บทที่ 368 เธอฝืนใจแต่งงานกับเขามากขนาดไหน

เอริคไม่อายเลยที่ถามเรื่องจีน!

"ยานิส ผมรู้ว่าคุณเกลียดจีน แต่ตอนนี้เธอเป็นสมาชิกของครอบครัวโซอัน เธออารมณ์ร้อนและเอาแต่ใจ ถ้าเธอทำให้คุณขุ่นเคือง มันเป็นความผิดของเธอ อย่างไรก็ตาม... "

ก่อนที่เอริคจะพูดจบ มาดามกันท์ส่งเสียงออกมา แล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณไม่คิดว่าทำไมฉันถึงเกลียดเธอมากขนาดนั้นล่ะ? ในตอนนั้น เธอส่งคนมาขโมยลูกสาวของฉัน ที่ฉันอุ้มท้องเป็นเวลา 10 เดือน แม้กระทั่งหลังจากนั้น มันก็ไม่เพียงพอสำหรับเธอ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอมักจะหาเรื่องฉันเสมอ ฉันส่งยานเดลไปตามหาเรนนี่ แต่เธอส่งคนไปที่ฟลอเรนซ์เพื่อต้องการฆ่าเรนนี่อย่างโหดร้าย เอริค ผู้หญิงที่ร้ายกาจคนนี้สำคัญสำหรับคุณมากกว่าลูกสาวแท้ ๆ ของคุณงั้นเหรอ?! "

"คุณพูดอะไรน่ะ? จีนส่งคนไปฆ่าเรนนี่งั้นหรือ?"

ยานิสรู้สึกท้อแท้ต่อเอริค เธอมีความเกลียดชัง แต่เธอก็ยังยิ้ม รู้สึกผิดหวังอย่างขมขื่น “จีนเป็นสมาชิกของครอบครัวโซอัน แต่ฉันไม่ใช่ลูกสะใภ้ที่ถูกต้องตามกฎหมายของพวกเขางั้นเหรอ? เอริค คุณกับจีนชั่วร้ายขนาดนี้ได้ยังไง? ตอนนั้นฉันมันตาบอดจริง ๆ และหัวใจของฉันก็สับสนมากเกินไปจนกระทั่งฉันได้แต่งงานกับคนอย่างคุณ!”

นัยน์ตาของยานเดลหยุดนิ่ง และเขาก็ไม่ต้องการที่จะพูดกับเอริคมากไปกว่านี้ "เยล ส่งแขกออกไป!"

“ครับ นายน้อย”

เยลทำท่าขอร้องเอริค "คุณเอริค โซอัน ได้โปรด"

เอริคขมวดคิ้ว และมองไปที่ลูกชายที่เย็นชา และไม่พูดไม่จาของเขา “ยานเดล... ”

เมื่อเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ยานเดลก็เปิดปากเพื่อขัดจังหวะเขา "ผมเคยไว้ชีวิตจีนมาก่อน เธอควรโทษตัวเองที่ตัดสินใจเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนอีกครั้ง"

“แต่ยังไง เธอก็...”

ดวงตาสีดำของยานเดลจ้องไปที่เอริคอย่างรุนแรง เขาพูดช้า ๆ ว่า "เธอเป็นภรรยาของคุณ แต่เธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับผม และครอบครัวของผมเลย คุณเอริค โซอัน ผมคิดว่าผมได้พูดชัดเจนพอแล้ว ก่อนที่ความสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างเราจะถูกตัดขาด"

“ยานเดล ฉัน... ”

"เยล ส่งแขก!"

...

หลังจากที่เอริคจากไป ดวงตาสีเข้มของฮีลตันก็จ้องมองไปที่เวอเรียนอย่างลึกซึ้ง

เมื่อถูกเขาจ้องมอง เวอเรียนก็รู้สึกขนลุก "ทำไมคุณถึงมองฉันแบบนั้น? ฉันมีอะไรติดบนหน้างั้นหรือ?"

“ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณเกือบถูกฆ่าที่ฟลอเรนซ์?”

หัวใจของเวอเรียนเต้นผิดจังหวะในขณะที่เธอรีบยิ้ม และอธิบายว่า "มันก็ไม่เกือบหรอก? ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว ใช่ไหม?"

ฮีลตันดีดหน้าผากของเธออย่างแรง ทำให้เวอเรียนครางด้วยความเจ็บปวด

"คุณยังรู้ว่ามันเป็นเหตุการณ์ใกล้ตาย! และคุณยังกล้าออกจากบ้านด้วยตัวเองในครั้งต่อไปอีกไหม?"

เวอเรียนถูหน้าผาก เธอพึมพำเสียงต่ำว่า "ฉันจะไม่ทำแล้ว คุณหยุดดีดหน้าผากของฉันทุกครั้งได้ไหม? คุณทำมันต่อหน้าคนมากมาย ฉันก็อยากได้รับความเคารพเหมือนกันนะ... "

ยิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ เสียงของเธอก็ยิ่งลดลงมากเท่านั้น

"นั่นคือ วิธีที่คุณจะจำบทเรียนนี้"

ซีลีนมองไปที่พวกเขา และเหม่อลอย จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อเจ็ดปีที่แล้วเธอก็เข้ากันได้ดีกับยานเดลเหมือนกับพวกเขา อย่างไรก็ตาม ตอนนี้... เธอกลายเป็นคนหยิ่งยโสต่อหน้ายานเดล และยานเดลก็ระมัดระวังตัวมากเกินไปเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เพราะเขาติดค้างเธอ พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้ทำอย่างที่เคยทำในความทรงจำของพวกเขา

ดวงตาของเธอเริ่มหดหู่

ยานเดลก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของอารมณ์ของซีลีนด้วยเช่นกัน และต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ เขาจึงพูดกับฮีลตันว่า "แม้ว่าจีนจะลงมือในฟลอเรนซ์ แต่เธอก็ไม่ได้ทำร้ายเรนนี่ คุณไม่ต้องกังวล"

เวอเรียนสะท้อนคำพูดของเขา "ใช่ ตอนนั้นฉันกลัวมาก แต่พี่ชายก็มาถึงทันเวลา มันข่มขู่แต่ไม่ได้ทำอันตรายอะไร"

ทันใดนั้น ซีลีนก็พูดว่า "คุณป้า ฉันมีสัมภาษณ์บ่ายวันนี้ ฉันจะมาเยี่ยมคุณในครั้งต่อไปนะคะ"

“ลีแอนนี่กำลังจะไปแล้วหรือ? ฉันคิดว่าหนูจะใช้เวลากับฉันได้มากกว่านี้ซะอีก”

ซีลีนยิ้มจาง ๆ พูดว่า "คุณป้า ฉันจะมาหาคุณอีกครั้งหน้า ตอนนี้ฉันกลับมาที่ เมือง เซาท์ ซิตี้ ฉันสามารถมาเยี่ยมคุณได้บ่อย ๆ ในอนาคต"

มาดามกันท์แนะนำเธอ “ถ้าอย่างนั้น หนูต้องรักษาคำพูดของหนูนะ อย่าปล่อยให้ฉันไม่ได้เจอหนูนาน ๆ นะ”

“แน่นอนค่ะ”

ส่งสัญญาณให้ยานเดลด้วยหางตา มาดามกันท์พูดว่า "ยานเดลไปเป็นเพื่อนลีแอนนี่สิ"

ซีลีนรีบปฏิเสธ "คุณป้า ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น ที่สัมภาษณ์ของฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่"

"หนูเป็นผู้หญิง มันไม่ปลอดภัย บริษัทอะไรนะ? หนูอยากให้ยานเดลไปกับหนูไหม? ทุกวันนี้ บริษัทเล็ก ๆ เหล่านั้นมีอุบายเยอะแยะมากมาย หนูยังเด็กและจะถูกหลอกลวงง่าย ทำไมหนูไม่ไปทำงานที่บริษัทของยานเดลล่ะ? " มาดามกันท์แนะนำ