บทที่ 383 การมาเยี่ยมของมาดามฟัดด์

ฮีลตันรีบกลับไปทำงานในเช้าวันรุ่งขึ้น งานของเขาช้าไปหลายโครงการ เพราะเขาไปตามหาเวอเรียนที่เมือง เซาท์ ซิตี้ มันทำให้เขาต้องใช้เวลานานในการทำงาน เนื่องจากสายตาเขามองไม่เห็น

ชายหนุ่มตรงไปยังห้องทำงานของเขา หลังจากที่เขาเล่นกับเวอเรียนและ เจลลี่ บีน ลูกถามเวอเรียน "มอนตี้ คุณพ่อยุ่งมากเลย หนูคิดว่าจะขอให้คุณพ่อพาไปเที่ยวสวนสัตว์ในวันหยุดนี้!"

เวอเรียนยิ้ม ขณะที่กำลังช่วยยัยตัวแสบกะเทาะเปลือกไข่ "คุณพ่ออาจจะยุ่งในวันหยุดนี้ ทำไมไม่ให้แม่พาไปแทนล่ะ?"

"ก็ได้ค่ะ" เจลลี่ บีน ยิ้มกว้าง เหมือนมีแสดงดาวส่องประกายอยู่ในดวงตาของเธอ ทำให้เธอดูน่ารักมาก

เวอเรียนเอาไข่แดงออก เหลือแต่ไข่ขาวไว้ให้ เจลลี่ บีน "ทำไมถึงได้เป็นคนกินยากเหมือนคุณพ่อเลยนะ?"

มันง่ายมากที่จะดูแล เจลลี่ บีน ถ้าลูกชอบกินเหมือนเธอ เวอเรียนกินได้ทุกอย่าง ยกเว้นพริกหยวกเขียว เพราะเธอแพ้

เจลลี่ บีน แทะไข่ขาวแล้วบอกเธอ "ไข่แดงไม่อร่อย มันชอบติดอยู่ที่คอ ทำให้หนูกลืนไม่ได้"

"ถ้าลูกไม่กินก็ไม่เป็นไร แต่ดื่มนมอีกหน่อยนะ"

หลังจากที่ เจลลี่ บีน ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เวอเรียนก็พายัยตัวแสบไปขึ้นรถ โดยที่เธอถือกระเป๋าใบเล็กของลูกไว้

เมื่อไปส่ง เจลลี่ บีน ถึงโรงเรียนอนุบาล เธอส่งกระเป๋าให้ลูกและก้มลงลูบศีรษะ

"แม่จะมารับหนูตอนเย็นนะคะ"

เจลลี่ บีน พยักหน้าแล้วพูด "มอนตี้ หนูอยากกินเค้กสตรอวเบอร์รี่ ทำให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?"

"ได้สิจ๊ะ ไปเถอะ"

เมื่อ เจลลี่ บีน กำลังจะเข้าไปในอาคาร ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงเรียกเธอ

"เวอเรียน?"

เวอเรียนหันหลังมา และตกใจจนตัวแข็งเมื่อเห็นเธอ ผู้หญิงคนนี้ดูคุ้น ๆ แต่เธอจำชื่อไม่ได้

อาจเป็นเพื่อนร่วมชั้นตอนเรียนมัธยมปลายก็ได้

"เธอจำฉันไม่ได้เหรอ? ฉันเองเฮเลน เราเรียนห้องเดียวกัน ตอนเรียนมอปลายปีสองไง!"

เฮเลน...

เวอเรียนสับสนอยู่สักพัก แล้วในที่สุดเธอก็จำได้

"อ๋อ ฉันจำได้แล้ว เธอ...เธอก็มาส่งลูกที่โรงเรียนเหมือนกันเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าเฮเลนจำเวอเรียนได้ และเวอเรียนก็เห็นเด็กผู้ชายที่อยู่ข้างเธอ

เฮเลนพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ "ฉันคิดว่าฉันเป็นคนที่แต่งงานเร็วที่สุดในชั้นของเราแล้ว นี่ลูกสาวของเธอเหรอ? เธอโตขึ้นแล้วนะ"

เวอเรียนลูบศีรษะ เจลลี่ บีน " เจลลี่ บีน นี่คุณน้าไงจ๊ะ"

เจลลี่ บีน ทักทายด้วยน้ำเสียงเล็ก ๆ ของเธอ "สวัสดีค่ะ คุณน้า"

"น่ารักจังเลย!"

ลูกชายของเฮเลน ไทเลอร์ เกล บอกเธอ " คุณแม่ครับ เชอรีชกับผมเรียนอยู่ชั้นเดียวกัน เราอยู่กลุ่มเดียวกันด้วยครับ"

เฮเลนหัวเราะ "ช่างบังเอิญจังเลยนะ! ลูกเข้าไปข้างในกับ เจลลี่ บีน ก่อนเถอะ"

หลังจากที่เด็กทั้งสองคนเข้าไปในอาคารแล้ว ไทเลอร์ก็พูดกับ เจลลี่ บีน "เชอรีช ทำไมแม่ของเธอถึงมีแผลเป็นบนใบหน้าล่ะ ดูน่าเกลียดจัง"

เจลลี่ บีน มองเขาแล้วพูด "แม่ของฉันไม่ได้น่าเกลียดซะหน่อย แม่ฉันสวยกว่าแม่ของเธออีก!"

"ไม่ใช่ แม่ของฉันสวยกว่าแม่ของเธอ!"

"ไม่จริง! แม่ของฉันสวยที่สุด!"

เจลลี่ บีน ไม่สนใจเขาแล้ววิ่งหนีไป

ไทเลอร์วิ่งตามหลังเธอมา "เชอรีช ฉันคิดว่าเธอเป็นคนที่สวยที่สุด! อย่าโกรธเลยนะ? ก็ได้แม่ของเธอสวยที่สุดเลย!"

เวอเรียนบอกคนขับรถว่าเธอไม่กลับด้วย เธอจึงไปคุยกับเฮเลนในร้านกาแฟที่อยู่ใกล้ ๆ

"ฉันไม่ได้เจอเธอนานมาก และฉันก็ไม่ได้ติดต่อเธอเลย เราจะมีงานรวมรุ่นกันเร็ว ๆ นี้เธอควรมานะ"

เวอเรียนติดต่อกับเพื่อนร่วมชั้นแค่สองสามคนในปีที่ผ่านมานี้ เธอไม่ค่อยมีเพื่อนเยอะ และอาจเป็นเพราะเกรย์สันฆ่าตัวตาย เธอจึงตัดสินใจที่จะตัดขาดการติดต่อกับทุกคน และไปปารีสโดยไม่บอกใคร

เฮเลนปลดล็อคโทรศัพท์ของเธอและเปิดวีแชท "มาเพิ่มเพื่อนในวีแชทกันเถอะ เราจะได้ติดต่อกัน"

"ได้สิ"

หลังจากเพิ่มเพื่อนกันในวีแชทแล้ว เฮเลนก็เพิ่มเวอเรียนเข้าไปในกลุ่มแชทมัธยมปลาย

"ตั้งแต่ที่ฉันมีลูก ฉันก็มีเพื่อนแค่สองสามคน ตอนนี้ชีวิตของฉันมีแต่สามีกับลูกที่วนเวียนอยู่รอบตัวฉัน"

เวอเรียนจิบเครื่องดื่มแล้วตอบ "ฉันก็เหมือนกัน"

"ไว้คราวหน้าเราออกไปชอปปิ้งด้วยกันนะ"

"ได้สิ"