บทที่ 379 คุณต้องขอโทษสามีฉันเดี๋ยวนี้!

เมื่อเวอเรียนตื่นขึ้นมา เธอเอื้อมมือจะไปสัมผัสคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอ แต่เธอไม่รู้สึกอะไรเลย แล้วเธอก็ตกใจ เมื่อลืมตาขึ้น เธอก็เห็นว่าฮีลตันไม่อยู่แล้ว

เธอรีบใส่เสื้อโค้ทและลุกจากเตียงไปตามหาเขา

ตอนนี้เขามองไม่เห็น เขาจะไปอยู่ที่ไหนคนเดียวได้ล่ะ?

เวอเรียนค้นหาทั่วห้องและในห้องน้ำ แต่ก็ไม่เจอเขา เธอจึงรีบออกไปตามหาเขาข้างนอก

เมื่อเดินมาที่ด้านหน้า เธอเห็นฮีลตันยืนอยู่ตรงนั้น กำลังถูกผู้หญิงวัยกลางคนต่อว่าอยู่

"นี่คุณตาบอดเหรอ! ทำไมคุณไม่ใส่แว่นตาและถือไม้เท้า ในตอนที่เดินออกมาข้างนอกด้วยล่ะ? ส้มฉันหล่นเกลื่อนพื้นและโดนเหยียบหมดแล้ว! คุณต้องจ่ายค่าส้มคืนฉันด้วย!"

"จริง ๆ เลย! คุณอย่าออกจากห้องสิถ้าคุณตาบอด! คุณมันเป็นตัวปัญหา!"

เวอเรียนโกรธและรีบพุ่งเข้าไปหาฮีลตัน เธอเข้าไปขวางเขาไว้ และพูดกับผู้หญิงอ้วนวัยกลางคนคนนั้น "คุณเป็นใคร ถึงได้มาว่าคนตาบอดแบบนี้?"

หญิงอ้วนวัยกลางคนตกใจและมองเวอเรียน "ฮึ่ม นี่มันเป็นเรื่องของเขา แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย? หรือคุณจะจ่ายค่าส้มให้ฉันล่ะ?"

"ขอโทษเขาเดี๋ยวนี้!" เวอเรียนพูดด้วยความไม่พอใจ เธอเสียงแข็งผิดปกติ

ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนที่ควรมีเรื่องด้วย และเธอก็ยิ่งโมโห "ฉันไม่ขอโทษ แล้วคุณจะทำอะไร?"

แล้วเธอก็เข้ามาผลักเวอเรียน แต่เวอเรียนเตรียมตัวไว้แล้ว เธอแค่ถอยเข้าไปในอ้อมแขนของฮีลตัน

ฮีลตันรีบเข้ามาประคองเธอ "อย่าล้มนะ"

ในเมื่อเขามองไม่เห็น มันยากที่จะปกป้องเธอได้ แล้วเธอก็ยังท้องอยู่ด้วย ถ้าเธอทะเลาะกับคนอื่น เธออาจจะเจ็บตัวได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอดทนและไม่ทะเลาะกับใคร เขาจับข้อมือเธอแล้วพูด "เรนนี่ กลับกันเถอะ"

เวอเรียนมักจะเชื่อฟังเสมอ แต่ตอนนี้เธอกลับดื้อ เธอดึงมือเขาออกแล้วพูดช้า ๆ "ฉันไม่กลับไปถ้าเธอยังไม่ขอโทษคุณ"

ในใจเขารู้สึกหนักเหมือนมีอะไรบางอย่างมาเผาไหม้ มันร้อนมากและรู้สึกชา

เวอเรียนมองไปที่หญิงวัยกลางคน "ขอโทษสามีฉันเดี๋ยวนี้!"

เหตุการณ์นี้ดึงดูดคนที่อยู่รอบ ๆ ให้มารวมตัวกัน

ผู้หญิงคนนั้นไม่มีเหตุผลเอาซะเลย "เขาตาบอดและไม่บอกให้ใครรู้เหรอ?"

"เขาแค่ตาบอดชั่วคราวเพราะเขาประสบอุบัติเหตุ แต่คุณก็ยังเรียกเขาว่าคนตาบอด ถึงแม้ว่าเขาจะตาบอดจริง ๆ ฉันก็ไม่ยอมให้ใครมาเรียกเขาแบบนั้น!"

ฮีลตันเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ ทำไมเขาต้องถูกคนอื่นเรียกเขาว่าคนตาบอดลับหลังด้วย เธอไม่ยอมหรอก!"

"ใช่ เขามีปัญหาในการมองเห็น แต่คุณก็ไม่ควรเลือกปฏิบัติกับเขาแบบนั้น"

"แค่ส้มของคุณหล่นลงบนพื้น พวกเขาไม่เหยียบหรอก ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยถ้าคุณหยิบมันขึ้นมา เขาไม่ได้ตั้งใจเดินชนคุณ คุณก็ยังเรียกเขาว่าคนตาบอดอีก มันฟังแล้วดูไม่ดีเลย"

ผู้คนที่ดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ ๆ ต่างก็กล่าวโทษหญิงวัยกลางคนที่เธอต่อว่าฮีลตัน เหมือนว่าเธอจะกลัวถูกทุกคนทำร้าย เธอกัดฟันแล้วจ้องเวอเรียน ถึงแม้จะไม่เต็มใจและรู้สึกหมดหวัง เพราะพนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลกำลังมองมาที่เธออยู่ เธอจึงฝืนใจพูด "ตอนนี้ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ นั่นพอรึยัง?"

หลังจากกล่าวคำขอโทษแล้ว เธอก็ปล่อยส้มทิ้งไว้แบบนั้น แต่เวอเรียนหยุดเธอไว้

"เดี๋ยวก่อน"

"คุณต้องการอะไรอีก?"

เวอเรียนควักเงินหนึ่งร้อยเหรียญออกมาจากกระเป๋า แล้วใส่ลงในถุงพลาสติกของผู้หญิงคนนั้น "เอาเงินนี้ไปซื้อส้มเถอะ ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

"คุณ..."

เวอเรียนหันหลังแล้วจับแขนฮีลตัน "ที่รัก ไปกันเถอะ"

เขายิ้มที่มุมปาก ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่มีใครมายืนอยู่ข้างหน้าและปกป้องเขา มันไม่ได้รู้สึกแย่ และเขาก็ชอบด้วย

หลังจากกลับไปที่ห้องคนไข้ เวอเรียนถามเขา "ทำไมคุณถึงออกไปข้างนอกคนเดียวล่ะ? ถ้าคุณอยากออกไป คุณควรพาฉันไปด้วยสิ"

"ทำไมล่ะ? คุณกลัวว่าผมจะหลงทางเหรอ?"

"ใช่ และตอนนี้ฉันต้องดูแลคุณเหมือนดูแล เจลลี่ บีน แบบนั้นฉันถึงจะวางใจได้"

เวอเรียนเห็นว่าเขาเงียบไป เธอจึงถาม "คุณยังไม่บอกฉันเลย ว่าทำไมคุณถึงออกไปคนเดียว?"