ตอนที่ 391
บทที่ 391 ช่างหวานแหวว!
October 22, 2026
เวอเรียนขึ้นไปชั้นบนเพื่อไปเก็บสัมภาระของฮีลตันหลังจากอาหารเย็น
จากนั้นเวอเรียนก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่รู้ว่าฮีลตันกำลังจะไปไหน หรือสภาพอากาศจะเป็นอย่างไร
เธอรีบไปห้องทำงานเพื่อไปหาเขา
"ฮีลตัน คุณจะเดินทางไปกี่เมือง? ฉันจะได้ช่วยคุณจัดของได้ง่ายขึ้น"
“ผมจะไปลอนดอนกับดับลินก่อน จากนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ แค่เสื้อผ้าทั่วไปก็พอ ไม่ต้องเตรียมอะไรเป็นพิเศษ”
เวอเรียนเอนตัวพิงกรอบประตูในขณะที่เธอจ้องมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังทำงาน
“งั้น คุณจะไปนานแค่ไหน?”
"อย่างน้อยครึ่งเดือน"
ในขณะที่เขาพูด เขาก็วางโทรศัพท์ของเขาลง แล้วหันกลับไปมองที่เธอ “ผมจะพยายามรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด”
เวอเรียนยิ้มตอบเขา
จากนั้นฮีลตันก็กวักมือเรียกเธอมา และในขณะที่เขาดึงเธอนั่งลงบนตักของเขา เขาก็พูดว่า "ถ้าคุณเบื่อ คุณโทรหาเซรีนให้มาอยู่ด้วยก็ได้ ตกลงไหม?"
“ฉันไม่รู้ว่าช่วงนี้เซรีนเป็นยังไงบ้าง เราไม่ค่อยได้ติดต่อกันเลย บางทีฉันน่าจะชวนเธอไปทานหม้อไฟด้วยกันในครั้งต่อไป”
ฮีลตันขมวดคิ้วเมื่อเธอพูดถึงหม้อไฟ เขาพูดว่า "คุณไม่ควรกินหม้อไฟตอนที่คุณตั้งครรภ์นะ อาจจะชวนเซรีนมาที่นี่ แล้วให้มาดามลีอาห์เตรียมหม้อไฟโฮมเมดให้คุณทั้งสองคน มันจะดีต่อสุขภาพมากกว่าที่คุณจะไปกินข้างนอกนะ"
“ได้สิ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไม่กินมากเกินไป นาน ๆ ครั้งนะ ตั้งแต่ฉันท้อง ฉันยังไม่ได้กินหม้อไฟเลย”
ฮีลตันพอใจกับคำตอบของเธอ แต่คิ้วของเขายังคงเลิกขึ้น
เวอเรียนแตะคิ้วที่ขมวดของเขาเบา ๆ จากนั้นฮีลตันก็พูดว่า "ผมยังกังวลอยู่นิดหน่อย บางทีผมอาจจะให้คุชอยู่กับคุณ"
"แล้วคุณล่ะ?"
“ผมมีผู้ช่วยคนอื่น”
“อย่างผู้ช่วยผู้หญิงที่มีหน้าอกใหญ่นั่นใช่ไหม?”
ฮีลตันหัวเราะเบา ๆ และถามว่า “หึงเหรอ?”
เวอเรียนตอบอย่างไม่สนใจว่า “ผู้ใหญ่เหงา ๆ สองคนในต่างแดน อยู่ไกลบ้าน ฉันเชื่อใจคุณ แต่คุณมันเป็นแม่เหล็กดึงดูดผู้หญิงเดินได้ ถ้าเธอมาเคาะประตูห้องคุณตอนกลางดึกล่ะ? คุณอยากจะพบเธอไหม? ผู้ใหญ่เหงา ๆ สองคนในห้องนอนตอนกลางดึก…”
“ผมไล่เธอออกไปแล้ว”
เวอเรียนตกใจ ดังนั้นเธอจึงถามว่า “คุณไล่เธอออกทำไม?”
“ผมจำเป็นต้องมีเหตุผลในการทำเช่นนั้นด้วยหรือ? มาดามฟัดด์ของผมไม่ชอบเธอ เหตุผลนั้นข้อเดียวก็เพียงพอแล้วที่ผมจะให้เธอออกไป”
หัวใจของเวอเรียนรู้สึกอบอุ่น ในขณะที่เธอพิงไปที่เขา เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “แม้ว่าฉันจะดีใจที่คุณทำแบบนั้นเพื่อฉัน แต่คุณไม่กลัวว่าคนอื่นจะเรียกคุณว่าคนไร้เหตุผลงั้นเหรอ?”
"ผมชอบอำนาจเด็ดขาดของผม"
เวอเรียนหัวเราะ “งั้นทำไมคุณยังต้องเดินทางไปทำธุรกิจอีกล่ะ?”
“ได้เลย ถ้าคุณไม่ชอบ งั้นผมไม่ไปก็ได้”
“เฮ้… ฉันแค่ล้อเล่น”
ฮีลตันแตะผมยาวของเธอในขณะที่เขาพูด "ผมก็ล้อเล่นเหมือนกัน"
“คุณโกหกฉันอีกแล้ว ฮีลตัน คุณจะให้ฉันเชื่อใจคุณได้อย่างไร? คุณโกหกฉันตั้งหลายครั้งในหนึ่งวัน!”
อารมณ์ของฮีลตันดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเขาพูดว่า "โอ้ ใช่แล้ว เราพบผู้บริจาคไขกระดูกที่เหมาะกับมาดามกันท์แล้วนะ ยานเดลนัดผ่าตัดแล้ว"
“จริงเหรอ? เยี่ยมไปเลย”
“ถ้าคุณกังวล ผมส่งคุณไปอยู่กับมาดามกันท์ที่เซาท์ ซิตี้ได้นะ ดูเหมือนคุณจะค่อนข้างสนิทกับโซอัน”
หัวใจของเวอเรียนอบอุ่นขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าฮีลตันจะไม่ชอบพูดถึงเรื่องครอบครัว แต่เขาก็ยังสนใจเรื่องของเธอ เขารู้ว่าเธอชอบใคร และเธอไม่ชอบใคร
“ถ้าฉันไปที่เซาท์ ซิตี้ ตอนที่คุณอยู่ต่างประเทศมากกว่าสิบวัน เจลลี่ บีน จะไม่รู้สึกเหงาเหรอ? มาดามกันท์น่าจะไม่เป็นไรเพราะตอนนี้เธอมีผู้บริจาคไขกระดูกที่เหมาะสมแล้ว นอกจากนี้ ซีลีนกับพี่ชายของฉันจะดูแลเธออย่างดี ดังนั้นฉันจึงไม่ห่วงเรื่องการผ่าตัดของเธอ ฉันจะอยู่กับ เจลลี่ บีน ที่บ้าน”
“ก็ดีเหมือนกัน อย่าออกไปไหนล่ะ ยานเดลบอกผมว่าจีนยังไม่ถูกจับ ดังนั้นคุณจะไม่ปลอดภัยที่เซาท์ ซิตี้”
เวอเรียนกอดคอของเขา และอิงแอบเขาเบา ๆ “ฮีลตัน ตอนนี้ฉันมีครอบครัวกับคุณ และเจลลี่ บีน แล้ว ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าโลกของฉันดีแล้ว หลังจากที่พ่อแม่ของฉันเสียชีวิต ฉันมักจะรู้สึกเหมือนเป็นคนที่โดดเดี่ยวที่สุดในโลกมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณ ที่ทำให้ฉันไม่ต้องเหงาอีกต่อไป ขอบคุณนะ”
ชายหนุ่มก้มศีรษะลงจูบที่ขมับของเธอ “มาดามฟัดด์ ผมปฏิเสธที่จะรับคำขอบคุณด้วยคำพูด”
ฮีลตันคิดไม่เข้าท่าแบบนี้ได้อย่างไรตอนที่พวกเขากำลังพูดถึงเรื่องจริงจังกันอยู่? เวอเรียนหน้าแดง
ฮีลตันอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาทันที และเดินออกจากห้องทำงานของเขา เขาพูดว่า "ในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ ผมจะไม่ได้กอด จูบ หรือสัมผัสคุณอีกนาน ผมจะต้องตายแน่ ๆ"
เวอเรียนพูดไม่ออก
เวอเรียนก็รู้สึกไม่ชอบเช่นกัน
…