บทที่ 448 งานแข่งกันกีฬาสำหรับครอบครัว พ่อของหนูมีขายาวที่สุด

อาการปวดท้องอย่างฉับพลันของวิลสัน ปลุกเขาตื่นขึ้นในในเช้าวันรุ่งขึ้น

เขาเหลือบไปมองที่หญิงสาวที่ยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียง และเดินไปที่ห้องนั่งเล่น

โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นในขณะที่เขามาถึงห้องนั่งเล่น หมายเลขโทรเข้าโชว์ว่าคือทอมป์สัน

ทอมป์สันตะโกนใส่เขาทันทีที่เขารับสาย

“วิลสัน นายอยากตายมากงั้นเหรอ?! ในฐานะหัวหน้าแพทย์ ทำไมฉันมักจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้อาการของนายตลอดเลย? รูบี้บอกฉันเมื่อคืนนี้ว่าโรคกระเพาะอาหารของนายกำเริบ นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายตลอดทั้งคืน?ททำไมนายถึงเป็นคนไข้ที่ดื้อด้านมากขนาดนี้?"

วิลสันใช้มือนวดคิ้วของเขา เสียงของทอมป์สันน่ารำคาญมาก รูบี้ตัวสร้างปัญหานั้น มักจะสร้างปัญหาให้เขาตลอดเวลา

“วิลสัน? นายกำลังฟังฉันอยู่หรือเปล่า?”

“ทอมป์สัน ที่นี่ 8 โมงเช้า นายรู้ว่าฉันอารมณ์ไม่ดีทุกครั้งที่ฉันตื่นนอน”

มุมปากของทอมป์สันกระตุก ในขณะที่เขาพูดว่า “ใช่ ฉันรู้ถึงอารมณ์ของนายดี แต่อย่างไรก็ตาม นายอยู่ที่จีนและฉันอยู่ที่โรม ฉันจะกลัวนายทำไม? ถ้านายกล้าพอ ก็มาหาฉันที่โรมสิ!"

วิลสันหลับตาลงในขณะที่เขาใช้นิ้วเรียวยาวถูขมับของเขา

ทอมป์สันพูดต่อไปว่า "นายจำไม่ได้หรือว่านายเคยผ่าตัดกระเพาะอาหารเพื่อรักษามะเร็งเมื่อ 6 ปีก่อน? นายรู้ผลที่จะตามมาหรือไม่ถ้ามันกำเริบขึ้นอีก? วิลสัน ฉันรู้ว่านายเป็นโตพอที่จะดูแลชีวิตของนาย แต่นายทำตัวโง่ ๆ รูบี้บอกฉันว่านายกำลังคบกับใครบางคนอยู่ และฉันคิดว่านายพังท้องของนายเพราะชีวิตรักของนายใช่ไหม?”

"รูบี้มีปากที่พูดมากจริง ๆ"

“ถ้าไม่ใช่เพราะรูบี้ ฉันก็ยังคงไม่รู้เรื่องอะไรเลย! วิลสัน นายเป็นหมอ และเป็นหมอที่โคตรเก่งเลยด้วย นายไม่รู้เหรอว่านายจะตายถ้านายไม่ใส่ใจสุขภาพของนาย?"

วิลสันไม่อยากฟังทอมป์สันบ่นอีกต่อไป เขาจึงวางสายทันที

เขาเอื้อมมือไปแตะที่หน้าท้องของเขาก่อนที่เขาจะรินน้ำหนึ่งแก้วเพื่อกินยา

ดูเหมือนว่าทอมป์สันจะโกรธมากในขณะที่เขาส่งข้อความจำนวนมากให้กับวิลสัน

[กลับมารักษาที่โรมเดี๋ยวนี้!!]

[มิฉะนั้นฉันจะไปที่นอร์ท ซิตี้!]

[วิลสัน จาร์เร็ต นายตายไปแล้วงั้นเหรอ?]

วิลสันไม่สนใจข้อความที่ส่งมาในขณะที่เขาเอนหลังพิงโซฟา และนึกถึงเรื่องราวเมื่อหกปีก่อน

เซรีนเพิ่งจะอายุ 18 ปีเมื่อหกปีที่แล้ว

เขาได้พบกับเธอในตอนนั้น และในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปในชีวิตของเธอ เขาพบว่าเขาเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร

ดังนั้นเขายังคงต้องซ่อนตัวจากเธอต่อไป

เซรีนเริ่มคบกับเชนเนอร์เมื่อสามปีก่อน อาการโรคกระเพาะของเขาหายเป็นปกติแล้ว และเมื่อเขากลับมาที่นอร์ท ซิตี้เพื่อตามหาเธอ เธอก็คบกับผู้ชายคนอื่นแล้ว

เขาเก็บเธอไว้ในใจของเขากว่าสิบปี ก่อนที่เขาจะเข้าไปในชีวิตของเธออย่างเป็นทางการ เขาอาศัยข้อความ และข้อมูลใด ๆ ที่เขาสามารถรวบรวมมาได้เพื่อรับรู้เกี่ยวกับเธอ

ข้อมูลที่เขาได้รับมาจากรูปภาพ และวิดีโอเกี่ยวกับเธอ

แล้วเขาจะยอมแพ้ต่อเธอง่าย ๆ ได้ยังไงกัน?

…

วิลสันเอนหลังพิงโซฟาและพักอยู่ครู่หนึ่ง บางทีเขาอาจจะเหนื่อยเกินไปในขณะที่เขาหาวออกมา

เมื่อเซรีนออกมาจากห้อง เธอสังเกตเห็นว่าวิลสันกำลังหลับอยู่บนโซฟา เธอเดินเข้าไปหาเขาเพื่อห่มผ้าห่มให้เขา แต่เธอกลับทำให้ชายหนุ่มตื่น ชายหนุ่มจับมือเธอไว้ทันที

“ฉันทำให้คุณตื่นหรือเปล่า?”

“เปล่า ผมไม่ได้หลับสักหน่อย”

วิลสันรู้สึกมีความสุขอย่างมากเมื่อเขาได้กอดร่างกายที่อ่อนนุ่มของเธอ

เซรีนขยับมือไปแตะที่ท้องของเขาในขณะที่เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงว่า “ท้องของคุณยังเจ็บอยู่ไหม? คุณอยากจะไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลไหม?”

ตอนที่เขาขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ และอาเจียนออกมาเมื่อคืนก่อน มันทำให้เธอหวาดกลัวอย่างมาก

“ผมทำให้คุณกลัวหรือเปล่า?”

เซรีนส่ายหัวในขณะที่เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจังว่า “ฉันแค่เป็นห่วงสุขภาพของคุณเท่านั้น”

เซรีบรีบไปที่ห้องครัวเพื่อทำโจ๊กให้วิลสัน หลังจากที่ชายหนุ่มได้ไปล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว เขาก็ยืนอยู่ในครัวในขณะที่มองดูร่างเล็ก ๆ เตรียมอาหารเช้าให้เขา หัวใจของเขาอบอุ่นอย่างน่าเหลือเชื่อ