บทที่ 346 บุคลิกของเขาค่อย ๆ ผสานกัน

ที่โรงพยาบาลในเมือง นอร์ท ซิตี้

ยูนาถือกระติกน้ำร้อนซุปไก่ดำใส่โกจิเบอร์รี่เข้ามาในห้องคนไข้

"คุณหย่ากับเวอเรียนรึยัง? ฉันจะบอกไว้เลย ฉันไม่อยากเป็นเมียน้อยหรอกนะ"

ซาเวียร์มองเธอด้วยสายตาคมกริบแล้วตอบ "งั้นเหรอ ผมก็ไม่อยากให้พวกสื่อเรียกผมว่า คนนอกใจเหมือนกัน"

"อืม...เป็นแบบนั้นน่าจะดีกว่า"

มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ใครน่ะ?"

เรนถือกระติกน้ำร้อนเดินเข้ามา เธอแปลกใจที่เห็นผู้หญิงอีกคนอยู่ในห้อง

"ฮีลตัน นี่คือ..."

ยูนายืนขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง "ยินดีที่ได้พบคุณ ฉันคือ ยูนา ยาเมส เป็นคู่หมั้นของฮีลตันค่ะ"

มีแสงประกายอยู่ในแววตาของซาเวียร์ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

เรนขมวดคิ้ว เธอคิดว่านี่คงเป็นเรื่องล้อเล่น "คุณยาเมส นี่เป็นมุกแบบไหนกันคะ?"

ยูนาเลิกคิ้ว แต่เธอก็ไม่ได้สนใจคำพูดนั้น "คุณถามเขาเองก็ได้นะ ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน"

เรนถามเขา

"ฮีลตัน นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"ผมหย่ากับเวอเรียนแล้ว นี่คือคุณยาเมส เธอเป็นคู่หมั้นผมเอง"

"..."

เรนกำกระติกน้ำร้อนไว้แน่น

เธอเพิ่งจะเขี่ยเวอเรียนให้พ้นทาง และ ยูนา ยาเมส ก็มาปรากฏตัวอีก!

"ฮีลตัน ฉันเอาซุปซี่โครงหมูของโปรดคุณมาด้วย คุณอยากจะลองไหม?"

"ผมกินแล้ว" ซาเวียร์ตอบอย่างเย็นชา

ยูนากอดอกแล้วพูด "คุณไฮย์ดี้ ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันคงไม่หน้าหนาอยู่ที่นี่ต่อ ฉันคงรู้กาลเทศะและออกไปแล้ว"

"เธอ!" เรนกัดริมฝีปาก เธอเก็บความโกรธเอาไว้จนหน้าแดง

ยูนายื่นแขนออกมาทำท่าทางให้เธอออกไป เธออยากจะอยู่กับซาเวียร์ตามลำพัง และเธอไม่ต้องการให้ใครมาอยู่ที่นี่

เรนมองไปยังฮีลตันที่นอนอยู่บนเตียง เธอไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้ปกป้องเธอ

เธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติเมื่อเธอออกมาจากโรงพยาบาล เธอรู้ว่า ฮีลตัน ฟัดด์ ไม่หย่ากับเวอเรียน แค่เพราะผลพิสูจน์ความเป็นพ่อหรอก ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ แล้วทำไมเขาถึงหย่าได้รวดเร็วขนาดนี้?

ฮีลตันเป็นห่วงเวอเรียน ทำไมเขาถึง...

บางทีคนที่เธอไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลไม่ใช่ฮีลตัน

บางทีอาจจะเป็น...ซาเวียร์?

ในตอนเช้าที่เมืองฟลอเรนซ์

เวอเรียนตื่นแต่เช้า เธอจะไปซื้อของจากซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ

แต่แค่เธอเดินออกมาจากประตู ก็มีคนถือมีดมาจี้คอเธอ

สัญชาตญาณของเธอต้องต่อสู้

แต่มีเสียงชั่วร้ายขู่เตือนเธอ "อย่าขยับ!"

"คุณเป็นใคร?"

เวอเรียน ไม่กล้าหายใจ เธอตัวสั่นด้วยความกลัว

"แกไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร! แกแค่รู้เอาไว้ว่าฉันมาที่นี่่พื่อฆ่าแก! เข้าไปในรถ!"

เวอเรียนหน้าซีดเพราะความกลัว

ชายคนนั้นบังคับให้เธอเดินไปที่รถสีดำ เธอคิดอย่างหมดหวังว่าจะมีใครมาช่วยเธอ แล้วชายคนนั้นก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มีดของเขาตกลงบนพื้น มีคนจับตัวเขาไว้

เวอเรียนหันหลังมา และเห็นผู้ชายร่างกายแข็งแรงสองคนผลักคนร้ายให้ล้มลงบนพื้น

"มัดเขาไว้และรายงานคุณชายรองด้วย"

"คุณเวอเรียน คุณคงกลัวมาก ต้องขอโทษด้วยนะครับ"

เวอเรียนยังตกใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ เธอรู้สึกใจหาย

เธอส่ายหน้าและยังกังวลอยู่ แล้วรถลินคอล์นสีดำก็ขับเข้ามาจอดในละแวกใกล้ ๆ

ยานเดลกับเยลลงจากรถ แล้วเดินเข้ามาหาเวอเรียน

ยานเดลมองไปยังคนร้ายที่อยู่บนพื้น "เกิดอะไรขึ้น?"

บอดี้การ์ดเหยียบบนมือของคนร้ายอย่างโหดเหี้ยมด้วยรองเท้าหนัง "ใครส่งแกมาที่นี่! บอกมา!"

"เป็น...เป็นผู้หญิงนามสกุลเวล!"

เป็นไปอย่างที่เขาคิดไว้ จีนส่งเขามา