บทที่ 402 ได้การมองเห็นของเขาคืน

ฮีลตันกำลังนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถมายบัคของเขา เขาถูกเหวี่ยงไปข้างหน้าตอนที่รถเบรกกะทันหัน

คุชรีบขอโทษอย่างรวดเร็ว “ผมขอโทษครับ เจ้านาย คุณเป็นไรไหม? วันนี้การจราจรติดขัดเล็กน้อย คุณเจ็บไหมครับ?”

ฮีลตันรีบยกหัวขึ้น และทันใดนั้นก็มีแสงสีขาวสว่างวาบผ่านเข้ามาในตาของเขา

มันรู้สึกซับซ้อนมาก จุดสีขาวในตาของเขาขยายใหญ่ขึ้น ทันใดนั้น เขาก็ไม่อยู่ในความมืดอีกต่อไป

“คุช รีบตรงไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!”

คุชตกตะลึงจนพูดไม่ออก ในขณะที่สตาร์ทรถ เขาถามอย่างกังวลว่า “เจ้านาย คุณบาดเจ็บหรือเปล่าครับ?”

“ไม่ แต่ฉันคิดว่าตาของฉันมองเห็นแล้ว”

…

ณ ห้องตรวจในโรงพยาบาล

หมอถามฮีลตันหลังจากที่เขาอ่านซีทีสแกนของเขาเสร็จ “คุณฟัดด์ ตอนนี้คุณมองเห็นผมชัดเจนใช่ไหม?”

"ครับ"

สายตาของเขาชัดเจนขึ้นในระหว่างทางไปโรงพยาบาล สิ่งกีดขวางที่ปกคลุมดวงตาของเขาราวกับผ้าสีดำหายไปในขณะที่แสงเริ่มเข้ามาแทนที่การมองเห็นของเขาแทน วิสัยทัศน์ของเขาค่อย ๆ สว่างขึ้น เขามองเห็นทุกสิ่งได้อย่างชัดเจนเหมือนกับปกติ

“มีลิ่มเลือดกดทับเส้นประสาทตาของคุณ แต่เมื่อดูจากซีทีสแกนของคุณตอนนี้ ลิ่มเลือดนั้นก็หายไปหมดแล้ว ยินดีด้วยที่คุณกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง คุณฟัดด์!”

…

ฮีลตันมองตรงไปข้างหน้า ในขณะที่เขาเดินออกจากตรวจ เขารู้สึกมึนงงเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกตื่นเต้น

คุชยิ้ม และพูดว่า “เจ้านาย นี่เป็นข่าวดีอย่างยิ่ง คุณควรโทรหาคุณนายฟัดด์ และบอกเรื่องนี้กับเธอ เธอจะต้องมีความสุขมาก”

ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความปิติยินดี “กลับบ้านกันเถอะ แล้วฉันจะบอกเธอต่อหน้า เอาล่ะ ไปกันเถอะ”

“ได้เลยครับ!”

…

เวอเรียนกับคนขับรถไปรับ เจลลี่ บีน จากโรงเรียน แนนซี่ก็กลับมาบ้านแล้วเช่นกัน แต่ไม่มีใครเห็นฮีลตัน

เจลลี่ บีน กำลังเคี้ยวมันฝรั่ง ทำให้มือและปากของเธอมันย่อง “มอนตี้ ทำไมพ่อยังไม่กลับบ้านอีก? หนูหิวมาก หนูอยากกินข้าวเย็นแล้ว!”

“กินขนมปังระหว่างรอคุณพ่อนะ นอกจากนี้หนูควรเลิกกินมันฝรั่งทอดนะ มันไม่ดีที่จะกินมันฝรั่งทอดในขณะที่ท้องว่าง เดี๋ยวฉันจะโทรหาคุณพ่อ เขาอาจจะรถติดอยู่”

เจลลี่ บีน ขยี้จมูกของเธอ และพยักหน้า “อืมมม! โทรหาเขาเลยค่ะ เร็วเข้า!”

ตอนที่เวอเรียนกำลังจะโทรหาฮีลตัน ก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์มาจากหน้าบ้าน และรถมายบัคสีดำก็เปิดออกด้านนอกคฤหาสน์

เวอเรียนวางโทรศัพท์ลง และเดินไปที่ประตูเพื่อไปต้อนรับฮีลตันกลับบ้าน

เธอมักจะทำแบบนี้ในการต้อนรับเขากลับบ้าน หลังจากที่เขาสูญเสียการมองเห็นไป

เวอเรียนจับแขนของฮีลตันไว้และถามอย่างปกติ เธอมองไปที่ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเขาแล้วพูดว่า “ทำไมคืนนี้คุณกลับบ้านดึกจัง? ระหว่างทางกลับมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

คุชที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตอบว่า “ไม่ครับ ทุกอย่างเรียบร้อยดี”

“ผู้ช่วยซาเวียร์ คุณควรกลับบ้านได้แล้ว มันดึกแล้ว”

“ครับ คุณนายฟัดด์”

เวอเรียนหันกลับมามองที่ใบหน้าของฮีลตัน เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเขา ริมฝีปากของเธอก็โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว “ดูเหมือนวันนี้คุณจะอารมณ์ดีนะ มีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า?”

“คุณออกมาต้อนรับผมกลับบ้าน แน่นอนว่าผมมีความสุข”

รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มลึกซึ้ง

เวอเรียนคิดว่ามันแปลก “ไม่เอาน่า! ฉันออกมาต้อนรับคุณกลับบ้านทุกวัน ตั้งแต่คุณสูญเสียการมองเห็น แต่ฉันไม่เคยเห็นคุณมีความสุขขนาดนี้มาก่อน”

ฮีลตันยังคงเงียบ และรอให้เธอคาดเดา

เวอเรียนคิดว่ามันแปลก เธอขยับเข้าไปใกล้เขา และจ้องมองไปที่เขา “เลขาคนใหม่สวยมากไหม?”

“นั่นเป็นไปไม่ได้ คุณมองไม่เห็นเธออยู่ดี”

ฮีลตันพูดไม่ออก “…”

โดยไม่ตอบ ฮีลตันจับมือเธอ และพูดว่า “มาเถอะ เข้าไปข้างใน และทานอาหารเย็นกันเถอะ”

เวอเรียนไม่ได้สังเกตว่าเขาเดินได้ราบรื่นกว่าปกติ เขาไม่ต้องคลำหาทางเข้าไปในบ้าน