ แต่แสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็นแทน เธอกล่าวว่า “เยลเลน โบดด์

มาทำอะไรที่นี่? เฮ้ เวอเรียนฉันได้ยินมาว่าคุณกับเยลเลน เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนในโรงเรียน

ศิลปกรรมแห่งชาติ ที่ปารีสใช่ไหม”

คำถามเดียวของ แนนซี่ แซนเดอร์ ทำให้การแสดงออกทั้งหมดของ ฮีลตัน ฟัดด์ เย็นชาขึ้นในทันที่ เขาโยนช้อนส้อมลงบนจานทำให้เกิดเสียงดัง

ดวงตาของ เวอเรียนกระตุกเล็กน้อย เธอมองไปที่ชายหนุ่ม เธอตอบอย่างประหม่า “เพื่อนร่วมโรงเรียนเท่านั้น”

“เวอเรียน!”