บทที่ 424 ที่ขาดหาย

ฮีลตันอุ้มผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาด้วยมือเพียงข้างเดียว ขณะที่เขามองเธอตาไม่กะพริบ

“ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมา?”

เมื่อเวอเรียนได้ยินเสียงคำถามของเขาและเห็นเขาขมวดคิ้ว เธอคิดว่าเขาไม่มีความสุขกับการกลับมาของเธอ เธอตัดพ้อว่า “คุณไม่มีความสุขที่ฉันกลับมานอร์ท ซิตี้ เหรอ?”

หรือ… เขาแอบออกเดทกับเลขาสวย ๆ สักคน?

เวอเรียนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว และแน่นอนว่าเธอก็เห็นคนรูปร่างสูงเพรียวบางสวยงามที่มีท่าทางเป็นผู้ใหญ่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง

"คุณมองอะไรอยู่?"

ฮีลตันกังวลมากเรื่องที่เธอจะถูกรถชน เป็นเพราะเหตุนี้เองตอนที่เขากำลังอุ้มเธอข้ามถนน เขาเลยไม่ได้มองเธออย่างชัดเจนจนถึงตอนนี้

'สิ่งแวดล้อมในเซ้าท์ ซิตี้ ดีต่อการเลี้ยงดูผู้คนเหรอ? ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เธอดูอ่อนเยาว์และนุ่มนวลขึ้นไม่เหมือนผู้หญิงที่กำลังตั้งท้องเลยสักนิด เธอดูไม่เหมือนแม่ลูกสองเลยด้วยซ้ำ’ ฮีลตันสงสัยกับตัวเอง

เวอเรียนตีไหล่เขาเบา ๆ บอกเป็นนัยว่าเธอต้องการให้เขาปล่อยเธอ “ทุกคนกำลังมองเราอยู่ วางฉันลง"

หลังจากข้ามถนน มือของฮีลตันก็ลากไปตามกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนที่เธอสวมอยู่ ขณะที่เขาพยายามจะวางเธอลง มันเป็นกระโปรงสีชมพูซีดอ่อน ๆ ซึ่งดูน่ารักเมื่ออยู่บนตัวเธอ เขาไม่เคยเห็นเธอสวมกระโปรงตัวนี้มาก่อน

เธอสวมเสื้อถักสีเบจอ่อนและกระโปรงยาวพลิ้วไหวตามสายลมที่ปกคลุมเธอจนถึงข้อเท้าเรียวของเธอ พร้อมกับรองเท้าหนังส้นแบนสีกากี เธอดูสดใส สวย และสบายตา ชุดของเธอเป็นแบบที่เขาชอบซึ่งเหมาะกับรสนิยมของเขา

“ท่านประธานฟัดด์ นี่คือ—”

ประธานวอลเตอร์จาก เฮเซอร์ กรุ๊ป มองไปที่เวอเรียนและถามด้วยความอยากรู้

ฮีลตันจับมือเธอและรอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “เธอเป็นภรรยาของผมครับ”

ประธานวอลเตอร์ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เขาคิดว่าเวอเรียนเป็นเลขาของฮีลตันหรือคนรักชั่วคราวของเขา ซึ่งเขาชมชอบเมื่อมีความต้องการ เขาไม่ได้คาดคิดว่าเธอจะเป็นภรรยาของเขา

“ผมไม่รู้ว่าประธานฟัดด์แต่งงานแล้ว”

ฮีลตันเหลือบมองไปยังผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน รักใคร่ และต่อมาก็ตอบว่า “ผมรีบแต่งงานกับเธอและเพราะเหตุนี้จึงไม่ได้จัดการวางแผนงานแต่งงานให้ทันเวลา เราจะหาเวลาจัดมันในภายหลัง เมื่อถึงตอนนั้น ผมจะเชิญคุณมาดื่มที่งานวิวาห์ของเรา”

เวอเรียนรู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจของเธอที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มและพยักหน้าให้ประธานวอล์คเกอร์เป็นการทักทาย

“เมื่อถึงเวลานั้น คุณต้องเชิญผมไปงานแต่งของคุณด้วยนะ”

“แน่นอนครับ”

หลังจากกล่าวคำอำลา ประธานวอลเตอร์และเลขาคนสวยของเขาก็ขึ้นรถและออกจากสถานที่ไป

ฮีลตันจ้องมองไปที่ใบหน้าของเวอเรียนอีกครั้ง มีร่องรอยของความชั่วร้ายในดวงตาของเขา

“ทำไมจู่ ๆ คุณถึงกลับมาจากเซาท์ ซิตี้ ล่ะ? คุณมาที่นี่เพื่อเช็กผมเหรอ?”

เวอเรียนหน้าแดงด้วยความเขินและขมวดคิ้ว “คุณดูไม่มีความสุขที่จู่ ๆ ฉันก็ปรากฏตัวขึ้น”

เธอต้องการทำให้เขาประหลาดใจ อย่างไรก็ตาม แทนที่จะแปลกใจเขากลับดูตกใจแทน ด้วยเหตุนี้ ความตื่นเต้นที่เธอเคยมีก่อนหน้านี้ก็ได้หายไปในอากาศขณะเดียวกันเธอก็เริ่มห่อเหี่ยว

ฮีลตันพึมพำ “ไม่หรอก แค่รู้สึกคาดไม่ถึงอยู่หน่อย ๆ”

“คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าทำไมจู่ ๆ ฉันถึงกลับมา”

"ให้ผมเดา คุณคิดถึงผม?"

ในเวลาเดียวกันฮีลตันก็กดหน้าอกของเขากับเธอ หลังของเธอพิงรถไว้

หูของเวอเรียนแดงด้วยความเขินอาย “คนขี้โกง!”

ฮีลตันหรี่ตาลงและมองเข้าไปในดวงตาของเธอ ในอ้อมกอดของเขา เธอดูบอบบางและน่ารัก เขาโอบแขนรอบเอวเพรียวของเธอเบา ๆ และไม่สามารถรั้งตัวเองไว้ได้อีก จึงจูบเธอที่ริมฝีปาก

“...”

'ตอนนี้เราอยู่ข้างนอก เขาจูบฉันในที่สาธารณะได้อย่างไรกัน?' เวอเรียนคิด

…

เธอไม่รู้ว่าพวกเขาจูบกันนานแค่ไหน ในที่สุดฮีลตันก็เต็มใจที่จะอุ้มเธอเข้าไปในรถ

เมื่อพวกเขานั่งที่แล้ว ฮีลตันไม่ได้สตาร์ทเครื่องยนต์ในทันที และเขาจับมือเธอซึ่งวางอยู่บนตักของเธอแทน จากนั้นเขาก็ลูบแหวนบนนิ้วนางของเธอ

เวอเรียนจ้องมาที่เขาอย่างตั้งใจและถามว่า “คุณยังจำได้ไหมว่าวันนี้วันอะไร?”

"วันนี้วันอะไรเหรอ?"

เวอเรียนพูดไม่ออก

วันครบรอบแต่งงานของพวกเขาไม่ได้ฝังลงในหัวใจของเขาเลยจริง ๆ !

ไม่สบอารมณ์ เธอจึงดึงมือออกจากเขาทันที “ไม่มีอะไรค่ะ กลับบ้านเถอะ"

ฮีลตันมองเธอด้วยสายตาที่ซุกซน “คุณคงไม่ได้ต้องการแค่ให้ผมกอดและจูบหลังจากกลับมาจากเซาท์ ซิตี้ หรอกใช่ไหมครับ?"