บทที่ 419 ผู้หญิง...คุณแค่ต้องเกลี้ยกล่อมพวกเธอ

ซีลีนกับเวอเรียนเดินควงแขนกันออกมาจากโรงอาหาร ยานเดลเดินตามหลังพวกเธอมา

แม้ว่ายานเดลจะไม่ได้พูดอะไร แต่เวอเรียนก็รู้สึกถึงความเศร้า ที่เปล่งออกมาจากด้านหลังเธอ!

ซีลีนกำลังเดินก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของเธออยู่ จากที่เหลือบมองดู เวอเรียนเห็นว่าซีลีน รับคำขอเป็นเพื่อนจากเพื่อนในชั้นเรียนทั้งหมด ที่เพิ่งมาจีบเธอที่โรงอาหาร

เวอเรียนรู้ว่าซีลีนเป็นคนใจถึง แต่อย่างน้อย เธอก็ไม่ควรกล้าที่จะทำแบบนี้ต่อหน้ายานเดล เขาอาจหักเธอเป็นสองท่อนได้

เมื่อคิดเรื่องนี้แล้วเธอก็ถอนหายใจ ทุกคนจะปฏิบัติต่อกันไม่เหมือนกัน มีความแตกต่างกันมากเหลือเกินระหว่างซีลีนกับเวอเรียน ในผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น ถ้าพวกเธอสองคนตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

เวอเรียนเริ่มอิจฉาซีลีน เพราะเธอจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำต่อหน้ายานเดล

เมื่อพวกเขาเกือบจะถึงห้องโถงของที่พัก ซีลีนก็รีบพูดกับเวอเรียน "พวกเธอกลับบ้านกันก่อนเถอะ ฉันต้องกลับเข้าไปในหอพักแล้ว ฉันไม่ได้ไปส่งเธอนะ เวอเรียน อย่าลืมมาเยี่ยมฉันนะ ถ้าในสองวันนี้เธอมีเวลาว่าง"

เวอเรียนตกใจ "เธอไม่กลับไปกับพวกเราเหรอ? แม่ฉันคิดถึงเธอมากนะ"

ยานเดลขมวดคิ้ว เขาถามเธอเสียงเย็น "วันนี้เป็นวันศุกร์ คุณจะทำอะไรอยู่ที่นี่ ถ้าคุณไม่คิดที่จะกลับบ้าน?"

นี่เธอกำลังคิดที่จะออกไปเที่ยวกับคนที่เพิ่งจีบเธอรึไง?

ซีลีนรู้ว่าเขาโกรธเธอ และเธอก็อยากให้เขาปล่อยความโกรธออกมา เธอจึงยักไหล่ แล้วพูดโดยไม่กลัว "คุณโซอัน คุณควรเลือกคำพูดให้ฉลาดกว่านี้นะ นั่นมันบ้านของคุณ ไม่ใช่ของฉัน"

ยานเดลเม้มปากแน่น สายตาของเขาเกรี้ยวกราด "ซีลีน"

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับเข้าไปในหอพักก่อนนะ"

แล้วเธอก็วิ่งเข้าไปในอาคาร โดยไม่หันกลับมามอง

ยานเดลรู้สึกหงุดหงิด และไม่รู้จะทำยังไง แต่เขาก็ติดค้างเธอมากเหลือเกิน

เวอเรียนถามเขา "พี่ลองไปเกลี้ยกล่อมลีแอนนี่ดูมั้ยคะ? ผู้หญิง...ถ้าพี่ยังทำเย็นชากับเธอแบบนี้ เธอก็ไม่อยากจะคืนดีกับพี่หรอก"

สายตาของยานเดลยิ่งเย็นชา เขามองหญิงสาวที่วิ่งหนีเขา แล้วเขาก็ตอบเธอ "ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจเธอหรอก กลับบ้านกันเถอะ แม่กำลังรอเราอยู่"

ตอนนี้เยลรับหน้าที่เป็นคนขับรถ ยานเดลกับเวอเรียนนั่งอยู่ที่นั่งด้านหลัง

ยาเดลนั่งพิงหน้าต่างรถด้านซ้าย เขาก้มหน้าลงแล้วนวดคิ้ว เหมือนว่าเขาจะคิดอะไรหลายเรื่อง"

คนที่ทำให้เขาปวดหัว ก็คือซีลีน

เวอเรียนอดไม่ได้ที่จะปลอบใจเขา "พี่คะ ถ้าพี่อยากจะคืนดีกับซีลีน พี่ต้องอดทนกับเธอนะ ซีลีนเป็นคนที่มีเหตุผล เราเป็นผู้หญิงด้วยกัน ฉันรู้สึกว่าเธอยังรักพี่อยู่"

เยลที่กำลังขับรถอยู่ เขาแอบขำและพูดกับเวอเรียน "คุณหนูครับ คุณไม่เข้าใจคุณซีลีนหรอกครับ เธอพูดมีเหตุผลกับทุกคน ยกเว้นคุณชายรอง"

ยานเดลหลับตาแล้วดุเยล "หุบปากซะ แล้วตั้งใจขับรถไป!"

"ได้ครับ ผมจะปิดปากให้สนิท แล้วตั้งใจขับรถ" เยลตีปากตัวเอง

เวอเรียนไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน เธอไม่ควรตัดสินว่าถูกหรือผิด ในเมื่อมันเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ คนหนึ่งชอบทะเลาะ ส่วนอีกคนก็ต้องทน ความรักมันช่างน่าเศร้า และนำความเสียใจมาให้คนที่กำลังมีความรัก

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้ว เธอก็สงสัยว่าตอนนี้ เซรีนจะเป็นยังไงบ้าง

เกือบได้เวลาอาหารเย็นแล้ว เมื่อพวกเขามาถึงคฤหาสน์ตระกูลกันท์

แม้ว่าเวอเรียนจะกินข้าวกับซีลีนที่โรงอาหารมาแล้ว เธอต้องกินอีกหน่อยตามมารยาท เพื่อทำให้มาดามกันท์พอใจ

ยานเดลกินอาหารไปนิดเดียว หลังจากเขากินไปได้สองสามคำ เขาก็ไม่อยากกินอีก

หลังจากนั้น ยานเดลก็ขึ้นไปทำงานที่ห้องทำงานของเขา

ยานิสส่ายหน้า "พี่ชายของลูกนี่ดีทุกอย่าง แต่เขาแค่บ้างาน"