บทที่ 354 เวอเรียนได้เห็นการแสดงความรักอย่างเปิดเผยของเขา มันช่างบีบหัวใจเธอเหลือเกิน

กลับไปที่โรงพยาบาลในเมือง นอร์ท ซืตี้

เมื่อฮีลตันฟื้นขึ้นมา ร่างกายของเขาเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกับว่ามีคนเคลื่อนย้ายแขนขาของเขาออกแล้วลืมใส่มันกลับเข้าที่ เขาปวดหัวมากเหมือนกับมันจะแยกออกเป็นครึ่งส่วน

คุชมองเขาอย่างเป็นห่วง "เจ้านาย ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว"

ฮีลตันจำได้ว่าเขาขับรถชนรั้วกั้นบนถนนขณะที่เขากำลังปวดท้อง และกำลังเดินทางไปยังสนามบิน แล้วซาเวียร์ก็ปรากฏตัวขึ้นมา พร้อมกับยึดร่างของเขาและทำเรื่องหย่ากับเวอเรียน

"เจ้านายรู้สึกยังไงบ้าง? ผมจะไปตามหมอมานะครับ"

หลังจากที่หมอเข้ามาตรวจดูอาการของเขา หมอบอกกับเขาว่า "คุณฮีลตันไม่มีอาการร้ายแรง นี่คุณทำงานหนักจนเป็นลมไปเหรอครับ? ดูเหมือนว่าคุณต้องพักผ่อน ในเมื่อคุณยังทำงานหนักอยู่"

ฮีลตันรู้ว่าทำไมเขาถึงหมดสติในห้องประชุม เขาขมวดคิ้วเมื่อมองแหวนแต่งงานที่เขาสวมอยู่บนนิ้ว หลังจากหมอออกไปแล้ว เขาก็สั่งคุช

"พาฉันออกไปตอนนี้เลย"

"แต่เจ้านายเพิ่งจะฟื้น ควรพักดูอาการสักสองสามวันนะครับ แน่ใจนะครับว่าคุณพร้อมที่จะออกไปตอนนี้?"

ฮีลตันตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ที่ฉันหมดสติเพราะซาเวียร์ยึดร่างของฉันไป"

"หมายความว่ายังไงครับ? คุณจะบอกว่าเป็นซาเวียร์ ที่ปรากฏตัวเมื่อสองสามวันที่ผ่านมานี้หรอกเหรอครับ?"

"อือ ฮึ"

คุชตกใจ "ผมนึกไม่ถึงเลย แต่ทำไมนิสัยของซาเวียร์ถึงคล้ายคุณมากขนาดนี้ เขายังบอกให้ผมส่งคนไปตามหาแหวนของภรรยาของเขาด้วยครับ"

“วิลสันเคยบอกก่อนหน้านี้ว่า อาจมีการเชื่อมกันระหว่างบุคลิกแต่ละบุคลิก"

"การเชื่อมกันเหรอครับ?" คุชยิ่งสับสนมากขึ้น

"ความจริงแล้วการที่รีอาน่าจากไป ได้ไปกระตุ้นสมองและจิตใจของฉัน ฉันคิดว่าทั้งสามบุคลิกนี้ จะหายได้ในเร็วๆนี้"

คุชพูดขึ้นมา "ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดในการรักษาการแยกตัวของทั้งสามบุคลิกของคุณ ก็คือภรรยาของคุณที่มีอิทธิพลต่อคุณ"

ในกรณีนี้ มันไม่ยากที่จะเข้าใจเรื่องทั้งหมด

ทั้งหมดนี้ เวอเรียนได้กลายเป็นคนที่มีอิทธิพลกับชีวิตของฮีลตันไปแล้ว

เธอคงมีผลกระทบต่อความรู้สึกของฮีลตันเป็นอย่างมาก

"ตอนนี้นายไปตรวจหาที่อยู่ของเมียฉัน ฉันกลัวว่าเธอจะออกไปจากเมืองฟลอเรนซ์แล้ว"

"ครับ เจ้านาย"

ในคืนแรกที่เวอเรียนมาถึงเมือง นอร์ท ซิตี้ เธอทรมานจากอาการนอนไม่หลับ

เธอนอนอยู่บนเตียงที่ใหญ่และนุ่ม แต่เธอก็นอนไม่หลับ เธอคิดเรื่องที่จะไปเจอมาดามกันท์ในวันพรุ่งนี้ และในเวลาเดียวกัน เธอก็อดที่จะคิดถึงฮีลตันไม่ได้

เธอนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียง และเธอก็รู้สึกกระหายน้ำ เธอแต่งตัวและเดินลงมาในห้องครัวข้างล่าง และรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

มันแปลกที่เธอรู้สึกหิวและกระหายน้ำในตอนกลางคืน แม้ว่าในตอนกลางวันเธอจะกินมาเยอะแล้ว

หลังจากที่เธอดื่มน้ำไปหนึ่งแก้ว ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากห้องนั่งเล่น

"มันดึกแล้วนะ คุณยังไม่นอนอีกเหรอ?"

ยานเดลนั่นเอง

เขาสวมชุดอยู่บ้านผ้าคอตตอนสีฟ้าอ่อน ดูอบอุ่นกว่าที่เขาใส่ชุดอย่างเป็นทางการในตอนกลางวัน

เวอเรียนไม่รู้จะทำตัวอย่างไรกับพี่ชายคนใหม่ที่ยังไม่คุ้นเคย

"อ๋อ ฉันรู้สึกกระหายน้ำนิดหน่อย ก็เลยลงมาดื่มน้ำข้างล่าง นี่ฉันทำให้คุณตื่นหรือเปล่าคะ?"

"ไม่หรอกครับ ระบบกันเสียงในห้องของเรา กันเสียงได้ดีมาก"

เวอเรียนตกใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ ขนาดนี้