บทที่ 417 เซรีนลาออก

เช้าวันต่อมา ฮีลตันอนุญาตให้เวอเรียนไปเยี่ยมมาดามกันท์ มี่เมือง เซาท์ ซิตี้ ได้

แต่เขาจะเป็นคนไปส่งเธอเอง หลังจากพักที่นั่นหนึ่งคืน เขาจะขึ้นเครื่องกลับมาที่เมือง นอร์ท ซิตี้ ในวันถัดไป เพื่อกลับมาทำงาน

เวอเรียนมาถึงคฤหาสน์ตระกูลกันท์ ประมาณหกโมงเย็น

ยานเดลกับมาดามกันท์ ก็อยู่ที่บ้านกันทั้งสองคน ทันทีที่ฮีลตันกับเวอเรียนก้าวเข้ามาในบ้าน มาดามกันท์ก็กอดเวอเรียนด้วยความตื่นเต้น

"รีอาน่า ทำไมไม่บอกแม่ว่าลูกจะมาที่ เซาท์ ซิตี้? ลูกควรบอกแม่นะ แม่จะได้ให้พี่ชายของลูกไปรับ"

เวอเรียนมองฮีลตันแล้วยิ้ม "หนูอยากเซอร์ไพรส์คุณแม่ค่ะ อีกอย่าง ฮีลตันก็ยุ่งกับงาน วันนี้เขาเลยมาส่งหนูมาที่นี่ และจะกลับไปที่ นอร์ท ซิตี้ พรุ่งนี้เช้าค่ะ"

มาดามกันท์ตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอลูบแขนฮีลตัน รู้สึกขอโทษเขา "คุณคงเหนื่อยแล้ว คุณฟัดด์ วางกระเป๋าลงเถอะ แล้วรีบไปล้างมือเร็ว จะได้ไปเตรียมตัวกินข้าวกัน"

เมื่อทุกคนนั่งที่โต๊ะอาหาร เวอเรียนไม่เห็นซีลีน เธอจึงถามอย่างสงสัย "พี่คะ แล้วลีแอนนี่ล่ะ?"

ยานเดลทำหน้าเคร่งขรึม "ตอนนี้เธอไปพักที่โรงเรียน"

"โรงเรียน? ลีแอนนี่กลับไปที่โรงเรียนอีกแล้วเหรอคะ?"

"ใช่" ยานเดลพึมพำ แล้วเขาก็พูดต่อ "เธออยากจะเรียนวิชาที่เหลือให้จบ เพราะก่อนหน้านี้เธอยังเรียนไม่จบ"

เมื่อยานเดลพูดถึงซีลีน มาดามกันท์รู้สึกไม่ค่อยดี เธอจึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุย เธอยิ้มและมองไปที่ฮีลตัน "คุณฟัดด์ ในเมื่อคุณงานยุ่งและลาหยุดไม่ได้ ทำไมไม่บอกยานเดล ให้ส่งคนไปรับรีอาน่าจากสนามบินล่ะ? พรุ่งนี้เช้าคุณต้องกลับไปทำงานอีก ตารางงานของคุณก็แน่น ฉันห่วงว่าร่างกายของคุณจะรับไม่ไหว"

"ไม่เป็นไรครับ ผมรู้สึกไม่สบายใจ ที่ต้องปล่อยให้รีอาน่ามาที่นี่คนเดียว"

เวอเรียนมองเขาด้วยความรักใคร่ "คุณแม่คะ เขาไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

ในตอนกลางคืน ฮีลตันกับเวอเรียนได้พักห้องเดียวกัน ซึ่งมาดามกันท์จัดให้เป็นพิเศษ

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้ว เวอเรียนสวมชุดนอน และเดินเข้าไปหาฮีลตัน

"ฮีลตัน พรุ่งนี้คุณจะออกไปกี่โมง?"

เขาค่อย ๆ ดึงเธอมานั่งบนตัก "คุณอยากไล่ผมไปเหรอ? หืม?"

เวอเรียนโอบคอเขา และแกว่งขาในอากาศ "ฉันจะพักอยู่ที่นี่สักสองสามวัน มาดามกันท์เพิ่งจะผ่าตัดเสร็จ ฉันอยากช่วยท่าน คุณควรกลับไปทำงานให้เสร็จ แล้วก็ดูแล เจลลี่ บีน ด้วยนะ?"

'เธอไม่ค่อยทำท่าทางยั่วยวน เธอจะทำเมื่ออยากจะขออะไรละสิ?'

ฮีลตันไม่ค่อยพอใจกับการตัดสินใจของเธอ เมื่อเขามองไปที่กระเป๋าใบใหญ่ ที่เวอเรียนนำมาด้วย เขาก็เลิกคิ้ว "คุณจัดของใส่กระเป๋ามาเยอะตั้งแต่เมื่อไหร่? ผมคิดว่าคุณอยากจะอยู่ที่นี่สักพักแล้วสิ"

เวอเรียนหัวเราะออกมา แล้วมองเขาด้วยน้ำตาคลอ "คุณโกรธเหรอ?"

ฮีลตันสูดลมหายใจเข้า เขาพิงหน้าผากของเขากับหน้าผากของเธอ ดุนจมูกเธอแล้วถอนหายใจ "คุณอยากจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?"

"ครึ่งเดือนได้มั้ย?"

"อาทิตย์เดียว"

"...ถ้าสิบวันล่ะ?"

"สามวัน"

แล้วเธอก็บ่น "ทำไมคุณลดจำนวนวันลงเรื่อย ๆ ล่ะ!"

ฮีลตันทำเสียงไม่พอใจ เขาอุ้มเธอไปวางไว้บนเตียง แล้วเขาก็ถอดเนคไทออก "อาทิตย์เดียวแค่นั้นนะ ถ้าคุณยังต่อรองกับผมอีก ผมจะมาลักพาตัวคุณกลับไปที่ นอร์ท ซิตี้"

"...คุณเป็นโจรรึไง!"

เวอเรียนถอดเนคไทของเขาออก แล้วขว้างไปที่เขา แต่ชายหนุ่มก็หันหลัง และเดินไปอาบน้ำในห้องน้ำ

ในตอนเที่ยงคืน ขณะที่เวอเรียนกำลังหลับอยู่ เธอรู้สึกว่ามีคนกำลังถอดเสื้อผ้าของเธออยู่

เธอทำเสียงไม่พอใจ และผลักชายหนุ่มออกไปอย่างอ่อนแรง

"ฉันง่วงนอน...ฉันไม่อยากจะ..."

เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ และยังมีเซ็กซ์ไม่ได้

ชายหนุ่มก้มหน้าลงจูบริมฝีปากของเธอ เขากระซิบเสียงแหบ "นอนเถอะ ผมไม่แตะต้องคุณหรอก"

หญิงสาวหลับลึกอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาใส่รหัสผ่านอัลบัมในมือถือของเขา เขารู้สึกพอใจ