บทที่ 377 คุณนายฟัดด์ คุณจะกอดผมให้ตายเลยรึไง

สามวันต่อมา ในที่สุดฮีลตันก็ถูกย้ายจากห้องไอซียูไปยังห้องคนไข้ทั่วไป เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว

เวอเรียนถูกยานเดลสั่งให้นอนพักอยู่บนเตียงเป็นเวลาสามวัน ตอนนี้เธอไม่อยากนอนพักอีกต่อไปแล้ว เธอแค่อยากจะไปหาฮีลตันที่ห้องคนไข้

เธออยากมองเขา อยากสัมผัสใบหน้าและร่างกายของเขา

ยานิสมาเยี่ยมพวกเขาครั้งนึง เธอรู้สึกเสียใจกับเวอเรียน แต่เธอไม่สามารถอยู่กับเวอเรียนเพื่อรอให้ฮีลตันฟื้นขึ้นมาได้ เนื่องจากสภาพร่างกายที่อ่อนแอของเธอ

เธอกุมมือของเวอเรียนไว้ และก่อนที่เธอจะไปเธอได้พูดไว้ว่า "ดูเหมือนว่าตอนนั้น แม่จะสงสัยในตัวผู้ชายที่ดีอย่างเขา"

เวอเรียนรู้สึกแปลกใจ

มาดามกันท์มองฮีลตันที่นอนอยู่บนเตียง เธอถอนหายใจแล้วพูด "ในตอนนั้นที่แม่ให้ฮีลตันอยู่ดูแลแม่ แม่ก็ได้รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ แม่กลัวว่าเขาจะไม่ได้ดูแลลูกให้ดี และไม่มีความอดทนกับลูกแล้ว แต่ดูจากสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว แม่แค่สงสัยไปเอง"

มาดามกันท์ยิ้มบางแล้วพูด "แม่เคยผิดพลาดเรื่องการแต่งงานมาแล้วครั้งนึง แม่เลยเป็นห่วงลูก แต่เรนนี่ ลูกไม่เหมือนกับแม่ ผู้ชายที่ลูกแต่งงานด้วยเขาเสียสละชีวิตให้ลูกได้ แม่ขอให้เขาสัญญากับแม่ แต่ดูอาการของเขาตอนนี้แล้ว แม่คิดว่าแม่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย โชคดีที่เขาไม่ได้โกรธ"

"ให้สัญญาเหรอคะ?"

"สัญญาไปตลอดชีวิต เขาบอกว่าลูกเคยให้ความหวังในชีวิตกับเขามาก่อน เขาจึงสัญญาว่าจะอยู่กับลูกไปตลอดชีวิต"

เวอเรียนรู้สึกสับสนหลังจากที่ได้ฟังเรื่องนี้ "หนูน่ะเหรอคะ เคยให้ความหวังกับเขา?"

มาดามกันท์พยักหน้า "ใช่แล้วจ้ะ เขาบอกว่าเขาเคยมีเรื่องสะเทือนใจเมื่อตอนอายุ 22 ปี และลูกก็ได้ช่วยชีวิตเขาไว้ หลังจากนั้นมาเขาก็มีความหวังมาตลอด"

เวอเรียนรู้สึกงง แต่เมื่อมองเขาที่นอนอยู่ตรงนั้น เธอก็ยิ้มทั้งน้ำตา

บางทีอาจเป็นเพราะโชคชะตาที่กำหนดไว้ในอดีต ทำให้พวกเขาไม่สามารถแยกจากกันได้

เวอเรียนดูแลฮีลตันโดยแทบไม่ได้พักผ่อน

แม้ว่าเธอจะรู้สึกเหนื่อยเป็นบางครั้ง เธอก็จะพิงศีรษะแล้วงีบหลับอยู่ข้างเตียงเขา

ยานเดลกับซีลีน ไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้เธอไปทำอย่างอื่นได้ แต่เมื่อพวกเขามาคิดอีกที บางทีเวอเรียนแค่รู้สึกสบายใจที่เธอได้อยู่ดูแลฮีลตันได้ตลอด พวกเขาจึงล้มเลิกความพยายามที่จะเกลี้ยกล่อมเธอ และหันมาปกป้องเธอแทน

เวอเรียนจับมือฮีลตัน แล้วนำมาวางไว้บนใบหน้าของเธอ เธอมองเขาด้วยสายตาอบอุ่นและน้ำตาคลอ "ฮีลตัน คุณหมดสติมาหลายวันแล้วนะ คุณหลับไปนานเหลือเกิน คุณไม่เหนื่อยบ้างเหรอ? ได้เวลาลุกขึ้นมาแล้วนะ"

เธอช่วยบีบนวดกล้ามเนื้อให้เขาขณะที่นั่งอยู่ตรงนั้น

เธอไม่ได้ยินการตอบสนองของเขา เธอจึงพึมพำกับตัวเอง

"ฮีลตัน รีบฟื้นขึ้นมาสิ คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่า เจลลี่ บีน คิดถึงพวกเรา? เมื่อคุณฟื้นแล้ว เราจะกลับไปที่ นอร์ท ซิตี้ กันนะ"

เวอเรียนกลืนน้ำลายแล้วมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่ซีดเซียวของเขา เธอรู้สึกเศร้า

เธอก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเขา

แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ น้ำตาหยดลงบนใบหน้าและไหลเข้าไปในปากของเขา

เธอร้องไห้และขอร้องเขา "ฮีลตัน ได้โปรดฟื้นขึ้นมาเร็ว ๆ เถอะ..."

เธอกลัวมาก กลัวว่าเขาจะหมดสติแบบนี้ไปอีกนาน

เมื่อเขาไม่ได้ดื่มน้ำมาเป็นเวลาหลายวัน ริมฝีปากของเขาจึงแห้งและเริ่มลอก เวอเรียนนำสำลีจุ่มลงไปในน้ำ แล้วค่อย ๆ ถูที่ริมฝีปากของเขาเบา ๆ

ชายหนุ่มที่นอนหมดสติขยับตัวเล็กน้อย เนื่องจากริมฝีปากของเขาถูกสัมผัส เปลือกตาของเขาค่อย ๆ ขยับ

"ฮีลตัน?"

เวอเรียนรีบเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

"ฮีลตัน! ฮีลตัน คุณได้ยินฉันรึเปล่า?"

ชายหนุ่มเริ่มตอบสนองมากขึ้น คิ้วของเขาขยับเข้าหากัน

เวอเรียนตื่นเต้น "ฮีลตัน นี่ฉันเองนะ เรนนี่ คุณได้ยินฉันไหม?"

ไม่สิ เธอต้องไปตามหมอมา!

เวอเรียนลุกขึ้นและจะออกไปตามหาหมอ ตอนที่เธอกำลังจะหันหลังไป มือที่ใหญ่และเย็นก็จับมือของเธอที่กำลังกุมมือเขาไว้จากด้านหลังทันที

เวอเรียนงง

ที่ด้านหลังของเธอ เธอได้ยินเสียงแหบของชายหนุ่ม "ผมได้ยินคุณแล้ว คุณเรียกผมตั้งหลายครั้ง และพูดมากอยู่ที่ข้างหูผม คุณนี่เสียงดังจัง"

ใบหน้าเรียวเล็กของเวอเรียนเต็มไปด้วยความดีใจ เธอหันหลังมาแล้วเข้าไปกอดเขาอย่างมีความสุข เธอกอดเขาเอาไว้แน่น

"ฮีลตัน ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว! คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงคุณแค่ไหน? ฉันมาดูแลคุณทุกวัน! ฉัน..."